Language of document : ECLI:EU:F:2013:133

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(druga izba)

z dnia 19 września 2013 r.

Sprawa F‑83/08

Johan Gheysens

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych – Warunki zatrudnienia – Grupa funkcyjna – Zgodność między rodzajem obowiązków a grupą funkcyjną – Czas trwania zatrudnienia

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której J. Gheysens żąda stwierdzenia nieważności decyzji, na mocy której organ Rady Unii Europejskiej upoważniony do zawierania umów (zwany dalej „organem upoważniionym do zawierania umów”) ustalił jego zaszeregowanie do grupy funkcyjnej III, grupy zaszeregowania 11, stopnia 1 i ograniczył czas trwania umowy do dwóch lat.

Orzeczenie:      Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie zatrudnienia J. Gheysensa w zakresie, w jakim ustalono w niej zaszeregowanie J. Gheysensa do grupy funkcyjnej III. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez J. Gheysensa. Johan Gheysens pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

Streszczenie

1.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Ocena obowiązków mogących należeć do różnych grup funkcyjnych – Uznanie przysługujące organowi upoważnionemu do zawierania umów – Kontrola sądowa – Granice

(warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 80 ust. 2)

2.      Urzędnicy – Personel pomocniczy i pracownicy kontraktowi – Zatrudnienie – Zawarcie umowy w celu zatrudnienia tymczasowo na stałym stanowisku – Warunki

(regulamin pracowniczy, art. 12a ust. 1; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 2–5, 51, 53, 88)

1.      Artykuł 80 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników stanowi, że personel kontraktowy dzieli się na cztery grupy funkcyjne, odpowiadające wykonywanym obowiązkom. Artykuł 80 ust. 2 wspomnianych warunków określa rodzaje obowiązków należących do każdej z grup funkcyjnych. Wskazania art. 80 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników mają charakter bezwzględnie obowiązujący dla organu upoważnionego do zawierania umów, jednak przepis ten zastrzega na rzecz instytucji szeroki zakres swobodnego uznania. Aby nadać ramy temu zakresowi swobodnego uznania, art. 80 ust. 3 wspomnianych warunków przewiduje, że każda instytucja, po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu, określa szczegółowo uprawnienia związane z każdym rodzajem obowiązków. Zważywszy na szeroki zakres uznania, z którego korzystają instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii przy ocenie obowiązków mogących należeć do różnych grup funkcyjnych wymienionych w art. 80 ust. 2 rzeczonych warunków, kontrola Sądu w kwestii dotyczącej rozdziału obowiązków między grupy funkcyjne powinna ograniczyć się do tego, czy organ upoważniony do zawierania umów nie przekroczył rozsądnych granic uznania i nie uczynił w sposób oczywisty błędnego użytku z tego uznania. W tym kontekście wykazanie, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie, dający podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej na jej podstawie decyzji, wymaga, by dowody, które obowiązany jest przedstawić skarżący, były wystarczające do pozbawienia wiarygodności dokonanej przez administrację oceny.

Wobec tego w celu rozstrzygnięcia, czy w świetle obowiązków powierzonych danemu członkowi personelu kontraktowego organ upoważniony do zawierania umów dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, dokonując jego zaszeregowania w określonej grupie funkcyjnej, należy ustalić, czy wspomniane obowiązki stanowiły obowiązki należące do tej konkretnej grupy funkcyjnej. Ponieważ zaszeregowanie członka personelu kontraktowego następuje w momencie zawarcia umowy, należy wziąć pod uwagę całą gamę obowiązków, które członek personelu kontraktowego miał pełnić na podstawie swojej umowy, a nie wyłącznie obowiązki, które pełnił, w przypadku gdy instytucja zatrudniająca, z takich lub innych powodów, nie powierzyła mu określonych obowiązków w okresie obowiązywania umowy.

(zob. pkt 29–31, 33–35)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑32/06 de la Cruz i in. przeciwko OSHA, 4 października 2007 r., pkt 64; sprawa F‑61/05 Dalmasso przeciwko Komisji, 24 kwietnia 2008 r., pkt 53; sprawa F‑63/11 Macchia przeciwko Komisji, 13 czerwca 2012 r., pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo, odwołanie w toku przed Sądem Unii Europejskiej, sprawa T‑368/12 P

2.      Z łącznej lektury art. 1a ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz art. 2–5 warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że stałe stanowiska w instytucjach powinny być co do zasady obsadzane przez urzędników i jedynie wyjątkowo mogą być zajmowane przez innych pracowników. I tak o ile art. 2 lit. b) i d) wspomnianych warunków wyraźnie stanowi, że członkowie personelu tymczasowego mogą być zatrudnieni na stałym stanowisku, o tyle jednocześnie precyzuje on, że może to mieć miejsce jedynie czasowo. Ponadto art. 3 lit. b) i art. 3b akapit pierwszy lit. b) rzeczonych warunków przewidują, że administracja może, po zbadaniu możliwości tymczasowego wyznaczenia na to stanowisko urzędników danej instytucji, zatrudniać członków personelu pomocniczego i członków personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w celu zastąpienia niektórych urzędników lub członków personelu tymczasowego, którzy zajmują stałe stanowisko. Niemniej jednak art. 51 i 53 warunków zatrudnienia innych pracowników z jednej strony oraz art. 88 wspomnianych warunków z drugiej strony precyzują, że ich umowa o pracę powinna zostać zawarta na czas określony, i jednocześnie ograniczają możliwości przedłużenia tej umowy oraz rzeczywisty możliwy okres tego zatrudnienia. Sprawia to, że zatrudnienie to ma charakter nietrwały, odpowiadający samemu jego celowi, którym jest zastąpienie urzędnika, który czasowo nie może pełnić swoich obowiązków. Jedynie urzędnik może bowiem zajmować na stałe stanowisko wpisane na listę stanowisk przewidzianych w budżecie, które nie ma charakteru tymczasowego.

(zob. pkt 61–64)

Odesłanie:

Sąd Unii Europejskiej: sprawa T‑325/09 P Adjemian i in. przeciwko Komisji, 21 września 2011 r., pkt 78–80