Language of document : ECLI:EU:F:2011:155

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(w pełnym składzie)

z dnia 27 września 2011 r.


Sprawa F‑55/08 DEP


Carlo De Nicola

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

Służba publiczna – Postępowanie – Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Niezbędne wydatki – Honoraria wypłacane przez instytucję jej adwokatowi – Obowiązek pokrycia tego honorarium przez skarżącego, który przegrał sprawę – Zasada równego traktowania – Skuteczna sądowa ochrona – Przesłanki

Przedmiot:      Wniosek o ustalenie kosztów złożony przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w następstwie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F‑55/08 De Nicola przeciwko EBI, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑37/10 P.

Orzeczenie:      Wysokość kosztów podlegających zwrotowi na rzecz EBI w sprawie F‑55/08 De Nicola przeciwko EBI zostaje ustalona na kwotę 6000 EUR.

Streszczenie

1.      Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Koszty podlegające zwrotowi – Niezbędne wydatki poczynione przez strony – Honoraria wypłacane przez instytucję jej adwokatowi – Warunki zwrotu

(statut Trybunału, art. 19 akapit pierwszy)

2.      Postępowanie – Koszty – Ustalenie – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę

(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 91 lit. b))

1.      W wypadku gdy skarżący zostaje obciążony całością lub częścią kosztów poniesionych przez instytucję, powinna ona, w sytuacji gdy zamierza uzyskać zwrot wynagrodzenia wypłaconego adwokatowi, wykazać, że to honorarium stanowi „wydatek niezbędny” w związku z postępowaniem. W tym względzie instytucja może udowodnić konieczność skorzystania z pomocy adwokata w szczególności poprzez wykazanie, że z przyczyn o charakterze czasowym i przejściowym, związanych między innymi z chwilowym przeciążeniem pracą lub nieprzewidzianą absencją personelu jej służby prawnej, w zwykłych warunkach mającego kompetencje do reprezentowania jej przed sądem, była zmuszona do korzystania z pomocy adwokata. Podobnie rzecz się ma w przypadku instytucji, która w obliczu skarżącego, który wniósł obszerne lub liczne skargi, może wykazać, że gdyby nie skorzystała z pomocy adwokata, byłaby zmuszona skierować do ich obsługi swoje zasoby kadrowe w nieproporcjonalnym wymiarze.

Natomiast instytucja nie może domagać się zwrotu całości lub części wynagrodzenia wypłaconego adwokatowi, jeżeli ogranicza się do wyjaśnienia, że z powodów budżetowych lub organizacyjnych zdecydowała się na odciążenie swojej służby prawnej poprzez zwolnienie jej z prowadzenia spraw sądowych z zakresu służby publicznej. O ile bowiem instytucja ma prawo dokonania takiego wyboru, to jego konsekwencje nie mogą, poprzez koszty, ciążyć na jej pracownikach, gdyż groziłoby to spowodowaniem naruszenia zasady równego dostępu do wymiaru sprawiedliwości między personelem instytucji, których służba prawna zapewnia im reprezentację przed sądami Unii, a personelem instytucji, które regularnie korzystają z pomocy adwokata.

(zob. pkt 37–39)

2.      Sąd Unii powinien ustalić wysokość, w jakiej koszty wynagrodzenia adwokata mogą podlegać zwrotowi ze strony obciążonej kosztami postępowania. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, sąd wspólnotowy nie musi brać pod uwagę krajowych taryf ustalających wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani ewentualnej umowy w tym zakresie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikami lub doradcami.

W braku przepisów o charakterze taryfowym w sprawie Unii sąd winien swobodnie ocenić okoliczności danego przypadku, uwzględniając przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie z punktu widzenia prawa Unii, a także stopień trudności sprawy, nakład pracy wymagany w postępowaniu spornym od biorących udział w sprawie pełnomocników lub doradców oraz interes ekonomiczny, jaki strony miały w sporze. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia podlegającego zwrotowi sąd powinien mieć także na względzie zdolność płatniczą strony obciążonej kosztami, aby nie doszło do nieproporcjonalnego naruszenia prawa tej strony do skutecznego środka zaskarżenia, ustanowionego w art. 47 karty praw podstawowych. Wreszcie podlegającej zwrotowi kwoty wynagrodzenia adwokata zainteresowanej instytucji nie można ustalać w oderwaniu od pracy wykonanej, nawet jeszcze przed wniesieniem sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, przez służby tej instytucji.

Skoro bowiem dopuszczalność skargi zależy od złożenia zażalenia oraz jego oddalenia przez organ powołujący, służby instytucji co do zasady zajmują się sporami, zanim w ogóle trafią one do Sądu. Wynika z tego, że w sprawach, w których instytucja skorzystała z adwokata, całkowitą liczbę godzin pracy rzeczonego adwokata, które mogą być obiektywnie niezbędne dla celów postępowania, należy co do zasady szacować na jedną trzecią godzin, których ten adwokat by potrzebował, gdyby nie mógł się oprzeć na pracy wykonanej wcześniej przez służbę prawną instytucji.

Można jednak ustalić wyższy stosunek, w szczególności w sytuacji gdyby instytucja, znajdująca się w sporze ze skarżącym, który wniósł dużą liczbę skarg mających cechy oczywistego nadużycia, była zmuszona powierzyć adwokatowi w całości lub w części prowadzenie spraw związanych z tymi sporami, w tym na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, w celu uniknięcia nieproporcjonalnego zaangażowania zasobów kadrowych swojej służby prawnej.

(zob. pkt 40–43)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑182/00 DEP Pannella przeciwko Parlamentowi, 9 września 2002 r., pkt 28, 29