Language of document : ECLI:EU:F:2015:82

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(τρίτο τμήμα)

της 8ης Ιουλίου 2015

Υπόθεση F‑34/14

DP

κατά

Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER)

«Υπαλληλική υπόθεση – Προσωπικό του ACER – Συμβασιούχος υπάλληλος – Μη ανανέωση συμβάσεως – Προσφυγή ακυρώσεως – Παραδεκτό της προσφυγής – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 6, παράγραφος 2, των ΓΕΔ του ACER βάσει του άρθρου 85, παράγραφος 1, του ΚΛΠ – Αγωγή αποζημιώσεως –Προθεσμία προειδοποιήσεως – Ηθική βλάβη – Χρηματική ικανοποίηση»

Αντικείμενο:      Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, με την οποία η DP ζητεί, αφενός να ακυρωθεί η απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2013 με την οποία ο διευθυντής του Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER) αρνήθηκε την ανανέωση της συμβάσεώς της, και αφετέρου να υποχρεωθεί ο ACER να της καταβάλει το ποσό των 10 000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που ισχυρίζεται ότι υπέστη.

Απόφαση:      Η απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2013 με την οποία ο διευθυντής του ACER αρνήθηκε την ανανέωση της συμβάσεως της DP ακυρώνεται. Το Δικαστήριο καταδικάζει τον ACER να καταβάλει στην DP το ποσό των 7 000 ευρώ. Ο ACER φέρει τα δικαστικά έξοδά του και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα της DP.

Περίληψη

1.      Υπαλληλικές προσφυγές – Προηγούμενη διοικητική ένσταση – Έννοια – Χαρακτηρισμός εμπίπτων στη εκτίμηση του δικαστή

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 90 § 2)

2.      Υπάλληλοι – Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού – Συμβασιούχος υπάλληλος επιφορτισμένος με επικουρικά καθήκοντα – Διάρκεια της απασχολήσεως – Εξουσία εκτιμήσεως του θεσμικού οργάνου – Περιορισμός μέσω εσωτερικής αποφάσεως γενικής εφαρμογής – Επιτρέπεται – Όρια

(Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού, άρθρο 85 § 1)

3.      Υπάλληλοι – ΚΥΚ – Γενικές εκτελεστικές διατάξεις – Αρμοδιότητα των οργάνων – Όρια

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 110)

1.      Ο ακριβής νομικός χαρακτηρισμός ενός εγγράφου ή σημειώματος εμπίπτει αποκλειστικώς στη σφαίρα εκτιμήσεως του δικαστή και δεν εξαρτάται από τη βούληση των διαδίκων. Συνιστά ένσταση, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, το έγγραφο με το οποίο ο υπάλληλος, χωρίς να ζητεί ρητώς την ανάκληση της επίμαχης αποφάσεως, εκδηλώνει με σαφήνεια τη βούλησή του να αμφισβητήσει τη βλαπτική για τον ίδιο απόφαση. Συναφώς, το περιεχόμενο της πράξεως κατισχύει του τύπου.

(βλ. σκέψεις 28 και 29)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: απόφαση Politi κατά Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως, C‑154/99 P, EU:C:2000:354, σκέψη 16

ΔΔΔΕΕ: απόφαση Mendes κατά Επιτροπής, F‑125/11, EU:F:2013:35, σκέψη 34 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία

2.      Μολονότι το άρθρο 85, παράγραφος 1, του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΚΛΠ) προβλέπει τη δυνατότητα δεύτερης ανανεώσεως της συμβάσεως, εν τούτοις δεν πρόκειται για δικαίωμα που παρέχεται στον ενδιαφερόμενο ούτε για εγγύηση της συνέχειας της απασχολήσεως, αλλά για απλή δυνατότητα η οποία επαφίεται στην εκτίμηση της αρμόδιας για τη σύναψη των συμβάσεων προσλήψεως αρχής. Συγκεκριμένα, τα θεσμικά όργανα διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά την οργάνωση των υπηρεσιών τους, σε σχέση με τις αποστολές που τους ανατίθενται, και κατά την τοποθέτηση, ενόψει των αποστολών αυτών, του προσωπικού το οποίο βρίσκεται στη διάθεσή τους, υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι η τοποθέτηση αυτή γίνεται προς το συμφέρον της υπηρεσίας.

Εντούτοις, το άρθρο 6, παράγραφος 2, της αποφάσεως του διοικητικού συμβουλίου του ACER σχετικά με τη θέσπιση γενικών εκτελεστικών διατάξεων για την εφαρμογή των διαδικασιών που διέπουν την πρόσληψη και την απασχόληση των συμβασιούχων υπαλλήλων στον εν λόγω οργανισμό εξαρτά τη δυνατότητα δεύτερης ανανεώσεως της συμβάσεως ως συμβάσεως αορίστου χρόνου από τον όρο sine qua non ότι η σωρευτική διάρκεια της αρχικής συμβάσεως και της πρώτης ανανεώσεως αυτής θα είναι τουλάχιστον πέντε έτη. Εάν δεν πληρούται ο εν λόγω όρος, κάθε δυνατότητα ανανεώσεως της συμβάσεως, είτε κατόπιν αιτήσεως είτε και αυτοδικαίως, αποκλείεται υποχρεωτικά.

Όταν ένα θεσμικό όργανο ή ένας οργανισμός έχει εξουσιοδοτηθεί να εκδώσει γενικές εκτελεστικές διατάξεις για τη συμπλήρωση ή την εφαρμογή δεσμευτικών και υπέρτερης τυπικής ισχύος διατάξεων του ΚΥΚ ή του ΚΛΠ, δεν δύναται ούτε να νομοθετεί contra legem, θεσπίζοντας ιδίως διατάξεις η εφαρμογή των οποίων είναι αντιβαίνει στον σκοπό των διατάξεων του ΚΥΚ ή οι οποίες θα αποστερούσαν τις διατάξεις του ΚΥΚ από κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα, ούτε να μην τηρεί τις γενικές αρχές του δικαίου, όπως η αρχή της χρηστής διοικήσεως, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.

Κατά συνέπεια, το άρθρο 6, παράγραφος 2, της εν λόγω αποφάσεως περιορίζει το περιεχόμενο του άρθρου 85, παράγραφος 1, του ΚΛΠ, καθόσον εισάγει έναν πρόσθετο όρο για την ανανέωση συμβάσεως συμβασιούχου υπαλλήλου κατά την έννοια του άρθρου 3α του ΚΛΠ, όρο ο οποίος δεν προβλέπεται από το ΚΛΠ και εμποδίζει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στη διοίκηση, ενώ τέτοιος περιορισμός δεν δικαιολογείται αντικειμενικά από το συμφέρον της υπηρεσίας. Όμως, ελλείψει ρητής εξουσιοδοτήσεως προβλεφθείσας για τον σκοπό αυτό, μια εσωτερική απόφαση γενικής εφαρμογής ενός οργανισμού, όπως η απόφαση περί γενικών εκτελεστικών διατάξεων, δεν δύναται να περιορίσει νομίμως το περιεχόμενο ενός κανόνα δικαίου που προβλέπεται ρητώς από τον ΚΥΚ ή από το ΚΛΠ.

(βλ. σκέψεις 51 έως 53 και 56)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: αποφάσεις Επιτροπή κατά Petrilli, T‑143/09 P, EU:T:2010:531, σκέψεις 31 και 34 έως 36 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και Επιτροπή κατά Macchia, T‑368/12 P, EU:T:2014:266, σκέψεις 49 και 60

3.      Οι γενικές εκτελεστικές διατάξεις που εκδίδονται στο πλαίσιο του άρθρου 110, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ μπορούν να εισάγουν κριτήρια που θα καθοδηγούν τη διοίκηση κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειάς της ή να αποσαφηνίζουν τo περιεχόμενο διατάξεων του ΚΥΚ που στερούνται σαφήνειας. Εντούτοις, δεν δύνανται νομίμως μέσω διευκρινίσεως ενός σαφούς όρου του ΚΥΚ, να περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής του ΚΥΚ ή του ΚΛΠ ούτε να θεσπίζουν κανόνες που εισάγουν παρέκκλιση σε σχέση με διατάξεις υπέρτερης τυπικής ισχύος όπως είναι οι διατάξεις του ΚΥΚ και του ΚΛΠ ή οι γενικές αρχές του δικαίου.

(βλ. σκέψη 54)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: αποφάσεις Brems κατά Συμβουλίου, T‑75/89, EU:T:1990:88, σκέψη 29 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και Ianniello κατά Επιτροπής, T‑308/04, EU:T:2007:347, σκέψη 38 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία