Language of document : ECLI:EU:F:2014:106

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
(πρώτο τμήμα)

της 22ας Μαΐου 2014

Υπόθεση F‑42/13

CU

κατά

Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ)

«Υπαλληλική υπόθεση — Έκτακτος υπάλληλος — Σύμβαση αορίστου χρόνου —Απόφαση περί καταγγελίας της συμβάσεως»

Αντικείμενο:      Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία η CU ζητεί να ακυρωθεί η απόφαση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ) της 16ης Οκτωβρίου 2013, περί καταγγελίας της συμβάσεώς της ως έκτακτου υπαλλήλου αορίστου χρόνου, και, καθόσον είναι αναγκαίο, να ακυρωθεί η απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2013 και η απόφαση της 24ης Απριλίου 2013, περί απορρίψεως της διοικητικής της ενστάσεως, καθώς και να υποχρεωθεί η ΕΟΚΕ να αποκαταστήσει την υλική ζημία που υπέστη και να της καταβάλει το ποσό των 15 000 ευρώ λόγω ηθικής βλάβης.

Απόφαση:      Οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της 16ης Οκτωβρίου 2013 και της 31ης Ιανουαρίου 2013, περί καταγγελίας της συμβάσεώς της CU ως έκτακτου υπαλλήλου αορίστου χρόνου, ακυρώνονται. Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή να καταβάλει στη CU το ποσό των 25 000 ευρώ. Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή-αγωγή. Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της CU.

Περίληψη

1.      Υπαλληλικές προσφυγές — Προηγούμενη διοικητική ένσταση — Νέα απόφαση που έχει το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία με την προσβαλλόμενη απόφαση — Διοικητική ένσταση υποβληθείσα κατά της πρώτης αποφάσεως — Παραδεκτό

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91· Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού, άρθρο 117)

2.      Υπάλληλοι — Αρχές — Δικαιώματα άμυνας — Περιεχόμενο — Υποχρέωση ακροάσεως του ενδιαφερομένου πριν από την έκδοση αποφάσεως περί απολύσεως

(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41 § 2, στοιχείο a΄)

3.      Υπάλληλοι — Έκτακτοι υπάλληλοι — Καταγγελία συμβάσεως αορίστου χρόνου λόγω κλονισμού της σχέσεως εμπιστοσύνης — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Περιεχόμενο

(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41 § 2, στοιχείο γ΄)

1.      Η εκτίμηση ότι μια διοικητική ένσταση που υπέβαλε έκτακτος υπάλληλος καθίσταται άνευ αντικειμένου λόγω της αποφάσεως της Αρμόδιας Αρχής για τη Σύναψη των Συμβάσεων Πρόσληψης να αντικαταστήσει την πρώτη της απόφαση με μια δεύτερη, η οποία έχει, όταν πρόκειται για καταγγελία συμβάσεως έκτακτου υπαλλήλου, το ίδιο περιεχόμενο, θα κατέληγε στο να αναγνωρίζεται στη Διοίκηση η εξουσία να υποχρεώνει τον οικείο υπάλληλο να υποβάλει τόσες διοικητικές ενστάσεις όσες είναι και οι αποφάσεις που έλαβε η Διοίκηση για να θεραπεύσει ορισμένες παρατυπίες, ενώ η βλαπτική πράξη για την οποία πρόκειται, το αντικείμενο της και η αιτία της δεν έχουν πράγματι μεταβληθεί.

(βλ. σκέψη 23)

2.      Κατά το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε προηγούμενη ακρόαση πριν να ληφθεί ατομικό μέτρο εις βάρος του. Προκειμένου μια προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως να μπορέσει να επιφέρει την ακύρωση μιας αποφάσεως περί απολύσεως, είναι αναγκαίο να εξετασθεί αν, ελλείψει αυτής της πλημμέλειας, η διαδικασία θα μπορούσε να είχε διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον το θεσμικό όργανο έχει την επιλογή μεταξύ της καταγγελίας της συμβάσεως έκτακτου υπαλλήλου και της αποχωρήσεώς του από την υπηρεσία λόγω συνταξιοδοτήσεως, πολλώ μάλλον έχει λόγους να τον ακούσει προηγουμένως πριν του επιβάλει τη μία ή την άλλη λύση. Επομένως, το επιχείρημα του θεσμικού οργάνου ότι στον έκτακτο υπάλληλο δόθηκε η δυνατότητα να διατυπώσει την άποψή του κατά τη διάρκεια συνεντεύξεως μεταγενέστερης της αποφάσεως περί απολύσεως θα σήμαινε ότι το θεμελιώδες δικαίωμα της ακροάσεως καθίσταται κενό ουσιαστικού περιεχομένου, δηλαδή απώλεια της δυνατότητας που παρέχεται στον έκτακτο υπάλληλο να εκφράσει την άποψή του για ένα μέτρο που λαμβάνεται εις βάρος του και εξάλειψη της υποχρεώσεως που υπέχει το θεσμικό όργανο να λάβει γνώση αυτής πριν εκδώσει την απόφασή του, ώστε να διασφαλίζεται με τον τρόπο αυτόν ότι η απόφαση που θα ληφθεί δεν πάσχει ουσιαστικά ελαττώματα και συνιστά το αποτέλεσμα κατάλληλης σταθμίσεως του συμφέροντος της υπηρεσίας με το συμφέρον του οικείου προσώπου.

(βλ. σκέψεις 33 και 38 έως 41)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: 11 Ιουλίου 2013, F‑46/11, Tzirani κατά Επιτροπής, σκέψη 136· 12 Δεκεμβρίου 2013, F‑129/12, CH κατά Κοινοβουλίου, σκέψεις 33 και 38

3.      Η υποχρέωση της Διοικήσεως να αιτιολογεί τις αποφάσεις της, που καθιερώνεται στο άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί ουσιώδη αρχή του δικαίου της Ένωσης, από την οποία μπορεί να υπάρξει απόκλιση μόνο λόγω εκτιμήσεων επιτακτικού χαρακτήρα. Η υποχρέωση αυτή έχει ως σκοπό να παράσχει στον ενδιαφερόμενο επαρκή πληροφόρηση, ούτως ώστε να γνωρίζει αν η απόφαση είναι βάσιμη ή αν εμφανίζει ελάττωμα λόγω του οποίου μπορεί να αμφισβητήσει τη νομιμότητά της, και στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του ως προς τη νομιμότητα της επίδικης αποφάσεως. Μολονότι αληθεύει ότι ο κλονισμός της σχέσεως εμπιστοσύνης μπορεί να αρκεί για να δικαιολογείται έκδοση αποφάσεως περί απολύσεως και ότι, εάν μια τέτοια απόφαση στηρίζεται μόνο σ’ αυτή τη διαπίστωση, η υποχρέωση ακρίβειας ως προς την έκθεση, στην αιτιολογία της αποφάσεως, των πραγματικών περιστατικών που καταδεικνύουν ή δικαιολογούν αυτόν τον κλονισμό της σχέσεως εμπιστοσύνης δεν μπορεί παρά να είναι περιορισμένη, γεγονός παραμένει ότι η απλή αναφορά στον κλονισμό της σχέσεως εμπιστοσύνης, χωρίς οποιαδήποτε άλλη διευκρίνιση ως προς τα πραγματικά περιστατικά που καταδεικνύουν ή δικαιολογούν αυτόν τον κλονισμό, δεν αρκεί για να καταστεί γνωστό στον έκτακτο υπάλληλο αν η απόφαση αυτή είναι βάσιμη και να δοθεί στον δικαστή της Ένωσης η δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του νομιμότητας. Οσάκις η αιτιολογία της αποφάσεως περί καταγγελίας της συμβάσεως έκτακτου υπαλλήλου, με την οποία διαπιστώνεται ο κλονισμός της σχέσεως εμπιστοσύνης αποτελεί απλώς μια γενική και στερεότυπη διατύπωση και δεν περιέχει κανένα πληροφοριακό στοιχείο ειδικά για την περίπτωση του ενδιαφερομένου, ισοδυναμεί, στην πραγματικότητα, με πλήρη έλλειψη αιτιολογίας.

(βλ. σκέψεις 42, 44 και 49)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 20 Φεβρουαρίου 2002, T‑117/01, Roman Parra κατά Επιτροπής, σκέψη 31· 29 Σεπτεμβρίου 2005, T‑218/02, Napoli Buzzanca κατά Επιτροπής, σκέψη 74

ΔΔΔΕΕ: 24 Φεβρουαρίου 2010, F‑89/08, P κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 73· Tzirani κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 137 και 139