Language of document : ECLI:EU:C:2015:260

Sprawa C‑38/14

Subdelegación del Gobierno en Gipuzkoa – Extranjería

przeciwko

Samirowi Zaizoune’owi,

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco)

Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Wspólne normy i procedury w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 – Uregulowanie krajowe przewidujące w przypadku nielegalnego pobytu zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia

Streszczenie – Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.

1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Ustalenie istotnych przepisów prawa Unii – Przeformułowanie pytań

(art. 267 TFUE)

2.        Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego – Uregulowanie krajowe przewidujące w przypadku nielegalnego pobytu zastosowanie, w zależności od okoliczności, grzywny albo wydalenia – Niedopuszczalność

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115, art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1)

1.        Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 25–28)

2.        Dyrektywę 2008/115 w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które w przypadku nielegalnego pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa przewiduje, w zależności od okoliczności, czy to nałożenie kary grzywny, czy też orzeczenie wydalenia, których to środków nie można ze sobą łączyć.

W tym względzie celem dyrektywy 2008/115, który wynika z jej motywów 2 i 4, jest stworzenie skutecznej polityki wydalania i repatriacji. Zgodnie z jej art. 1 dyrektywa ta określa „wspólne normy i procedury”, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

Ponadto art. 6 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje co do zasady, leżący po stronie państw członkowskich obowiązek wydania decyzji nakazującej powrót wobec każdego obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na ich terytorium. Ponadto gdy została wydana decyzja nakazująca powrót obywatela państwa trzeciego, lecz obywatel ten nie zastosował się do obowiązku powrotu, czy to w terminie wyznaczonym do dobrowolnego wyjazdu, czy to w sytuacji gdy nie ustalono terminu do dobrowolnego wyjazdu, art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115 nakłada na państwa członkowskie, w celu zagwarantowania skuteczności procedur wydalenia, obowiązek podjęcia wszelkich środków niezbędnych do przeprowadzenia wydalenia z terytorium, to znaczy na podstawie art. 3 pkt 5 omawianej dyrektywy, fizycznego transferu zainteresowanego poza granice omawianego państwa członkowskiego.

Z tego wynika, że takie uregulowanie krajowe nie spełnia wymogów wyraźnie określonych w art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/115. Wniosku tego nie podważa przyznana państwom członkowskim możliwość odstąpienia, zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 2008/115, od określonych przez tę dyrektywę wspólnych norm i procedur.

(por. pkt 30, 31, 33, 35, 36, 41; sentencja)