Language of document : ECLI:EU:F:2013:79

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)

της 18ης Ιουνίου 2013

Υπόθεση F‑100/11

Luigi Marcuccio

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Υπαλληλική υπόθεση —Υπάλληλοι — Αμοιβή — Ημερήσια αποζημίωση — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — Πραγματική εγκατάσταση στον τόπο υπηρεσίας — Προσφυγή προδήλως στερούμενη νομικού ερείσματος — Δικαστικά έξοδα — Άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας»

Αντικείμενο:      Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο L. Marcuccio ζητεί, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της αποφάσεως της 22ας Δεκεμβρίου 2010 με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε να του χορηγήσει ημερήσια αποζημίωση.

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη. Ο L. Marcuccio φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο L. Marcuccio υποχρεούται να καταβάλει στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης το πόσο των 2 000 ευρώ.

Περίληψη

1.      Υπάλληλοι — Απόδοση δαπανών — Ημερήσια αποζημίωση — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — Σωρευτικός χαρακτήρας

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 20· παράρτημα VII, άρθρο 10)

2.      Ένδικη διαδικασία — Δικαστικά έξοδα — Έξοδα προκληθέντα στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης άνευ εύλογης αιτίας ή κακοβούλως εξαιτίας προσφυγής με καταχρηστικό χαρακτήρα εκ μέρους υπάλληλου

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 94)

1.      Η χορήγηση της ημερήσιας αποζημιώσεως προϋποθέτει πραγματική μεταβολή του τόπου διαμονής, στην οποία ο υπάλληλος αναγκάζεται να προβεί προκειμένου να ανταποκριθεί στην επιβαλλόμενη από το άρθρο 20 του ΚΥΚ υποχρέωση διαμονής στον τόπο υπηρεσίας τους, καθώς και την επιβάρυνση του υπαλλήλου με δαπάνες ή την πρόκληση σε αυτόν ενοχλήσεων λόγω της ανάγκης μετακινήσεως ή προσωρινής εγκαταστάσεώς του στον τόπο υπηρεσίας του. Δεδομένου ότι οι δύο προϋποθέσεις τάσσονται σωρευτικώς, χορήγηση της ημερήσιας αποζημιώσεως δεν χωρεί, ειδικότερα, στον υπάλληλο ο οποίος δεν δικαιολογεί ότι υπέστη τέτοιες δαπάνες ή ενοχλήσεις.

(βλ. σκέψη 27)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: 5 Φεβρουαρίου 1987, 280/85, Μουζουράκης κατά Κοινοβουλίου, σκέψεις 9 και 12

ΓΔΕΕ: 10 Ιουλίου 1992, T‑63/91, Benzler κατά Επιτροπής, σκέψεις 20 και 21

2.      Κατά το άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, αν το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υπεβλήθη σε έξοδα που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, ιδίως στην περίπτωση κατά την οποία η προσφυγή έχει χαρακτήρα προδήλως καταχρηστικό, αυτό δύναται να υποχρεώσει τον διάδικο που τα προκάλεσε στην εν όλω ή εν μέρει απόδοσή τους, μέχρι, όμως, του ποσού των 2 000 ευρώ.

Στην περίπτωση προσφυγής προδήλως αβάσιμης και καταχρηστικής ασκηθείσας κατά αποφάσεως εκδοθείσας προ εννιάμισι και πλέον ετών και ακυρωθείσας από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης η εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως κρίνεται επιβεβλημένη, δεδομένου, εξάλλου, ότι ο προσφεύγων αποφάσισε να ακολουθήσει τη δικαστική οδό άνευ εύλογης αιτίας.

(βλ. σκέψεις 45 και 46)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 14 Σεπτεμβρίου 2011, T‑236/02, Marcuccio κατά Επιτροπής, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου, υπόθεση C‑617/11 P