Language of document : ECLI:EU:F:2016:76

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 12 kwietnia 2016 r.

Sprawa F‑98/15

CP

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Urzędnicy – Kierownik wydziału – Okres próbny – Niezatwierdzenie na stanowisku kierownika wydziału – Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność – Utrata szansy

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a, w której CP żąda zasadniczo: po pierwsze, stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 lipca 2014 r., ponieważ przewiduje on, że podwyższenie jego wynagrodzenia podstawowego, związane z mianowaniem na kierownika wydziału, zwane „dodatkiem managerskim” nastąpi po dziewięciu miesiącach, a po drugie, naprawienia „szkody materialnej i finansowej”, jakie miałby jakoby ponieść.

Orzeczenie:      Parlament Europejski wypłaci CP kwotę 3219,55 EUR. Od tej kwoty naliczone zostaną odsetki za zwłokę w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, obowiązującej podczas rozpatrywanego okresu, powiększonej o dwa punkty, licząc od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia faktycznej zapłaty. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1.      Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia działań zapewniających wykonanie wyroku – Szczególne trudności – Godziwa rekompensata strat wynikających dla skarżącego z unieważnionego aktu

(art. 266 TFUE)

2.      Skargi urzędników – Nieograniczone prawo orzekania – Naprawienie szkody związanej z utratą szansy – Ocena – Kryteria

(regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1)

1.      W przypadku stwierdzenia przez sąd nieważności aktu instytucji lub agencji ta ostatnia jest zobowiązana na podstawie art. 266 TFUE do podjęcia odpowiednich środków, które zapewnią wykonanie wyroku. W celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność i jego pełnego wykonania instytucja, która wydała unieważniony akt, jest zobowiązana przestrzegać nie tylko sentencji wyroku, lecz również uzasadnienia, które do niej doprowadziło i które stanowi jej niezbędny filar, w tym znaczeniu, że jest ono nieodzowne do określenia dokładnego znaczenia tego, co sąd wspólnotowy orzekł w sentencji. To właśnie uzasadnienie bowiem, po pierwsze, określa konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowe względy, z powodu których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona. Jeśli chodzi o skutki uchylenia przez sąd aktu, to działa ono ex tunc i stąd powoduje usunięcie ze skutkiem wstecznym uchylonego aktu z porządku prawnego. Pozwana instytucja jest zobowiązana, na podstawie art. 266 TFUE, podjąć działania konieczne dla wyeliminowania skutków stwierdzonej niezgodności z prawem, co w przypadku aktu, który już został wykonany, oznacza przywrócenie w sytuacji prawnej skarżącego stanu sprzed wydania aktu.

Tymczasem instytucja, której akt został unieważniony nie może powoływać się na trudności praktyczne celem uchylenia się od swego obowiązku usunięcia popełnionych naruszeń. Jeśli bowiem wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wiąże się ze szczególnymi trudnościami, to dana instytucja może wypełnić powinność wynikającą z art. 266 TFUE, podejmując jakąkolwiek decyzję, która może sprawiedliwie zrekompensować niekorzystną sytuację wynikłą dla zainteresowanego z decyzji, której nieważność stwierdzono.

(zob. pkt 59, 71)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instytucji, wyrok z dnia 8 października 1992 r., Meskens/Parlament, T‑84/91, EU:T:1992:103, pkt 78

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki z dnia 15 kwietnia 2010 r., Angelidis/Parlament, F‑104/08, EU:F:2010:23, pkt 35, 36 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 września 2011 r., AA/Komisja, F‑101/09, EU:F:2011:133, pkt 81; z dnia 21 marca 2013 r., Brune/Komisja, F‑94/11, EU:F:2013:41, pkt 59

2.      Utrata szansy stanowi podlegającą naprawieniu szkodę, pod warunkiem, że jest wystarczająco poparta dowodami. W celu określenia kwoty odszkodowania z tytułu utraty szansy, po ustaleniu charakteru szansy, której urzędnik został pozbawiony, należy wyznaczyć datę, od której mógł skorzystać z tejże szansy, następnie określić liczbowo tę szansę, a w końcu sprecyzować, jakie były dla urzędnika skutki finansowe tej utraty szansy. Ponadto, o ile to możliwe, szansa, której został pozbawiony urzędnik, powinna zostać określona w sposób obiektywny w postaci matematycznego współczynnika wynikającego ze szczegółowej analizy. Jednakże, w przypadku gdy wspomniana szansa nie może zostać określona w taki sposób, przyjmuje się, że poniesioną szkodę można oszacować ex æquo et bono.

(zob. pkt 68, 79)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyrok z dnia 10 listopada 2010 r., OHIM/Simões Dos Santos, T‑260/09 P, EU:T:2010:461, pkt 104

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok z dnia 13 marca 2013 r., AK/Komisja, F‑91/10, EU:F:2013:34, pkt 69, 91, 92 i przytoczone tam orzecznictwo