Language of document : ECLI:EU:F:2015:155

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(πρώτο τμήμα)

της 17ης Δεκεμβρίου 2015

Υπόθεση F‑95/14

Olivier Seigneur

κατά

Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ)

«Υπαλληλική υπόθεση – Προσωπικό της ΕΚΤ– Μέλη της επιτροπής προσωπικού – Αποδοχές – Μισθός – Συμπληρωματική αύξηση μισθού – Επιλεξιμότητα»

Αντικείμενο:      Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 36.2 του Πρωτόκολλου για το καταστατικό του Ευρωπαϊκού Συστήματος Kεντρικών Τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που έχει προσαρτηθεί στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΛΕΕ, με την οποία ο O. Seigneur ζητεί κατ’ ουσίαν, αφενός, την ακύρωση της αποφάσεως με την οποία η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αρνήθηκε να του χορηγήσει συμπληρωματική αύξηση μισθού για το 2014 και, αφετέρου, αποζημίωση για την υλική ζημία και χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που θεωρεί ότι υπέστη.

Απόφαση:      Η απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας της 25ης Φεβρουαρίου 2014 περί μη χορηγήσεως στον O. Seigneur συμπληρωματικής αυξήσεως μισθού για το 2014 ακυρώνεται. Η προσφυγή‑αγωγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα φέρει τα δικαστικά της έξοδα και καταδικάζεται στα έξοδα του O. Seigneur.

Περίληψη

1.      Υπαλληλικές προσφυγές – Υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – Ειδική διοικητική προσφυγή – Προσφυγή κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως της εν λόγω ειδικής διοικητικής προσφυγής – Παραδεκτό

(Όροι απασχολήσεως του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, άρθρο 41)

2.      Υπάλληλοι – Υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – Αποδοχές – Συμπληρωματικές αυξήσεις μισθού – Προϋποθέσεις επιλεξιμότητας – Απόλυτη αδυναμία υπαλλήλου που ασκεί καθήκοντα εκπροσωπήσεως του προσωπικού καθ’ όλη την περίοδο αναφοράς να επωφεληθεί συμπληρωματικής αυξήσεως μισθού – Δεν επιτρέπεται – Προσβολή του δικαιώματος σε ίση μεταχείριση

(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 20, 21, 27 και 28· Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, διοικητική εγκύκλιος 1/2011, άρθρο 2 § 3)

1.      Όσον αφορά προσφυγή μέλους του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που περιέχει αιτήματα στρεφόμενα κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως της ειδικής διοικητικής προσφυγής του, δεν συντρέχει λόγος να εξεταστούν αυτοτελώς τα εν λόγω αιτήματα, καθόσον έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα να επιλαμβάνεται ο δικαστής των βλαπτικών πράξεων κατά των οποίων υποβλήθηκε αίτηση επανεξετάσεως προ της ασκήσεως προσφυγής.

(βλ. σκέψη 34)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 1989, Vainker κατά Κοινοβουλίου, 293/87, EU:C:1989:8, σκέψη 8

ΔΔΔΕΕ: διάταξη της 18ης Μαΐου 2006, Corvoisier κ.λπ. κατά ΕΚΤ, F‑13/05, EU:F:2006:35, σκέψη 25

2.      Όσον αφορά τις συμπληρωματικές αυξήσεις μισθού που χορηγούνται στα μέλη του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας των οποίων η επίδοση κρίθηκε εξαιρετική κατά τα δύο από τα τρία έτη που προηγήθηκαν της αποφάσεως χορηγήσεως μιας τέτοιας αυξήσεως, στο μέτρο που το άρθρο 2, παράγραφος 3, της διοικητικής εγκυκλίου 1/2011, σχετικά με τις αυξήσεις αυτές, θέτει τον εκπρόσωπο του προσωπικού σε δυσμενή θέση εξαιτίας του γεγονότος ότι τελεί σε απόλυτη αδυναμία να αποδείξει δεύτερο έτος εξαιρετικής επιδόσεως λόγω της πλήρους απασχολήσεώς του ως εκπροσώπου του προσωπικού κατά την επίμαχη τριετία, η εν λόγω διάταξη είναι παράνομη. Συναφώς, δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί βασίμως ότι η άσκηση από τον ενδιαφερόμενο του δικαιώματός του για απαλλαγή του από τον χρόνο εργασίας προκειμένου να ασκήσει τα καθήκοντά του στο πλαίσιο της επιτροπής προσωπικού είναι αποτέλεσμα προσωπικής του επιλογής. Συγκεκριμένα, αυτή η επιλογή της δυνατότητας προβολής αξιώσεως απαλλαγής από τον χρόνο εργασίας προς τον σκοπό εκτελέσεως θητείας εκπροσωπήσεως του προσωπικού συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα, όπως προκύπτει από τα άρθρα 27 και 28 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επιπλέον, η άσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος στην ίση μεταχείριση, που καθιερώνεται με τα άρθρα 20 και 21 του Χάρτη, δεν δύναται να περιορίζεται από ρύθμιση που θέτει τους εκπροσώπους του προσωπικού σε κατάσταση μειονεκτική και εμπεριέχουσα δυσμενή διάκριση σε σχέση με τα λοιπά μέλη του προσωπικού, ενώ οι εν λόγω περιορισμοί δεν είναι αναγκαίοι ούτε εξυπηρετούν σκοπό γενικού συμφέροντος ή την ανάγκη προστασίας δικαιωμάτων ή ελευθεριών τρίτων.

Δεδομένου όμως ότι η κατάσταση ενός εκπροσώπου του προσωπικού και η κατάσταση ενός μέλους του προσωπικού είναι διαφορετικές από πραγματική άποψη, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και επομένως σε αυτές δεν μπορούν παρά να εφαρμόζονται όροι επιλεξιμότητας για τη χορήγηση συμπληρωματικής αυξήσεως μισθού που λαμβάνουν υπόψη τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στο καθεστώς των μελών του προσωπικού και στο καθεστώς των εκπροσώπων του προσωπικού, παρέχοντας στους τελευταίους, όπως σε κάθε άλλο μέλος του προσωπικού, τη δυνατότητα να αποδείξουν ένα δεύτερο έτος εξαιρετικής αποδόσεως εντός περιόδου τριών ετών, ακόμη και αν επιλέξουν να ασκούν με πλήρη απασχόληση και για περίοδο μεγαλύτερη του έτους καθήκοντα στο πλαίσιο της επιτροπής προσωπικού.

(βλ. σκέψεις 59 έως 62 και 68)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου, Akzo Nobel Chemicals και Akcros Chemicals κατά Επιτροπής, C‑550/07 P, EU:C:2010:512, σκέψεις 54 και 55 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία

ΔΔΔΕΕ: απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 2014, Migliore κατά Επιτροπής, F‑110/13, EU:F:2014:257, σκέψη 40