Language of document : ECLI:EU:T:2016:99

WYROK SĄDU (siódma izba)

z dnia 25 lutego 2016 r.(*)

Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego zwierzę – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające pumę – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

W sprawie T‑692/14

Puma SE, z siedzibą w Herzogenaurach (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Gonzáleza-Buena Catalána de Ocóna,

strona skarżąca,

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:

Sinda Poland Corporation sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie (Polska), reprezentowana przez M. Siciarka, adwokata, J. Rasiewicz, radcę prawnego, oraz J. Mrozowskiego, adwokata,

mającej za przedmiot skargę na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2014 r. (sprawa R 2214/2013‑5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Puma SE a Sinda Poland Corporation sp. z o.o.,

SĄD (siódma izba),

w składzie: M. van der Woude (sprawozdawca), prezes, I. Wiszniewska-Białecka i I. Ulloa Rubio, sędziowie,

sekretarz: L. Grzegorczyk, administrator,

po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 22 września 2014 r.,

po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 25 lutego 2015 r.,

po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 11 lutego 2015 r.,

po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 listopada 2015 r.,

wydaje następujący

Wyrok

 Okoliczności powstania sporu

1        W dniu 27 sierpnia 2012 r. interwenient, Sinda Poland Corporation sp. z o.o., dokonał w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

2        Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne:

Image not found

3        Towary, dla których dokonano zgłoszenia, należą do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „obuwie; obuwie sportowe”.

4        Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 185/2012 z dnia 27 września 2012 r.

5        W dniu 30 listopada 2012 r. skarżąca, Puma SE, wniosła na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do towarów, o których mowa w pkt 3 powyżej. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano podstawę określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

6        Sprzeciw został oparty na kilku wcześniejszych znakach towarowych:

–        na przedstawionym poniżej graficznym międzynarodowym znaku towarowym, zarejestrowanym w dniu 2 maja 1970 r. pod numerem 369072, przedłużonym do 2020 r., dla towarów należących do klas 18, 25 oraz 28 i wywołującym skutki w Beneluksie, Republice Czeskiej, Hiszpanii, we Francji, Włoszech, na Węgrzech, w Austrii, Portugalii, Rumunii, Słowenii i Słowacji:

Image not found

–        na przedstawionym poniżej graficznym międzynarodowym znaku towarowym, zarejestrowanym w dniu 17 czerwca 1992 r. pod numerem 593987, przedłużonym do 2022 r., dla towarów i usług należących do klas 1–42 i wywołującym skutki w Beneluksie, Bułgarii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, we Francji, Włoszech, na Węgrzech, w Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowenii i Słowacji:

Image not found

–        na przedstawionym poniżej graficznym międzynarodowym znaku towarowym, zarejestrowanym w dniu 30 września 1983 r. pod numerem 480105, przedłużonym do 2023 r., dla towarów należących do klas 18, 25 oraz 28 i wywołującym skutki w Beneluksie, Republice Czeskiej, Hiszpanii, we Francji, Włoszech, na Węgrzech, w Austrii, Portugalii, Rumunii, Słowenii i Słowacji:

Image not found

7        W dniu 30 września 2013 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw w całości na tej podstawie, że oznaczenia były niepodobne.

8        W dniu 11 listopada 2013 r. skarżąca – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 – wniosła do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

9        Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Piąta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie.

10      Izba Odwoławcza uznała, że oznaczenia są całościowo niepodobne. W jej ocenie wcześniejsze znaki towarowe przedstawiają zwierzę, które można uznać za żbika lub pumę skaczące w lewo, a zgłoszony znak towarowy wydaje się przedstawiać co najmniej dwa zwierzęta połączone w jedno i mimo że nie jest możliwe odróżnienie konkretnego zwierzęcia, niektóre części ciała przedstawionego stworzenia przypominają części różnych zwierząt. W odniesieniu do płaszczyzny wizualnej Izba Odwoławcza uznała, że oznaczenia nie są w niczym zbieżne. W odniesieniu do płaszczyzny konceptualnej Izba Odwoławcza uznała, że oznaczenia nie będą postrzegane jako odnoszące się do tej samej koncepcji. W odniesieniu do płaszczyzny fonetycznej Izba Odwoławcza potwierdziła, że graficznych znaków towarowych nie można wymówić i że co najwyżej ich treść wizualna lub konceptualna może zostać opisana ustnie. Izba Odwoławcza podkreśliła, że taki opis pokrywa się w sposób konieczny albo z postrzeganiem wizualnym, albo z postrzeganiem konceptualnym danych znaków towarowych, i doszła do wniosku, iż przy uwzględnieniu odmiennego wrażenia wywieranego przez rozpatrywane znaki towarowe pod względem wizualnym i konceptualnym znaki te będą opisywane odmiennie. Wobec tego, że niezbędną przesłanką zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 jest to, by oznaczenia były identyczne lub podobne, Izba Odwoławcza uznała, że to, iż oznaczenia są całościowo niepodobne, nie może być kompensowane przez ewentualny wysoce odróżniający charakter lub renomę wcześniejszych znaków towarowych czy też przez podnoszoną identyczność towarów.

 Żądania stron

11      Skarżąca wnosi do Sądu o:

–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

–        obciążenie OHIM i interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

12      OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o:

–        oddalenie skargi;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenienta.

 Co do prawa

 W przedmiocie dokumentów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem

13      Interwenient uważa, że decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 kwietnia 2014 r., dołączona do skargi jako załącznik 5, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r., przedłożony przez skarżącą w dniu 25 sierpnia 2015 r., stanowią dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem i są z tego względu niedopuszczalne.

14      Wyżej wymienione decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, choć zostały przedstawione po raz pierwszy dopiero przed Sądem, nie stanowią dowodów w ścisłym rozumieniu, lecz dotyczą orzecznictwa krajowego, na które strona ma prawo się powoływać, nawet jeśli pochodzi ono z okresu po zakończeniu postępowania przed OHIM [wyroki: z dnia 24 listopada 2005 r., Sadas/OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE), T‑346/04, Zb.Orz., EU:T:2005:420, pkt 20; z dnia 8 grudnia 2005 r., Castellblanch/OHIM – Champagne Roederer (CRISTAL CASTELLBLANCH), T‑29/04, Zb.Orz., EU:T:2005:438, pkt 16]. Ani stronom, ani samemu Sądowi nie można bowiem zakazać poszukiwania przy wykładni prawa Unii Europejskiej inspiracji w elementach zaczerpniętych z orzecznictwa krajowego. Takiej możliwości odwołania się do orzeczeń krajowych nie dotyczy orzecznictwo, zgodnie z którym skarga wniesiona do Sądu zmierza do przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych w świetle informacji przedstawionych przez strony w postępowaniu przed tymi izbami, ponieważ chodzi tu nie o zarzucenie izbom odwoławczym, że nie uwzględniły okoliczności faktycznych zawartych w konkretnym wyroku krajowym, ale o powołanie się na wyroki w celu poparcia zarzutu dotyczącego naruszenia przez izby odwoławcze przepisu rozporządzenia nr 207/2009 [zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2006 r., Vitakraft-Werke Wührmann/OHIM – Johnson’s Veterinary Products (VITACOAT), T‑277/04, Zb.Orz., EU:T:2006:202, pkt 70, 71].

 Co do istoty

15      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden tylko zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

16      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. Ponadto na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (iii) rozporządzenia nr 207/2009 przez wcześniejsze znaki towarowe należy rozumieć znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w państwie członkowskim, w odniesieniu do których to znaków data dokonania zgłoszenia jest wcześniejsza od daty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

17      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W świetle tego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym wypadku, a w szczególności wzajemnej zależności podobieństwa oznaczeń i podobieństwa oznaczonych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r., Laboratorios RTB/OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), T‑162/01, Rec, EU:T:2003:199, pkt 30–33 i przytoczone tam orzecznictwo].

18      Do celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oraz identyczności lub podobieństwa oznaczonych tymi znakami towarów lub usług. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie [zob. wyrok z dnia 22 stycznia 2009 r., Commercy/OHIM – easyGroup IP Licensing (easyHotel), T‑316/07, Zb.Orz., EU:T:2009:14, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo].

19      Zgodnie z orzecznictwem przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów, który jest właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny. Należy także uwzględnić okoliczność, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta może ulegać zmianom w zależności od tego, o jaką kategorię towarów lub usług chodzi [zob. wyrok z dnia 13 lutego 2007 r., Mundipharma/OHIM – Altana Pharma (RESPICUR), T‑256/04, Zb.Orz., EU:T:2007:46, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo].

20      Skarżąca kwestionuje sformułowaną przez Izbę Odwoławczą definicję właściwego kręgu odbiorców oraz dokonane przez nią porównanie oznaczeń.

 W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców

21      Izba Odwoławcza uznała, że właściwy krąg odbiorców stanowią przeciętni konsumenci z państw objętych rejestracjami międzynarodowymi wcześniejszych znaków towarowych, mianowicie z państw Beneluksu, Republiki Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Włoch, Węgier, Austrii, Polski, Portugalii, Rumunii, Słowenii i Słowacji. Stwierdziła, że rozpatrywane towary są używane codziennie, a zatem właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów uznanych za właściwie poinformowanych oraz dostatecznie uważnych i rozsądnych. Dodała, że co się tyczy poziomu uwagi, konsumenci tych towarów odznaczają się ogólnie przeciętnym poziomem uwagi, lecz w zakresie, w jakim towary są artykułami związanymi z modą lub są objęte wyższą kategorią cenową, konsumenci mogą być uważniejsi.

22      Skarżąca kwestionuje okoliczność, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta jest wyższy ze względu na cenę towarów. Uważa ona, że w odniesieniu do towarów masowego użytku cechujących się ceną przeciętną, a nie wysoką, poziom uwagi konsumenta jest przeciętny.

23      OHIM i interwenient podnoszą, że ogólny poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców należy uznać za przeciętny z wyjątkiem niektórych przypadków, w których ze względu na cenę danego obuwia konsument będzie rozsądniejszy.

24      Należy przypomnieć, że jeśli towary i usługi są przeznaczone do masowego użytku, właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów, właściwie poinformowanych oraz dostatecznie uważnych i rozsądnych (wyrok z dnia 26 kwietnia 2007 r., Alcon/OHIM, C‑412/05 P, Zb.Orz., EU:C:2007:252, pkt 62), przy czym poziom uwagi przeciętnego konsumenta może ulegać zmianom w zależności od tego, o jaką kategorię towarów lub usług chodzi (wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r., Ruiz-Picasso i in./OHIM, C‑361/04 P, Zb.Orz., EU:C:2006:25, pkt 38). Jeśli zostanie faktycznie ustalone, że obiektywne cechy danego towaru sprawiają, iż przeciętny konsument dokonuje jego zakupu po szczególnie uważnym rozważeniu, w ramach rozpoznania sprawy należy wziąć pod uwagę, że w kluczowej chwili dokonywania wyboru pomiędzy takimi towarami i takimi znakami towarowymi tego rodzaju okoliczność może zmniejszyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku znaków towarowych związanych z tymi towarami (ww. wyrok Ruiz-Picasso i in./OHIM, EU:C:2006:25, pkt 40).

25      Co się tyczy towarów należących do klasy 25 oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym, czyli „obuwia, obuwia sportowego”, które zaliczają się do oznaczonych wcześniejszymi znakami towarów należących do tej samej klasy, należy zauważyć, iż są to dobra masowego użytku, których obiektywne cechy nie sprawiają, że przeciętny konsument dokonuje szczególnie uważnego rozważenia przy ich zakupie. Ponadto cena nie stanowi obiektywnej cechy obuwia i obuwia sportowego w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 24 powyżej, gdyż może ulegać zmianom w czasie i zależeć od woli właścicieli kolidujących ze sobą znaków towarowych. Z tego względu trzeba przyjąć, że poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców należy uznać za przeciętny.

26      Tym samym Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzając, że przeciętni konsumenci mogą być uważniejsi.

 W przedmiocie porównania oznaczeń

27      Z orzecznictwa wynika, że dwa znaki towarowe są podobne, jeżeli z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są one przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku z ich istotnych aspektów, to jest aspektów wizualnych, fonetycznych lub konceptualnych [zob. wyrok z dnia 17 lutego 2011 r., Annco/OHIM – Freche et fils (ANN TAYLOR LOFT), T‑385/09, Zb.Orz., EU:T:2011:49, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo].

28      Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie przeprowadziła całościowej oceny oznaczeń pod względem wizualnym i konceptualnym, opartej na wywieranym przez znaki całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem elementów odróżniających i dominujących. Podnosi, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż rozpatrywane oznaczenia są niepodobne, i że powinna była uznać, że rozpatrywane znaki towarowe są przynajmniej w pewnym stopniu podobne pod względem wizualnym i konceptualnym, co pozwoliłoby jej na ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przy uwzględnieniu identyczności oznaczonych towarów i wysoce odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych.

–        W przedmiocie porównania wizualnego

29      W pkt 23 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że „wcześniejsze znaki towarowe przedstawiają zwierzę, które można uznać za żbika lub pumę skaczące w lewo”, i że „zgłoszony znak towarowy przedstawia natomiast wymyślone i nieokreślone zwierzę, które skacze w prawo”. Izba Odwoławcza oddaliła następnie argument skarżącej, zgodnie z którym zgłoszone oznaczenie przedstawia zwierzę z rodziny kotowatych w fazie skoku, i oceniła, że zgłoszony znak towarowy wydaje się przedstawiać co najmniej dwa zwierzęta połączone w jedno. W dalszej kolejności opisała części ciała stworzenia przedstawionego w zgłoszonym znaku towarowym, które mogą przypominać części różnych zwierząt: „ogon wieloryba (lub ryby), nogi kangura czy łani, rogi kozy, nos delfina, oko delfina Risso czy nawet zającowatą sylwetkę”.

30      W pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że „wizualnie oznaczenia nie są zbieżne w żadnym ze swoich elementów [i że] wcześniejsze znaki towarowe przedstawiają skaczącego żbika/skaczącą pumę, natomiast zgłoszony znak towarowy przedstawia sylwetkę nieustalonego stworzenia”. Następnie uściśliła w szczególności, że „[s]porne zwierzęta skaczą w przeciwnych kierunkach” i że „sylwetka przedstawiona w zgłoszonym znaku towarowym jest bardziej masywna od zgrabniejszego kształtu żbika we wcześniejszych znakach towarowych” i stwierdziła, że „[w] konsekwencji kolidujące ze sobą znaki towarowe należy uznać za niepodobne do siebie na płaszczyźnie wizualnej”.

31      Skarżąca kwestionuje, że oznaczenia są niepodobne pod względem wizualnym. Podnosi, że Izba Odwoławcza nie dokonała całościowej oceny rozpatrywanych oznaczeń i nie uwzględniła mających dominujący charakter podobieństw wizualnych, mianowicie okoliczności, że oba oznaczenia przedstawiają czarną sylwetkę zwierzęcia w identycznej pozycji skoku, z tylnymi łapami dotykającymi ziemi, przednimi łapami uniesionymi i pazurami opuszczonymi tuż poniżej pyska zwierzęcia, oraz okoliczności, że w obu oznaczeniach ogony zwierząt są podniesione pod podobnym kątem i że linie grzbietu i brzucha obu przedstawionych zwierząt są praktycznie identyczne. Dodaje ona, iż pominięcie to jest tym bardziej znaczące, że przeciętny konsument jest zmuszony polegać na niedoskonałym obrazie zachowanym w pamięci i postrzega ogólnie znak towarowy jako całość, nie dokonując analizy jego poszczególnych detali.

32      Należy przypomnieć, że całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub konceptualnego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń winna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. Sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnych konsumentów danych towarów lub usług odgrywa w całościowej ocenie wspomnianego prawdopodobieństwa decydującą rolę. W tym względzie przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych detali (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2007 r., OHIM/Shaker, C‑334/05 P, Zb.Orz., EU:C:2007:333, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). Ma on bowiem rzadko kiedy możliwość dokonania bezpośredniego porównania różnych znaków towarowych i musi w tym względzie polegać na ich niedoskonałym obrazie zachowanym w pamięci (wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C‑342/97, Rec, EU:C:1999:323, pkt 26).

33      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zarówno zgłoszony znak towarowy, jak i wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany pod numerem 480105 (zob. pkt 6 powyżej tiret trzecie) przedstawiają czarne sylwetki zwierząt w podobnej pozycji skoku z tylnymi łapami dotykającymi ziemi, przednimi łapami wygiętymi pod pyskiem oraz ogonem tworzącym podobny kąt w stosunku do tułowia. Linie grzbietu i brzucha dwóch przedstawionych zwierząt nie są identyczne, lecz wykazują niezaprzeczalne podobieństwa.

34      Izba Odwoławcza, dokonując porównania, pominęła zaś uwzględnienie istnienia tych podobieństw wizualnych. W pkt 23 i 24 zaskarżonej decyzji opisała tylko różnice między rozpatrywanymi oznaczeniami. Izba Odwoławcza, dokonując porównania wizualnego, pominęła zatem wyważenie podobieństw i różnic między oznaczeniami, a zatem nie oparła swojej analizy na całościowym wrażeniu wywieranym przez wspomniane oznaczenia z naruszeniem orzecznictwa wspomnianego w pkt 32 powyżej.

35      Z tego względu Izba Odwoławcza, nie biorąc pod uwagę ogółu elementów istotnych dla dokonanego porównania i pomijając wskazanie podobieństw istniejących między oznaczeniami, niesłusznie stwierdziła, że rozpatrywane oznaczenia nie są zbieżne „w żadnym ze swoich elementów”.

36      Z powyższego wynika, że należy uwzględnić podniesiony przez skarżącą jedyny zarzut, a tym samym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności badania pozostałych argumentów wysuniętych przez skarżącą.

 W przedmiocie kosztów

37      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

38      Ponieważ OHIM i interwenient przegrali sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ich kosztami postępowania. Ponadto skarżąca zażądała, aby OHIM i interwenient zostali obciążeni kosztami poniesionymi przez nią w związku z postępowaniem administracyjnym przed OHIM. W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 190 § 2 regulaminu postępowania niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą uznaje się za koszty podlegające zwrotowi. Nie dotyczy to jednak kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów. Wynika z tego, że wniosek skarżącej o obciążenie OHIM i interwenienta – z uwagi na to, że ich żądania nie zostały uwzględnione – kosztami postępowania administracyjnego przed OHIM może zostać uwzględniony jedynie w odniesieniu do niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą [zob. podobnie wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r., Devinlec/OHIM – TIME ART (QUANTUM), T‑147/03, Zb.Orz., EU:T:2006:10, pkt 115].

Z powyższych względów

SĄD (siódma izba)

orzeka, co następuje:

1)      Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 lipca 2014 r. (sprawa R 2214/2013‑5).

2)      OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Puma SE, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez Pumę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

3)      Sinda Poland Corporation sp. z o.o. pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Pumę, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez Pumę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

Van der Woude

Wiszniewska-Białecka

Ulloa Rubio

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 lutego 2016 r.

Podpisy


* Język postępowania: polski.