Language of document : ECLI:EU:C:2012:454

Sprawa C‑176/11

HIT hoteli, igralnice, turizem dd Nova Gorica

i

HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na srečo in turizem dd

przeciwko

Bundesminister für Finanzen

[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria)]

Artykuł 56 TFUE – Ograniczenie swobody świadczenia usług – Gry losowe – Uregulowanie państwa członkowskiego zakazujące reklamowania kasyn położonych w innych państwach członkowskich, jeżeli poziom ochrony prawnej graczy w tych państwach nie jest równoważny z poziomem gwarantowanym na szczeblu krajowym – Względy uzasadniające – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Proporcjonalność

Streszczenie wyroku

Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Gry losowe – Przepisy krajowe uzależniające reklamowanie kasyn położonych w innych państwach członkowskich, od zagwarantowania równoważności poziomu ochrony prawnej graczy w tych państwach z poziomem na szczeblu krajowym – Dopuszczalność

(art. 56 TFUE)

Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego reklama mająca na celu promowanie w rzeczonym państwie kasyn znajdujących się w innym państwie członkowskim jest dozwolona tylko wtedy, gdy przepisy prawa przyjęte w tym innym państwie członkowskim w dziedzinie ochrony graczy zapewniają gwarancje zasadniczo równoważne z gwarancjami zapewnianymi przez odpowiednie przepisy prawa obowiązujące w pierwszym państwie członkowskim.

Uregulowanie takie stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług gwarantowanej w art. 56 TFUE jednakże może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, takimi jak ochrona konsumentów i przeciwdziałanie oszustwom oraz zachętom względem obywateli do nadmiernych wydatków związanych z grami. Niemniej jednak ograniczenia nałożone przez państwa członkowskie muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności. W braku harmonizacji w tym zakresie państwa członkowskie korzystają ze swobody przy ustalaniu celów swej polityki w dziedzinie gier losowych i pieniężnych oraz, w razie potrzeby, przy szczegółowym określeniu poziomu ochrony, do którego dążą. W związku z powyższym omawiane uregulowanie nie wykracza poza to, co jest konieczne, o ile dla udzielenia zezwolenia na reklamowanie wymaga jedynie wykazania, że uregulowanie stosowane w innym państwie członkowskim zapewnia poziom ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z gry zasadniczo równoważny z poziomem, jaki gwarantuje ono samo.

Inaczej byłoby jednak – i wówczas należałoby uznać to uregulowanie za nieproporcjonalne – gdyby wymagało ono, aby przepisy w innym państwie członkowskim były identyczne lub gdyby narzucało przepisy niemające bezpośredniego związku z ochroną przed zagrożeniami wynikającymi z gry.

(por. pkt 19–22, 24, 31, 32, 36; sentencja)