Language of document : ECLI:EU:F:2011:181

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(δεύτερο τμήμα)

της 10ης Νοεμβρίου 2011

Υπόθεση F‑20/09

Marc Juvyns

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

«Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Προαγωγή – Περίοδος προαγωγών 2008 – Συγκριτική εξέταση των προσόντων – Διαδικασία βάσει των εκθέσεων βαθμολογίας 2005/2006 – Κριτήριο του επιπέδου των ασκουμένων καθηκόντων»

Αντικείμενο:      Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει των άρθρων 236 ΕΚ και 152 EA, με την οποία ο M. Juvyns ζητεί, κατ’ ουσίαν, την ακύρωση της αποφάσεως του Συμβουλίου περί μη προαγωγής του στον βαθμό AST 7 κατά την περίοδο προαγωγών 2008.

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται. Ο προσφεύγων καταδικάζεται στα δικαστικά του έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου.

Περίληψη

1.      Υπάλληλοι – Προσφυγή – Προηγούμενη διοικητική ένσταση – Αντιστοιχία μεταξύ διοικητικής ενστάσεως και προσφυγής – Ταυτότητα αντικειμένου και αιτίας – Λόγοι ακυρώσεως και επιχειρήματα που δεν περιλαμβάνονται στην ένσταση, αλλά συνδέονται στενώς με αυτή – Παραδεκτό

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)

2.      Υπάλληλοι – Προαγωγή – Συγκριτική εξέταση των προσόντων – Σχετικές λεπτομέρειες

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45· παράρτημα XIII, άρθρο 10)

3.      Υπάλληλοι – Προαγωγή – Συγκριτική εξέταση των προσόντων – Εξουσία εκτιμήσεως της διοικήσεως – Στοιχεία που μπορούν να ληφθούν υπόψη

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)

4.      Υπάλληλοι – Προαγωγή – Συγκριτική εξέταση των προσόντων – Στοιχεία που μπορούν να ληφθούν υπόψη

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)

5.      Υπάλληλοι – Προαγωγή – Ένσταση μη προαχθέντος υποψηφίου – Απορριπτική απόφαση – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 25 και 45)

1.      Ο κανόνας αντιστοιχίας μεταξύ προηγούμενης διοικητικής ενστάσεως και προσφυγής δεν μπορεί να εφαρμόζεται παρά μόνο στην περίπτωση που η προσφυγή τροποποιεί το αντικείμενο της διαφοράς, όπως αυτό παρουσιάζεται στη διοικητική ένσταση ή την αιτία για την οποία ασκείται, η δε έννοια της «αιτίας» της διαφοράς πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο διασταλτικό.

Όταν πρόκειται για ακυρωτικά αιτήματα βάλλοντα κατά πράξεως της διοικήσεως, ως «αιτία της διαφοράς» πρέπει να νοείται η αμφισβήτηση της εσωτερικής νομιμότητας της προσβαλλομένης πράξεως ή, εναλλακτικώς, η αμφισβήτηση της εξωτερικής νομιμότητάς της.

(βλ. σκέψη 41)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: 1 Ιουλίου 2010, F‑45/07, Mandt κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 119

2.      Όσον αφορά τους υπαλλήλους της ομάδας καθηκόντων AST, το άρθρο 10 του παραρτήματος ΧΙΙΙ του ΚΥΚ προβλέπει πολλαπλασιαστικούς συντελεστές αναφοράς για τον καθορισμό του αριθμού των κενών θέσεων για κάθε βαθμό, οι οποίοι διαφέρουν ανάλογα με τις διαφορετικές σταδιοδρομίες. Δεδομένου ότι η Διοίκηση οφείλει να συμμορφώνεται προς τους εν λόγω συντελεστές, ορθώς η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή προβαίνει σε σύγκριση των προσόντων μόνον των υπαλλήλων της ομάδας καθηκόντων AST που εμπίπτουν στην ίδια σταδιοδρομία.

Συναφώς, η σύγκριση των προσόντων των υπαλλήλων της ομάδας καθηκόντων AST ανά σταδιοδρομία, που γίνεται για τις ανάγκες της περιόδου προαγωγών, δεν παραβαίνει το άρθρο 45 του ΚΥΚ, το οποίο επιβάλλει συγκριτική εξέταση του συνόλου των προαγώγιμων υπαλλήλων, καθόσον το άρθρο 10 του παραρτήματος ΧΙΙΙ του ΚΥΚ παρεκκλίνει, ως ειδική νομοθετική ρύθμιση, από τις γενικές διατάξεις του ΚΥΚ.

(βλ. σκέψεις 42 και 43)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: 22 Δεκεμβρίου 2008, C‑443/07 P, Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 107, που επικυρώνει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 11 Ιουλίου 2007, T‑58/05, Centeno Mediavilla κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 129

3.      Η έκθεση βαθμολογίας συνιστά μεν απαραίτητο στοιχείο εκτιμήσεως κάθε φορά που η σταδιοδρομία του υπαλλήλου λαμβάνεται υπόψη προκειμένου να ληφθεί απόφαση σχετικά με την προαγωγή του, το άρθρο 43 του ΚΥΚ επιβάλλει όμως τη σύνταξη εκθέσεως βαθμολογίας μόνον ανά διετία. Εφόσον ο ΚΥΚ δεν προβλέπει ότι η περίοδος προαγωγών πρέπει να έχει την ίδια περιοδικότητα με την περίοδο βαθμολογίας, δεν αποκλείει τη λήψη αποφάσεως περί προαγωγής χωρίς η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να έχει στη διάθεσή της πρόσφατη έκθεση βαθμολογίας.

Λαμβανομένου όμως υπόψη ότι ούτε ο ΚΥΚ ούτε οι εσωτερικοί κανόνες του θεσμικού οργάνου επιβάλλουν τον συγχρονισμό μεταξύ των περιόδων βαθμολογίας και προαγωγών και ότι η Διοίκηση διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια για την οργάνωση της διαδικασίας προαγωγών, ακόμη και αν είναι ευκταίο να προσπαθεί η Διοίκηση να έχει στη διάθεσή της τις πλέον πρόσφατες εκθέσεις βαθμολογίας προκειμένου να αποφασίσει σχετικά με τις προαγωγές, η μη λήψη υπόψη, κατ’ εξαίρεση, των εν λόγω εκθέσεων δεν συνιστά έλλειψη νομιμότητας, ιδίως όταν όλοι οι προαγώγιμοι υπάλληλοι έτυχαν της αυτής μεταχειρίσεως.

Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν αυτή η απουσία εκθέσεως βαθμολογίας οφείλεται στην κανονική διεξαγωγή της διαδικασίας βαθμολογήσεως.

(βλ. σκέψεις 45 έως 47)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: 17 Δεκεμβρίου 1992, C‑68/91, Moritz κατά Επιτροπής, σκέψη 16

ΓΔΕΕ: 15 Νοεμβρίου 2001, T‑194/99, Sebastiani κατά Επιτροπής, σκέψεις 45, 46 και 49

4.      Λαμβανομένου υπόψη του περιορισμένου αριθμού των διαθέσιμων θέσεων του προϋπολογισμού, ένα θεσμικό όργανο έχει τη νόμιμη δυνατότητα, στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών, να λάβει υπόψη, επικουρικώς, την περίοδο πραγματικής άσκήσεως καθηκόντων από τον υπάλληλο και να προαγάγει κατά προτεραιότητα, σε περίπτωση ισοδυναμίας όλων των λοιπών προσόντων, άλλους υπαλλήλους που παρέσχαν υπηρεσίες κατά τρόπο αντικειμενικώς περισσότερο συνεχόμενο, εξυπηρετώντας έτσι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι ο ενδιαφερόμενος τη συνέχεια και, συνεπώς, το συμφέρον της υπηρεσίας κατά την περίοδο αναφοράς.

Η Διοίκηση δεν είναι, συναφώς, υποχρεωμένη, όσον αφορά τη λήψη υπόψη των απουσιών των υπαλλήλων στο πλαίσιο της διαδικασίας προαγωγών, να αντιμετωπίζει διαφορετικά τον αριθμό των ημερών αδείας αναλόγως της αιτίας των εν λόγω απουσιών.

(βλ. σκέψεις 50 και 53)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 13 Απριλίου 2005, T‑353/03, Nielsen κατά Συμβουλίου, σκέψεις 76 και 77

5.      Η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν υποχρεούται μεν να αναφέρει στις αποφάσεις περί μη προαγωγής την αιτιολογία των εν λόγω αποφάσεων, πλην όμως οφείλει να αιτιολογεί την απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως μη προαχθέντος υποψηφίου.

Πράγματι, η έκταση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης υποθέσεως, ιδίως το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση των προβληθέντων λόγων και το συμφέρον που έχει ενδεχομένως ο αποδέκτης στην παροχή εξηγήσεων. Συνεπώς, όταν πρόκειται για αιτιολογία αποφάσεως εκδοθείσας στο πλαίσιο διαδικασίας που αφορά μεγάλο αριθμό προσώπων, όπως είναι η διαδικασία προαγωγών, δεν μπορεί να απαιτηθεί από την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να αιτιολογεί την απόφασή της περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως πέραν των αιτιάσεων των οποίων γίνεται επίκληση στην εν λόγω ένσταση, εξηγώντας, μεταξύ άλλων, για ποιους λόγους έκαστος προαγώγιμος υπάλληλος είχε προσόντα ανώτερα αυτών του ενισταμένου.

(βλ. σκέψεις 66 και 70)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 26 Ιανουαρίου 1995, T‑60/94, Pierrat κατά Δικαστηρίου, σκέψεις 31 και 32· 27 Απριλίου 1999, T‑283/97, Thinus κατά Επιτροπής, σκέψη 73· 25 Οκτωβρίου 2005, T‑83/03, Salazar Brier κατά Επιτροπής, σκέψη 78· 23 Νοεμβρίου 2006, T‑422/04, Lavagnoli κατά Επιτροπής, σκέψη 69

ΔΔΔΕΕ: 8 Οκτωβρίου 2008, F‑81/07, Barbin κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 27