Language of document : ECLI:EU:F:2016:129

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII
EUROPEJSKIEJ
(trzecia izba)

z dnia 15 czerwca 2016 r.

Sprawa F‑55/12

Hilke Riemer-Sullivan

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Akt niewywołujący niekorzystnych skutków – Niedopuszczalność skargi – Bezwzględna przeszkoda procesowa – Artykuł 82 regulaminu postępowania

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której Hilke Riemer-Sullivan żądała stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. oddalającej jej zażalenie na „decyzje” w sprawie ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii Europejskiej na podstawie jej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach dwóch niemieckich systemów emerytalnych, a o ile zajdzie taka potrzeba, „decyzji” z dnia 7 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia tej liczby lat.

Orzeczenie:      Skarga zostaje oddalona. Hilke Riemer-Sullivan pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

1.      Postępowanie sądowe – Skarga do Sądu do spraw Służby Publicznej – Strona skarżąca, która nie wniosła do Sądu o wydanie wyroku zaocznego – Uwzględnienie odpowiedzi instytucji na środek organizacji postępowania – Odpowiedź na skargę, która nie została złożona w wyznaczonym terminie – Brak wpływu

2.      Skargi urzędników – Akt niekorzystny – Pojęcie – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w kontekście przeniesienia do systemu Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Wyłączenie

(regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; załącznik VIII, art. 11 ust. 2)

1.      Skoro strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wniosła do Sądu do spraw Służby Publicznej, aby ten wydał wyrok zaoczny i zasądził zgodnie z jej żądaniami, należy uwzględnić odpowiedzi instytucji na środek organizacji postępowania, nawet jeśli omawiana instytucja nie złożyła odpowiedzi na skargę w wyznaczonym terminie.

(zob. pkt 12)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776; Teughels/Komisja, T131/14 P, EU:T:2015:778

2.      Żądania stwierdzenia nieważności dotyczące propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury w celu przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych w ramach innego systemu należy interpretować jako zmierzające do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury, jeśli, po pierwsze, jest bezsporne między stronami, że zainteresowany wyraził swą zgodę na kontynuację procedury przenoszenia jego uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Unii, poprzez zaznaczenie swej zgody na przedłożonej mu propozycji, a po drugie, jeśli ta ostateczna decyzja została wydana przed wniesieniem skargi do sądu Unii.

W sytuacji, gdy ostateczne decyzje w sprawie zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury wynikających z uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą w dwóch krajowych systemach emerytalnych zostały wydane po wniesieniu skargi, skarga ta nie może zostać przekwalifikowana w skargę skierowaną przeciwko tym dwóm decyzjom ostatecznym i musi zostać uznana za niedopuszczalną, ponieważ była skierowana przeciwko aktom, które nie były aktami niekorzystnymi.

(zob. pkt 22–24)

Odesłanie

Sąd Unii Europejskiej, wyroki: z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji, T‑104/14 P, EU:T:2015:776, pkt 62, 110 i 120; Teughels/Komisja, T‑131/14 P, EU:T:2015:778, pkt 58