Language of document : ECLI:EU:F:2015:36

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(μονομελές)

της 29ης Απριλίου 2015

Υπόθεση F‑17/14

Carlos Ibáñez Martínez

κατά

Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

«Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Απονομή μορίων αξιολογήσεως – Γνωμοδότηση της επιτροπής εκθέσεων – Ευρεία εξουσία εκτιμήσεως της Διοικήσεως – Ίση μεταχείριση»

Αντικείμενο:      Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο C. Ibáñez Martínez ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να του απονείμει δύο μόρια αξιολογήσεως στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2012, καθόσον η απόφαση αυτή δεν του απονέμει τρίτο μόριο αξιολογήσεως.

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται. Ο C. Ibáñez Martínez φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται να φέρει τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Περίληψη

Υπάλληλοι – Προαγωγή – Συγκριτική εξέταση των προσόντων – Εξουσία εκτιμήσεως της Διοικήσεως – Δικαστικός έλεγχος – Όρια – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως – Έννοια

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 45)

Η Διοίκηση διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως για την αξιολόγηση των προσόντων που πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο αποφάσεως περί προαγωγής βάσει του άρθρου 45 του ΚΥΚ και το αυτό ισχύει, κατά συνέπεια, στο πλαίσιο αποφάσεως περί απονομής μορίων αξιολογήσεως. Συνεπώς, ο έλεγχος του δικαστή της Ένωσης πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα αν η Διοίκηση, λαμβανομένων υπόψη των μεθόδων που ακολούθησε και των λόγων επί των οποίων στήριξε την εκτίμησή της, κινήθηκε εντός αποδεκτών ορίων και δεν χρησιμοποίησε την εξουσία της κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο.

Η απόδειξη όμως του ότι η Διοίκηση υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία δύναται να δικαιολογήσει την ακύρωση αποφάσεως προϋποθέτει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία οφείλει ο προσφεύγων να προσκομίσει, αρκούν για να ανατρέψουν την εκτίμηση της αρμόδιας αρχής. Δηλαδή, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την πρόδηλη πλάνη πρέπει να απορρίπτεται εάν, παρά τα στοιχεία που προσκομίζει ο οικείος υπάλληλος, η αμφισβητούμενη εκτίμηση εξακολουθεί να μπορεί να γίνει δεκτή ως αληθής ή έγκυρη. Όσον αφορά τις προαγωγές, ένα σφάλμα πρέπει συνεπώς να χαρακτηρίζεται ως πρόδηλο όταν μπορεί να γίνει αντιληπτό ευχερώς και να εντοπιστεί με βεβαιότητα κατ’ εφαρμογήν των κριτηρίων από τα οποία ο νομοθέτης έχει εξαρτήσει τις αποφάσεις στον τομέα αυτό.

Συναφώς, η Διοίκηση διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά την αντίστοιχη σημασία που αποδίδει σε έκαστο των τριών κριτηρίων που προβλέπει το άρθρο 45, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, καθόσον οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν αποκλείουν τη δυνατότητα σταθμίσεως μεταξύ των κριτηρίων αυτών.

(βλ. σκέψεις 42 έως 44)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: απόφαση Canga Fano κατά Συμβουλίου, T‑281/11 P, EU:T:2013:252, σκέψη 123

ΔΔΔΕΕ: αποφάσεις Collee κατά Κοινοβουλίου, F‑148/06, EU:F:2008:169, σκέψεις 39 και 40· Canga Fano κατά Συμβουλίου, F‑104/09, EU:F:2011:29, σκέψη 35· Buxton κατά Κοινοβουλίου, F‑50/11, EU:F:2012:51, σκέψεις 37 και 38, και Bouillez κατά Συμβουλίου, F‑75/11, EU:F:2012:152, σκέψη 58