Language of document : ECLI:EU:F:2014:220

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(πρώτο τμήμα)

της 18ης Σεπτεμβρίου 2014

Υπόθεση F‑118/13

Giorgio Lebedef

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Υπαλληλική υπόθεση — Παρεμπίπτοντα ζητήματα — Προδήλως απαράδεκτο»

Αντικείμενο:      Προσφυγή που άσκησε ο G. Lebedef δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, και με την οποία ζητεί την ακύρωση της εκθέσεως αξιολογήσεως που καταρτίστηκε για τον ίδιο για την περίοδο από 1η Ιουλίου 2001 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2002 και, επικουρικά, την ακύρωση των μορίων αξιολόγησης που του δόθηκαν για την περίοδο προαγωγών 2003.

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται ως προδήλως απαράδεκτη. Ο G. Lebedef φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Περίληψη

Υπαλληλικές προσφυγές — Έννομο συμφέρον — Εκτίμηση κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής — Προσφυγή ακυρώσεως της εκθέσεως για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας που ασκείται από υπάλληλο ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε πριν από την άσκηση της προσφυγής — Απαράδεκτο

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)

Για να μπορεί ο προσφεύγων να ασκήσει παραδεκτώς προσφυγή, δυνάμει των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ, πρέπει να αποδείξει ότι έχει προσωπικό, γεγενημένο και ενεστώς έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως, το συμφέρον δε αυτό εκτιμάται κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής και πρέπει να διατηρείται μέχρι την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως, ειδάλλως παρέλκει η έκδοση αποφάσεως.

Όσον αφορά το έννομο συμφέρον για την άσκηση προσφυγής κατά εκθέσεως αξιολογήσεως, η έκθεση αυτή, μολονότι επιτελεί σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας του μόνιμου ή μη μόνιμου υπαλλήλου, δεν θίγει καταρχήν το συμφέρον του βαθμολογουμένου υπαλλήλου παρά μόνον μέχρι την οριστική παύση της ασκήσεως των καθηκόντων του, πράγμα που σημαίνει ότι μετά από την οριστική αυτή παύση ο ενδιαφερόμενος μόνιμος ή μη μόνιμος υπάλληλος δεν μπορεί πλέον να ασκήσει παραδεκτώς προσφυγή, εκτός αν αποδείξει την ύπαρξη ιδιαίτερης περιστάσεως που δικαιολογεί προσωπικό και ενεστώς συμφέρον για την ακύρωση της συγκεκριμένης εκθέσεως.

(βλ. σκέψεις 17 και 19)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: απόφαση Marenco κ.λπ. κατά Επιτροπής, 81/74 έως 88/74, EU:C:1975:139, σκέψη 6

ΠΕΚ: απόφαση Turner κατά Επιτροπής, T‑49/91, EU:T:1992:72, σκέψη 24· διατάξεις N κατά Επιτροπής, T‑97/94, EU:T:1998:270, σκέψη 26, ρητώς επιβεβαιωθείσα κατ’ αναίρεση με τη διάταξη N κατά Επιτροπής, C‑21/99 P, EU:C:1999:508, σκέψη 24· Ross κατά Επιτροπής, T‑147/04, EU:T:2005:255, σκέψεις 24, 25 και 27

ΓΔΕΕ: διάταξη Attey κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑118/11, T‑123/11 και T‑124/11, EU:T:2012:270, σκέψη 28

ΔΔΔΕΕ: Solberg κατά ΕΚΠΝΤ, F‑148/12, EU:F:2013:154, σκέψεις 16 και 18