Language of document : ECLI:EU:F:2010:121

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(pierwsza izba)

z dnia 30 września 2010 r.


Sprawa F‑43/09


Carlo van Heuckelom

przeciwko

Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)

Służba publiczna – Regulamin pracowniczy Europolu – Artykuł 29 – Przeniesienie o jeden stopień na podstawie sprawozdania z oceny – Zarzut niezgodności z prawem decyzji w sprawie polityki ustalania grup i stopni służbowych – Odpowiednie kompetencje dyrektora i zarządu Europolu – Uznanie przysługujące dyrektorowi Europolu – Granice

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 40 ust. 3 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencji o Europolu) oraz art. 93 ust. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, w której C. van Heuckelom żąda stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora Europolu z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie przeniesienia go tylko o jeden stopień z dniem 1 kwietnia 2008 r., jak również stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r. w sprawie oddalenia zażalenia na omawianą decyzję.

Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.


Streszczenie


1.      Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Osoby fizyczne lub prawne

(art. 263 akapit czwarty TFUE)

2.      Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Zgodność pomiędzy zażaleniem i skargą – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzut niezgodności z prawem wiążący się z inną podstawą prawną niż wynikająca z zażalenia – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

3.      Urzędnicy – Pracownicy Europolu – Przeniesienie co dwa lata o stopień

(regulamin pracowniczy Europolu, art. 28, 29)

4.      Urzędnicy – Pracownicy Europolu – Przeniesienie co dwa lata o stopień

(regulamin pracowniczy Europolu, art. 29)


1.      Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy skarżący ma interes w orzeczeniu nieważności zaskarżonego aktu. Taki interes istnieje tylko wtedy, gdy stwierdzenie nieważności tego aktu może samo w sobie wywrzeć skutki prawne lub – inaczej mówiąc – w razie powodzenia skargi może ona przynieść korzyść stronie, która ją wniosła.

(zob. pkt 31)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 53/85 AKZO Chemie i AKZO Chemie UK przeciwko Komisji, 24 czerwca 1986 r., Zb.Orz. s. 1965, pkt 21

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑480/93 i T‑483/93 Antillean Rice Mills i in. przeciwko Komisji, 14 września 1995 r., Rec. s. II‑2305, pkt 59, 60 i przytoczone tam orzecznictwo; sprawa T‑188/99 Euroalliages przeciwko Komisji, 20 czerwca 2001 r., Rec. s. II‑1757, pkt 26; sprawa T‑310/00, MCI przeciwko Komisji, 28 września 2004 r., Zb.Orz. s. II‑3253, pkt 44


2.      Zasada zgodności pomiędzy zażaleniem a skargą wymaga zasadniczo, żeby istniała zgodność pomiędzy przedmiotem i podstawą skargi a przedmiotem i podstawą zażalenia. Należy elastycznie interpretować ten wymóg. Tym samym zasada zgodności jest naruszona wyłącznie w przypadku, kiedy skarga zmienia przedmiot zażalenia lub jego podstawę, przy czym należy dokonywać szerokiej wykładni „podstawy”. Zgodnie z taką wykładnią, w przypadku skarg o stwierdzenie nieważności, za „podstawę sporu” należy uważać podważanie przez skarżącego zgodności zaskarżonego aktu z prawem materialnym albo podważanie jego zgodności z prawem formalnym.

Co się tyczy zarzutów niezgodności z prawem, choć odnoszą się one do innej podstawy aniżeli podstawa zażalenia, ich niedopuszczalność ze względu na nieprzestrzeganie zasady zgodności naruszyłaby równowagę pomiędzy ochroną praw proceduralnych urzędnika i celem postępowania poprzedzającego wniesienie skargi oraz stanowiłaby nieproporcjonalną i nieuzasadnioną sankcję dla urzędnika. Z uwagi na czysto prawny charakter zarzutu niezgodności z prawem oraz rozumowanie, które doprowadziło zainteresowanego do przeanalizowania i podniesienia takiej niezgodności z prawem, nie można bowiem wymagać od urzędnika czy pracownika, który wnosi zażalenie i który niekoniecznie posiada odpowiednią wiedzę w zakresie prawa, by podniósł taki zarzut na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi pod rygorem jego późniejszej niedopuszczalności. Tym bardziej że podniesienie zarzutu niezgodności z prawem na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi nie umożliwi składającemu zażalenie wygrania sprawy na tym etapie, ponieważ nie jest prawdopodobne, aby administracja zdecydowała się na niezastosowanie obowiązującego przepisu, który ewentualnie narusza przepis wyższej rangi wyłącznie w celu umożliwienia pozasądowego uregulowania sporu.

(zob. pkt 43, 44)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑45/07 Mandt przeciwko Parlamentowi, 1 lipca 2010 r., pkt 109, 115, 119 i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 121


3.      Obowiązujący w Europolu system ustalania grup zaszeregowania i stopni przewiduje dwie odrębne procedury: po pierwsze – ocenę, będącą przedmiotem art. 28 regulaminu pracowniczego Europolu, należącą do kompetencji oceniającego, a po drugie – przenoszenie na kolejne stopnie, przewidziane w art. 29 tego regulaminu, należące do kompetencji dyrektora Europolu.

Zgodnie z art. 29 akapit pierwszy zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego Europolu decyzje dyrektora Europolu w sprawie przyznawania personelowi Europolu co dwa lata stopni są wydawane w oparciu o „ocenę”, która bierze pod uwagę wyniki pracy każdego pracownika. W rezultacie, o ile art. 29 akapit pierwszy zdanie trzecie regulaminu pracowniczego Europolu przewiduje, że „dokładne zasady postępowania w sprawie oceny uchwala zarząd”, o tyle przepis ten odsyła do postępowania, zgodnie z którym wyniki pracy pracowników Europolu są poddawane ocenie. Nie wymaga zatem, by zarząd Europolu uchwalał zasady postępowania dotyczące przeniesienia o stopień.

(zob. pkt 48–50)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑209/02 i T‑210/04 Mausolf przeciwko Europolowi, 22 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑79, II‑A‑2‑335, pkt 37


4.      Zgodnie z art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu dyrektor może, w oparciu o ocenę i mając na uwadze jakość pracy zainteresowanego, przyznać maksymalnie dwa stopnie w przeciągu dwóch lat. Stosowanie tego przepisu mieści się w obszarze, w którym dyrektorowi Europolu należy przyznać szeroki zakres uznania, na wzór uznania przyznawanego organowi powołującemu przy stosowaniu art. 45 regulaminu pracowniczego.

Artykuł 5 ust. 1 przyjętej przez dyrektora polityki ustalania grup i stopni służbowych personelu Europolu określa kryteria przyznawania stopni. Opierając się na dwóch ostatnich ocenach rocznych, dyrektor przyznaje dwa stopnie tym pracownikom, którzy stale lub często wykraczali poza stawiane im oczekiwania; nie przyznaje żadnego stopnia pracownikom, którzy tylko częściowo spełnili oczekiwania lub w ogóle ich nie spełnili, a jeden stopień wszystkim pozostałym pracownikom.

Ze wspomnianego art. 5 ust. 1 wynika, że dyrektor przyznaje dwa punkty wyłącznie w sytuacji, gdy dany pracownik wykonywał swoje zadania w sposób szczególnie wybitny i wykroczył poza stawiane mu oczekiwania podczas każdego z dwóch lat okresu odniesienia. Omawiane kryteria, choć bardzo wymagające, mają nagradzać stały wysiłek. Nie można zaprzeczyć temu, że polityka zachęcająca pracowników do ciągłego wysiłku w celu wychodzenia poza stawiane im oczekiwania, przyjęta przez dyrektora Europolu na podstawie przysługującego mu zgodnie z art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu uznania, ma na celu interes służby.

Ponieważ dyrektorowi nie przysługuje żaden margines uznania przy stosowaniu art. 5 ust. 1 omawianej polityki i ponieważ musi on ściśle przestrzegać kryteriów określonych w tym przepisie, zakreślenie ram jego uznania omawianymi kryteriami w zakresie przesunięcia o stopień pozwala mu właśnie czuwać nad tym, by kandydatury były analizowane starannie, sprawiedliwie i przy przestrzeganiu zasady równego traktowania.

(zob. pkt 59, 61–63)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Mausolf przeciwko Europolowi, pkt 67