Language of document : ECLI:EU:F:2013:84

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(trzecia izba)

z dnia 19 czerwca 2013 r.

Sprawa F‑8/12

BY

przeciwko

Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

Personel EAS‑y – Członek personelu tymczasowego – Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków – Obowiązek staranności – Przyczyna inna niż trudności zawodowe – Mobbing – Choroba – Odszkodowanie

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której BY żąda naprawienia szkody poniesionej według niego z powodu decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA, zwanej dalej także „Agencją”) z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie zwolnienia go z dniem 15 grudnia 2011 r. oraz mobbingu, którego był ofiarą w czasie swej pracy w Agencji.

Orzeczenie:      Od Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego zostaje zasądzona na rzecz BY kwota odpowiadająca dziewięciu miesiącom wynagrodzenia netto, które uzyskiwał on przed zwolnieniem z pracy. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez BY.

Streszczenie

1.      Urzędnicy – Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków – Obowiązek staranności – Obowiązek uwzględnienia medycznego podłoża trudności napotykanych przez urzędnika – Zakres

(regulamin pracowniczy, art. 24)

2.      Urzędnicy – Personel tymczasowy – Rozwiązanie umowy zawartej na czas nieokreślony – Obliczenie terminu wypowiedzenia – Uwzględnienie zwolnienia chorobowego zainteresowanego

[warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 47 lit. c) ppkt (i)]

3.      Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Przesłanki – Szkoda – Kryteria oceny

(art. 340 TFUE)

4.      Skargi urzędników – Skarga o zadośćuczynienie – Stwierdzenie nieważności niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Krzywda dająca się oddzielić od niezgodności z prawem, której nie można w całości naprawić w drodze stwierdzenia nieważności aktu

(regulamin pracowniczy, art. 91)

1.      W sytuacji gdy istnieje wątpliwość co do zdrowotnego podłoża trudności, jakie napotyka urzędnik przy wykonywaniu powierzonych mu zadań, obowiązek staranności wymaga od administracji dołożenia należytych starań w celu usunięcia wątpliwości, zanim zostanie wydana decyzja o zwolnieniu tego urzędnika.

Ponadto zadania, jakie na administrację nakłada obowiązek staranności, są znacznie większe, jeśli ma się do czynienia ze szczególną sytuacją urzędnika, co do którego istnieją wątpliwości w kwestii jego zdrowia psychicznego, a w konsekwencji jego zdolności do odpowiedniej obrony jego własnych interesów.

W tym względzie w sytuacji gdy administracja posiada wystarczająco dużo informacji pozwalających przypuszczać, że zachowanie zarzucane urzędnikowi może, co najmniej w części, mieć przyczyny zewnętrzne, między innymi mobbing lub względy natury zdrowotnej, ma ona obowiązek przed wydaniem decyzji o zwolnieniu z pracy dołożyć należytych starań, aby upewnić się, czy jest tak rzeczywiście. Oznacza to co najmniej, że wyniki dochodzenia administracyjnego w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia w związku z mobbingiem były administracji znane.

(zob. pkt 34, 35, 38)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑145/01 Latino przeciwko Komisji, 26 lutego 2003 r., pkt 93

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑92/09 U przeciwko Parlamentowi, 28 października 2010 r., pkt 65, 67; sprawa F‑119/07 Strack przeciwko Komisji, 17 lutego 2011 r., pkt 85

2.      Co się tyczy obliczenia terminu wypowiedzenia w wypadku rozwiązania umowy o prace w charakterze członka personelu tymczasowego zgodnie z art. 47 lit. c) ppkt (i) warunków zatrudnienia innych pracowników, administracja powinna uwzględnić zwolnienie chorobowe zainteresowanego w taki sposób, że termin wypowiedzenia rozpoczyna bieg po tym zwolnieniu, przy czym opóźnienie nie może przekraczać trzech miesięcy.

(zob. pkt 40, 49)

3.      Aby dokonać oceny poniesionej przez urzędnika ze względu na niezgodność z prawem decyzji o zwolnieniu z pracy szkody, należy uwzględnić wszystkie okoliczności danej sprawy, to znaczy w szczególności charakter wady aktu oraz każdą okoliczność, choćby i późniejszą od niezgodnej z prawem decyzji, której konsekwencją jest zwiększenie lub zmniejszenie podlegającej naprawieniu szkody.

(zob. pkt 46)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑1/05 Landgren przeciwko ETF, 26 października 2006 r., pkt 95

4.      Stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem, która działa ab initio, może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające naprawienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować, chyba że strona skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności i niemożliwej do naprawienia w pełni przez stwierdzenie nieważności aktu. Ma to również zastosowanie w sytuacji stwierdzenia przez sąd Unii niezgodności z prawem aktu administracyjnego, gdy skarżący nie wnosił formalnie o stwierdzenie nieważności tego aktu i ograniczył się do żądań odszkodowawczych.

(zob. pkt 52)

Odesłanie:

Trybunał: sprawy połączone 44/85, 77/85, 294/85, 295/85 Hochbaum i Rawes przeciwko Komisji, 9 lipca 1987 r., pkt 22; sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., pkt 27, 28

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑116/03 Montalto przeciwko Radzie, 9 listopada 2004 r., pkt 127; sprawa T‑10/02 Girardot przeciwko Komisji, 6 czerwca 2006 r., pkt 131

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑6/07 Suvikas przeciwko Radzie, 8 maja 2008 r., pkt 151; ww. sprawa U przeciwko Parlamentowi, pkt 95