Language of document : ECLI:EU:F:2011:67

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)

της 26ης Μαΐου 2011

Υπόθεση F‑40/10

Giorgio Lebedef

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Κανονική άδεια – Απουσία κατόπιν εξάντλησης της κανονικής άδειας και χωρίς προέγκριση – Περικοπήτων αποδοχών – Άρθρο 60 του ΚΥΚ»

Αντικείμενο:      Προσφυγή βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ δυνάμει του άρθρου  106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο G. Lebedef ζητεί την ακύρωση της απόφασης του Γενικού Διευθυντή της Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) της 11ης Αυγούστου 2009 να περικόψει τις αποδοχές του κατά ποσό που αντιστοιχεί σε πεντέμισι ημέρες, λόγω των απουσιών του (για ίδιο αριθμό ημερών) μετά από την εξάντληση της κανονικής άδειάς του χωρίς προέγκριση του προϊσταμένου του.

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται. Ο προσφεύγων καταδικάζεται στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.

Περίληψη

1.      Υπάλληλοι – Άδειες – Κανονική άδεια – Άδεια καθ’ υπέρβαση των διαθέσιμων ημερών άδειας – Αναγκαία η υποβολή αίτησης προέγκρισης – Υπάλληλος αποσπασμένος κατά το 50 % του χρόνου εργασίας του ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος – Δεν ασκεί επιρροή

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 60)

2.      Υπάλληλοι – Άδειες – Κανονική άδεια – Σύστημα που έχει καθιερώσει η Επιτροπή – Άδεια καθ’ υπέρβαση των διαθέσιμων ημερών άδειας – Αίτηση προέγκρισης – Υποχρέωση αιτιολόγησης

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 60)

3.      Υπάλληλοι – Παράτυπη απουσία – Τακτοποίηση εκ των υστέρων – Προϋποθέσεις

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 60)

4.      Υπάλληλοι – Βλαπτική απόφαση – Υποχρέωση αιτιολόγησης – Περιεχόμενο

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 25)

5.      Υπάλληλοι – Προσφυγή – Βλαπτική πράξη – Απόφαση που εντάσσεται στο πλαίσιο ηθικής παρενόχλησης – Αναγκαία η ύπαρξη συνάφειας μεταξύ παρενόχλησης και προσβαλλόμενης απόφασης

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)

6.      Υπάλληλοι – Ηθική παρενόχληση – Έννοια

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων, άρθρο 12α § 3)

1.      Από το γράμμα του άρθρου 60 του ΚΥΚ προκύπτει ότι η λήψη κανονικής άδειας καθ’ υπέρβαση των διαθέσιμων ημερών άδειας πρέπει να έχει εγκριθεί εκ των προτέρων από τον προϊστάμενο του ενδιαφερομένου. Ο υπάλληλος στον οποίο δεν έχει δοθεί η προέγκριση αυτή δεν μπορεί να προβάλλει το επιχείρημα ότι de facto δεν εργάζεται για την υπηρεσία του, διότι είναι αποσπασμένος κατά το 50 % του χρόνου εργασίας του ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος.

Δυνάμει όμως της αρχής ότι ο παραβάτης δεν πρέπει να αποκομίζει όφελος από την παράβαση, οι παράτυπες απουσίες του υπαλλήλου κατά το υπόλοιπο 50 % του χρόνου εργασίας του δεν τον απαλλάσσουν από την υποχρέωση τήρησης των κανόνων περί αδειών. Κατά συνέπεια, ο υπάλληλος, απουσιάζοντας χωρίς προηγουμένως να εξακριβώσει αν έχει εγκριθεί η αίτησή του για άδεια, τελεί σε κατάσταση παράτυπης απουσίας, καθόσον δεν έχει τηρηθεί η προϋπόθεση προέγκρισης της άδειας από τον προϊστάμενό του.

(βλ. σκέψεις 26 και 30)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 16 Δεκεμβρίου 2010, T‑364/09 P, Lebedef κατά Επιτροπής, και T‑52/10 P, Lebedef κατά Επιτροπής

ΔΔΔΕΕ: 7 Ιουλίου 2009, F‑39/08, Lebedef κατά Επιτροπής· 30 Νοεμβρίου 2009, F‑54/09, Lebedef κατά Επιτροπής

2.      Στο πλαίσιο των εκτελεστικών διατάξεων περί αδειών, τις οποίες έχει θεσπίσει η Επιτροπή, η λήψη κανονικής άδειας καθ’ υπέρβαση των διαθέσιμων ημερών άδειας πρέπει να έχει εγκριθεί εκ των προτέρων από τον προϊστάμενο του ενδιαφερομένου και η έγκριση αυτή δίδεται μόνο κατ’ εξαίρεση και κατόπιν υποβολής αιτιολογημένης αίτησης. Δεδομένου ότι η έγκριση αυτή πρέπει να έχει δοθεί πριν από την αναχώρηση του ενδιαφερομένου σε άδεια, το ίδιο ισχύει κατ’ ανάγκη και για τους προβαλλόμενους λόγους, βάσει των οποίων ο προϊστάμενος αποφασίζει αν πρέπει να δώσει την έγκρισή του. Κατά συνέπεια, δεν είναι αιτιολογημένη η αίτηση, όταν οι εξηγήσεις δίδονται εκ των υστέρων και δεν είναι στη διάθεση του προϊσταμένου κατά τον χρόνο κατά τον οποίο αποφασίζει να μη δεχτεί την αίτηση άδειας. Επομένως, δεν είναι βάσιμη οποιαδήποτε αιτίαση που διατυπώνεται σε βάρος του προϊσταμένου σχετικά με το ότι απέρριψε την αίτηση αυτή.

Εξάλλου, το γεγονός ότι η απαιτούμενη προέγκριση δίδεται μόνο κατ’ εξαίρεση και υπό την ευθύνη του προϊσταμένου του ενδιαφερομένου σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η διοίκηση έχει συναφώς ευρεία διακριτική ευχέρεια, την οποία ασκεί δυνάμει της εξουσίας που έχει ως προς την εσωτερική οργάνωση των υπηρεσιών της.

(βλ. σκέψεις 26, 31 και 32)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: 7 Ιουλίου 2009, F‑39/08, Lebedef κατά Επιτροπής, σκέψη 55· 30 Νοεμβρίου 2009, F‑54/09, Lebedef κατά Επιτροπής, σκέψη 48

3.      Οι εκ των υστέρων βεβαιώσεις με τις οποίες πιστοποιείται η παρουσία του υπαλλήλου στα συνδικαλιστικά όργανα ή σε άλλα όργανα εκπροσώπησης του προσωπικού που προβλέπει ο ΚΥΚ δεν καθιστούν δυνατή την εκ των υστέρων τακτοποίηση των παράτυπων απουσιών του, η οποία επιτρέπεται μόνο σε περίπτωση ασθένειας ή ατυχήματος βάσει του άρθρου 60 του ΚΥΚ. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υπάρχουν βεβαιώσεις ex post, η αρμόδια διοίκηση πρέπει να διατηρεί τη δυνατότητα ελέγχου και εκτίμησης του βασίμου της εκ των υστέρων τακτοποίησης της απουσίας η οποία θεωρήθηκε παράτυπη.

(βλ. σκέψη 32)

4.      Η ενδεχόμενη έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης που έχει λάβει ένα όργανο της Ένωσης για ορισμένο υπάλληλο μπορεί να θεραπευτεί με την παράθεση επαρκούς αιτιολογίας κατά το στάδιο της απάντησης στη διοικητική ένσταση, η δε αιτιολογία της τελευταίας αυτής απόφασης θεωρείται ότι συμπίπτει με την αιτιολογία της απόφασης κατά της οποίας στρεφόταν η ένσταση.

(βλ. σκέψη 38)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 18 Σεπτεμβρίου 2003, T‑221/02, Lebedef κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 62

ΔΔΔΕΕ: 7 Νοεμβρίου 2007, F‑57/06, Hinderyckx κατά Συμβουλίου, σκέψη 25

5.      Η απόδειξη της ύπαρξης ηθικής παρενόχλησης σε βάρος υπαλλήλου δεν σημαίνει ότι κάθε βλαπτική για τον υπάλληλο αυτό απόφαση που λαμβάνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο διαρκεί η παρενόχληση αυτή είναι παράνομη: πρέπει επιπλέον να υπάρχει συνάφεια μεταξύ της εν λόγω παρενόχλησης και της αιτιολογίας της απόφασης της οποίας αμφισβητείται το κύρος.

(βλ. σκέψη 42)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: 24 Φεβρουαρίου 2010, F‑2/09, Menghi κατά ENISA, σκέψη 69· 4 Απριλίου 2011, F‑45/10, AO κατά Επιτροπής, σκέψη 39

6.      Η άρνηση χορήγησης άδειας, με σκοπό τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της υπηρεσίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί καταρχήν ως εκδήλωση παρενόχλησης. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν ο υπάλληλος δεν έχει εκπληρώσει τις απαιτούμενες διοικητικές διατυπώσεις, καθόσον δεν έχει λάβει την έγκριση του προϊσταμένου του πριν απουσιάσει. Για τους ίδιους λόγους, δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός του υπαλλήλου ότι η απόρριψη της αίτησής του για άδεια ή η μη τακτοποίηση εκ των υστέρων της αίτησης αυτής συνιστά στοιχείο συμπεριφοράς που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ηθική παρενόχληση.

(βλ. σκέψεις 45 και 46)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 4 Μαΐου 2005, T‑144/03, Schmit κατά Επιτροπής, σκέψη 78· 25 Οκτωβρίου 2007, T‑154/05, Lo Giudice κατά Επιτροπής, σκέψη 107