Language of document : ECLI:EU:F:2012:96

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(pierwsza izba)

z dnia 10 lipca 2012 r.

Sprawa F‑4/11

AV

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Zatrudnienie – Zastrzeżenie lekarskie – Zastosowanie zastrzeżenia lekarskiego z mocą wsteczną – Opinia komitetu ds. inwalidztwa

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AV żąda stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Komisję Europejską w sprawie zastosowania wobec niego zastrzeżenia lekarskiego określonego w art. 32 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) oraz decyzji w sprawie nieprzyznania mu renty inwalidzkiej.

Orzeczenie:      Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 kwietnia 2010 r. Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 kwietnia 2010 r. Komisja pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez AV.

Streszczenie

Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Badanie lekarskie – Obowiązek udzielenia przez kandydata odpowiedzi na zadane pytania – Konsekwencje nieprawdziwych lub niepełnych oświadczeń – Uzasadnienie zastosowania zastrzeżenia lekarskiego z mocą wsteczną – Przesłanka – Uprzednie skierowanie sprawy do lekarza orzecznika

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 32)

Zgodnie z przepisami art. 32 WZIP, o ile organ upoważniony do zawierania umów może podjąć decyzję o objęciu pracownika cierpiącego na chorobę lub dotkniętego niepełnosprawnością gwarantowanymi świadczeniami z tytułu inwalidztwa lub śmierci dopiero po upływie pięciu lat od daty rozpoczęcia służby w danej instytucji w odniesieniu do ryzyka wynikającego z takiej choroby lub niepełnosprawności, o tyle ta decyzja może zapaść wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza orzecznika, lub, w razie odwołania, przez komisję lekarską, dotyczącego tego, czy pracownik faktycznie cierpi na chorobę lub jest dotknięty niepełnosprawnością mogącą, z uwagi na wynikające z niej ryzyko, uzasadniać zastosowanie zastrzeżenia lekarskiego.

W szczególnej sytuacji, gdy po przejściu wstępnych badań lekarskich okazuje się, że pracownik nie udzielił szczerych i pełnych odpowiedzi na pytania na temat swego stanu zdrowia zadane przez lekarza orzecznika w trakcie tych badań, organ upoważniony do zawierania umów może cofnąć pierwotną decyzję w sprawie niestosowania zastrzeżenia lekarskiego i wydać nową decyzję w sprawie zastosowania z mocą wsteczną tego zastrzeżenia. Nie oznacza to jednak, że organ ten nie ma obowiązku przestrzegania poprzedzającego wydanie tej decyzji postępowania określonego w art. 32 WZIP, a mianowicie, po pierwsze, skierowania sprawy do lekarza orzecznika, aby ten orzekł, czy choroba lub niepełnosprawność mogłaby uzasadniać obwarowanie zatrudnienia zainteresowanego zastrzeżeniem lekarskim, a po drugie, przekazania pracownikowi decyzji wydanej na podstawie tego orzeczenia, aby pracownik mógł w razie potrzeby skierować odwołanie do komitetu ds. inwalidztwa. Tego rodzaju zagadnienie, wymagające ustalenia, czy omawiana choroba lub niepełnosprawność mogłyby powodować inwalidztwo lub śmierć pracownika w ciągu pięciu lat od chwili rozpoczęcia służby w instytucji, jest kwestią natury medycznej i należy do ścisłych kompetencji lekarza orzecznika, a w odwołaniu – komitetu ds. inwalidztwa.

(zob. pkt 33, 34)