Language of document : ECLI:EU:F:2010:140

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(druga izba)

z dnia 28 października 2010 r.


Sprawa F‑92/09


U

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Decyzja o zwolnieniu – Obowiązek staranności – Nienależyte wykonywanie obowiązków pracowniczych – Względy zdrowotne

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2009 r., na podstawie której Parlament rozwiązał z nią stosunek pracy ze skutkiem na dzień 1 września 2009 r., oraz zapłaty kwoty 15 000 EUR, z zastrzeżeniem możliwości zmiany, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej jak twierdzi doznała.

Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 6 lipca 2009 r. o zwolnieniu strony skarżącej. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Parlament zostaje obciążony całością kosztów postępowania.


Streszczenie


Urzędnik – Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków – Obowiązek staranności


W sytuacji gdy istnieje wątpliwość co do zdrowotnej przyczyny trudności, jakie napotyka urzędnik przy wykonywaniu powierzonych mu zadań, obowiązek staranności wymaga od administracji dołożenia należytych starań w celu rozwiania wątpliwości, zanim zostanie wydana decyzja o zwolnieniu tego urzędnika.

Wymóg ten został uwzględniony w przepisach wewnętrznych samego Parlamentu dotyczących procedury usprawniającej stosowanej w ramach ustalania, rozstrzygania oraz zaradzenia potencjalnym przypadkom nienależytego wykonywania obowiązków przez urzędników, ponieważ art. 8 tych przepisów przewiduje, że w niektórych okolicznościach ostatni oceniający ma obowiązek zwrócić się do służby medycznej Parlamentu, jeżeli wiadomo mu o okolicznościach, z których może wynikać, że zachowanie zarzucane urzędnikowi może mieć przyczyny zdrowotne.

Ponadto zadania, jakie na administrację nakłada obowiązek staranności, są znacznie większe, jeśli ma się do czynienia ze szczególną sytuacją urzędnika, co do którego istnieją wątpliwości w kwestii jego zdrowia psychicznego, a w konsekwencji jego zdolności do odpowiedniej obrony jego własnych interesów.

Jeżeli urzędnik nie jest zdolny działać we własnym interesie ani zdać sobie sprawy z samego istnienia jego choroby, taka sytuacja może w niektórych przypadkach pociągać za sobą obowiązek po stronie instytucji, tym bardziej, w przypadku gdy – jak w rozpoznawanej sprawie – danemu urzędnikowi grozi zwolnienie z pracy, a więc znajduje się on w trudnym położeniu. W konsekwencji w tych szczególnych okolicznościach administracja powinna była wywrzeć nacisk, aby urzędnik zgodził się poddać dodatkowym badaniom lekarskim, w szczególności powołując się na prawo instytucji skierowania urzędnika na badanie lekarskie przez lekarza zakładowego, na podstawie art. 59 ust. 5 regulaminu pracowniczego, który umożliwia skierowanie urzędnika z urzędu na zwolnienie chorobowe, jeżeli jego stan zdrowia tego wymaga.

Otóż takie badanie lekarskie zainteresowanego powinno było się odbyć przed wydaniem planowanej decyzji o zwolnieniu, która mogłaby ewentualnie być uzasadniona, gdyby lekarz poproszony o konsultację rzeczywiście stwierdził brak jakichkolwiek przyczyn zdrowotnych mogących stanowić źródło zachowania zarzucanego zainteresowanemu.

(zob. pkt 65–67, 85, 88)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑145/01 Latino przeciwko Komisji, 26 lutego 2003 r., RecFP s. I‑A‑59, II‑337, pkt 93

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, 13 grudnia 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑149, II‑A‑1‑577, pkt 72