Language of document : ECLI:EU:F:2014:106

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 22 maja 2014 r.

Sprawa F‑42/13

CU

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES)

Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Umowa na czas nieokreślony – Decyzja o rozwiązaniu umowy

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której CU żąda stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 16 października 2012 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego i, jeśli zajdzie taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r. i decyzji z dnia 24 kwietnia 2013 r. oddalających zażalenie, jak również zasądzenia od EKES odszkodowania za poniesioną szkodę i wypłaty kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

Orzeczenie:      Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dni 16 października 2012 r. i 31 stycznia 2013 r. w sprawie rozwiązania z CU umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony. Zasądza się od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na rzecz CU kwotę 25 000 EUR. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CU.

Streszczenie

1.      Skargi urzędników – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Nowa decyzja mająca ten sam przedmiot i tę samą podstawę co zaskarżona decyzja – Zażalenie złożone na pierwszą decyzję – Dopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 117)

2.      Urzędnicy – Zasady – Prawo do obrony – Zakres – Obowiązek wysłuchania zainteresowanego przed wydaniem decyzji w sprawie zwolnienia

[Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. a)]

3.      Urzędnicy – Personel tymczasowy – Rozwiązanie umowy zawartej na czas nieokreślony ze względu na zerwanie więzi zaufania – Obowiązek uzasadnienia – Zakres

[Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. c)]

1.      Stanowisko, zgodnie z którym zażalenie złożone przez członka personelu tymczasowego staje się bezprzedmiotowe ze względu na decyzję organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o zastąpieniu jego pierwszej decyzji drugą decyzją, mającą, jeśli chodzi o rozwiązanie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, tę samą treść sprowadzałoby się do przyznania administracji uprawnienia w zakresie obligowania danego pracownika do składania tylu zażaleń, ile administracja wyda decyzji, celem zaradzenia pewnym nieprawidłowościom, podczas gdy jest to akt niekorzystny, o który chodzi, gdyż jego przedmiot i podstawa pozostają dokładnie te same.

(zob. pkt 23)

2.      Zgodnie z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej każda osoba ma prawo do bycia wysłuchaną, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jej sytuację. Aby naruszenie prawa do bycia wysłuchanym mogło doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, konieczne jest zbadanie, czy w braku tej nieprawidłowości wynik postępowania mógłby być inny. Skoro instytucja ma wybór pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego a jego przejściem na emeryturę, to ma ona tym więcej powodów do jego uprzedniego wysłuchania przed zastosowaniem wobec niego jednego czy drugiego rozwiązania. Tym samym argument instytucji, zgodnie z którym członek personelu tymczasowego był w stanie przedstawić swój punkt widzenia podczas spotkania, które miało miejsce po wydaniu decyzji o zwolnieniu, sprowadzałby się do pozbawienia prawa podstawowego do bycia wysłuchanym jego treści, czyli umożliwienia członkowi personelu tymczasowego przedstawienia swego punktu widzenia na temat środka mającego niekorzystny wpływ na jego sytuację i leżącego po stronie instytucji obowiązku zapoznania się z nim przed wydaniem decyzji, gwarantując w ten sposób, że decyzja, która ma być wydana, nie jest obarczona błędami materialnymi i stanowi wynik właściwego wyważenia interesu służby i interesu danej osoby.

(zob. pkt 33, 38–41)

Odesłanie:

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑46/11 Tzirani przeciwko Komisji, 11 lipca 2013 r., pkt 136; sprawa F‑129/12 CH przeciwko Parlamentowi, 12 grudnia 2013 r., pkt 33, 38

3.      Spoczywający na administracji obowiązek uzasadniania decyzji, określony w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi podstawową zasadę prawa Unii, od której można odstąpić jedynie z nadrzędnych względów. Obowiązek ten ma na celu dostarczenie osobie zainteresowanej wystarczających wskazówek, pozwalających na stwierdzenie, czy decyzja jest zasadna lub czy jest dotknięta wadą pozwalającą na podważenie jej zgodności z prawem oraz umożliwienie sądowi Unii wykonywania kontroli zgodności z prawem spornej decyzji. O ile prawdą jest, że samo stwierdzenie zerwania więzi zaufania może wystarczyć do uzasadnienia wydania decyzji o zwolnieniu i że, jeśli taka decyzja o zwolnieniu opiera się jedynie na takim stwierdzeniu, wymóg uściślenia w zakresie przedstawienia w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych ukazujących lub uzasadniających to zerwanie więzi zaufania może być jedynie ograniczony, o tyle niemniej jednak sama wzmianka o zerwaniu więzi zaufania bez jakiegokolwiek uściślenia co do okoliczności faktycznych ukazujących lub uzasadniających to zerwanie nie wystarczy do tego, by członek personelu tymczasowego mógł stwierdzić, czy decyzja ta jest zasadna i by umożliwić sądowi Unii wykonywanie kontroli zgodności z prawem. W sytuacji gdy uzasadnienie decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego poprzez stwierdzenie zerwania więzi zaufania stanowi jedynie ogólne, stereotypowe sformułowanie i nie zawiera konkretnych informacji odnośnie do zainteresowanego, w rzeczywistości jest równoważna z brakiem uzasadnienia.

(zob. pkt 42, 44, 49)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑117/01 Roman Parra przeciwko Komisji, 20 lutego 2002 r., pkt 31; sprawa T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, 29 września 2005 r., pkt 74

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑89/08 P przeciwko Parlamentowi, 24 lutego 2010 r., pkt 73; ww. sprawa Tzirani przeciwko Komisji, pkt 137, 139