Language of document : ECLI:EU:C:2017:348

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

NILSA WAHLA

przedstawiona w dniu 4 maja 2017 r.(1)

Sprawa C‑183/16 P

Tilly-Sabco

przeciwko

Komisji Europejskiej

Odwołanie – Rolnictwo – Refundacja wywozowa – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Artykuły 162 i 164 – Procedura komitetowa – Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 – Artykuł 3 – Mięso drobiowe – Mrożone kurczaki – Rozporządzenie (UE) nr 689/2013 – Praktyka Komisji w zakresie ustalania refundacji – Ustalenie refundacji na poziomie 0 EUR – Terminy mające zastosowanie – Obowiązek uzasadnienia






1.        W ramach swego odwołania Tilly-Sabco wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T‑397/13(2). We wspomnianym wyroku Sąd oddalił skargę Tilly-Sabco o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 689/2013(3) ustalającego kwotę refundacji wywozowych dla mrożonych kurczaków na poziomie zero w odniesieniu do określonych krajów. W odwołaniu podniesiono szereg różnych kwestii natury prawnej.

2.        W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł między innymi, że obecna praktyka Komisji w zakresie ustalania refundacji wywozowych jest zgodna z zasadami procedury komitetowej, w szczególności z art. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011(4). Zasadniczo praktyka ta obejmuje przedkładanie i przyjmowanie projektów aktów wykonawczych w bardzo krótkim czasie, aby zminimalizować ryzyko przecieków i, jak twierdzi Komisja, spekulacji. Ponadto Sąd orzekł, że Komisja nie naruszyła obowiązku uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE, gdy przyjmując zaskarżone rozporządzenie, zwyczajnie zastąpiła kwotę uprzednio refundowaną kwotą zerową bez zmiany uzasadnienia rozporządzenia poprzedzającego zaskarżone rozporządzenie. Sąd oddalił także szereg innych zarzutów nieważności podniesionych przez wnoszącą odwołanie.

3.        Z powodów przedstawionych poniżej uważam, że żaden z zarzutów podniesionych przez Tilly-Sabco nie jest zasadny. Proponuję zatem, aby Trybunał oddalił odwołanie.

I.      Ramy prawne

A.      Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007(5)

4.        Artykuł 162 rozporządzenia nr 1234/2007, zatytułowany „Zakres refundacji wywozowych”, stanowi:

„1.      W zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu w oparciu o notowania cenowe lub ceny osiągane przez dane produkty na rynkach światowych i w ramach limitów wynikających z umów zawartych zgodnie z postanowieniami [art. 218 TFUE], różnica między tymi notowaniami lub cenami i cenami [w Unii] może zostać pokryta refundacjami wywozowymi na:

a)      produkty następujących sektorów wywożone bez dalszego przetworzenia:

[…]

(viii)      mięsa drobiowego”.

5.        W myśl art. 164 rozporządzenia nr 1234/2007, zatytułowanego „Ustalanie refundacji wywozowych”:

„1.      Refundacje wywozowe są takie same dla całej [Unii]. Mogą się one różnić w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. [218 TFUE].

2.      Refundacje są ustalane przez Komisję.

Refundacje mogą być ustalane:

a)      w regularnych odstępach czasu;

b)      w drodze zaproszenia do składania ofert przetargowych dla produktów, w odniesieniu do których przewidziano taką procedurę przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 204 ust. 2.

Z wyjątkiem sytuacji określonej w warunkach przetargu, wykaz produktów, w odniesieniu do których przyznawana jest refundacja wywozowa, oraz wysokość refundacji wywozowej ustala się przynajmniej raz na trzy miesiące. Wysokość refundacji może jednak utrzymywać się na tym samym poziomie przez okres dłuższy niż trzy miesiące i może, w razie konieczności, zostać skorygowana w okresie interwencyjnym przez Komisję bez pomocy komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1, albo na wniosek państwa członkowskiego albo z własnej inicjatywy Komisji.

3.      Przy ustalaniu refundacji na dany produkt uwzględnia się co najmniej jeden z następujących aspektów:

a)      sytuację bieżącą i prognozy na przyszłość w odniesieniu do:

–      cen i dostępności tego produktu na rynku [unijnym],

–      cen tego produktu na rynku światowym;

b)      cele wspólnej organizacji rynku, które mają zapewnić równowagę i naturalny rozwój cen i handlu na tym rynku;

c)      potrzebę unikania zakłóceń mogących powodować przedłużającą się nierównowagę między podażą i popytem na rynku [unijnym];

d)      gospodarcze aspekty proponowanego wywozu;

e)      limity wynikające z umów zawartych zgodnie z art. [218 TFUE];

f)      konieczność ustanowienia równowagi między stosowaniem podstawowych produktów [unijnych] w wytwarzaniu towarów przetworzonych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich, a wykorzystaniem produktów pochodzących z państw trzecich sprowadzonych w ramach procedury uszlachetniania;

g)      najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków [Unii] do portów [Unii] lub innych miejsc wywozu wraz z kosztami wysyłki do państw przeznaczenia;

h)      popyt istniejący na rynku [unijnym];

i)      w odniesieniu do sektorów wieprzowiny, jaj i mięsa drobiowego różnicę między cenami [w Unii] a cenami na rynku światowym odnośnie do ilości zboża paszowego potrzebnego do wyprodukowania produktów tych sektorów [w Unii].

[…]”.

6.        Artykuł 195 rozporządzenia nr 1234/2007, zatytułowany „Komitet”, przewiduje w ust. 1 i 2:

„1.      Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych (zwany dalej »Komitetem«).

2.      W razie odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE[(6)].

Okres wskazany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc”.

B.      Rozporządzenie (UE) nr 182/2011

7.        Rozporządzenie nr 182/2011 uchyliło i zastąpiło decyzję 1999/468. Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przepisy wspólne”, stanowi:

„1.      Przepisy wspólne zawarte w niniejszym artykule mają zastosowanie do wszystkich procedur, o których mowa w art. 4–8.

2.      Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu komitetu.

3.      Przewodniczący przedstawia komitetowi projekt aktu wykonawczego, który ma zostać przyjęty przez Komisję.

Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków przewodniczący zwołuje posiedzenie nie wcześniej niż 14 dni od przedłożenia komitetowi projektu aktu wykonawczego oraz projektu porządku posiedzenia. Komitet wydaje opinię o projekcie aktu wykonawczego w terminie, jaki przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy. Terminy są proporcjonalne i umożliwiają członkom komitetu wczesne i skuteczne przeanalizowanie projektu aktu wykonawczego oraz wyrażenie swoich opinii.

[…]”.

8.        Artykuł 5 rozporządzenia nr 182/2011, zatytułowany „Procedura sprawdzająca”, stanowi:

„[…]

2.      W przypadku gdy opinia komitetu jest pozytywna, Komisja przyjmuje projekt aktu wykonawczego.

3.      Bez uszczerbku dla art. 7, jeżeli opinia komitetu jest negatywna, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego. W przypadku gdy uważa się akt wykonawczy za konieczny, przewodniczący może przedstawić zmienioną wersję projektu aktu wykonawczego temu samemu komitetowi w ciągu dwóch miesięcy od wydania negatywnej opinii albo przedstawić do dalszej dyskusji projekt aktu wykonawczego komitetowi odwoławczemu w ciągu miesiąca od takiego wydania opinii.

4.      W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w akapicie drugim. W przypadku gdy Komisja nie przyjmie projektu aktu wykonawczego, przewodniczący może przedstawić komitetowi jego zmienioną wersję.

Bez uszczerbku dla art. 7 Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego w przypadku gdy:

[…]

c)      zwykłą większością głosów swoich członków komitet wyraził sprzeciw wobec jego przyjęcia.

[…]”.

9.        Zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 182/2011, zatytułowanym „Przyjmowanie aktów wykonawczych w wyjątkowych przypadkach”:

„W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 3 oraz art. 5 ust. 4 akapit drugi Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, w przypadku gdy [jego] niezwłoczne przyjęcie jest konieczne, aby uniknąć znaczących zakłóceń w działaniu rynków rolnych lub zagrożenia dla interesów finansowych Unii w rozumieniu art. 325 TFUE”.

II.    Okoliczności powstania sporu

10.      Tilly-Sabco jest spółką francuską prowadzącą działalność w zakresie wywozu całych zamrożonych kurczaków do państw Bliskiego Wschodu.

11.      Zgodnie z zasadami dotyczącymi refundacji wywozowych określonymi w rozporządzeniu nr 1234/2007 oraz w szczególności w art. 162 i 164 tego rozporządzenia Komisja w regularnych odstępach czasu ustalała, w drodze rozporządzeń wykonawczych, kwotę refundacji wywozowych w sektorze mięsa drobiowego.

12.      Od chwili przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 525/2010(7) kwota tych refundacji była stopniowo obniżana dla trzech kategorii głęboko mrożonych kurczaków. Kwotę refundacji wywozowych w pierwszej kolejności obniżono z 40 EUR/100 kg do 32,50 EUR/100 kg. Tę ostatnią kwotę utrzymano na mocy ośmiu kolejnych rozporządzeń wykonawczych, a następnie obniżono do 21,70 EUR/100 kg na gruncie rozporządzenia (UE) nr 962/2012(8).

13.      Kolejną obniżkę, sprowadzającą kwotę refundacji do poziomu 10,85 EUR/100 kg dla rozpatrywanych trzech kategorii głęboko mrożonych kurczaków, nałożono w drodze rozporządzenia (UE) nr 33/2013(9). Kwotę tę następnie utrzymano w drodze rozporządzenia (UE) nr 360/2013(10).

14.      Zaskarżonym rozporządzeniem Komisja w szczególności ustaliła na poziomie zero kwotę refundacji wywozowych w odniesieniu do trzech kategorii głęboko mrożonych kurczaków.

15.      Kwota refundacji dla sześciu innych produktów – głównie piskląt – przyjęta w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia, która została ustalona na poziomie zero w rozporządzeniu (UE) nr 1056/2011(11), nie została zmieniona.

16.      Zgodnie z załącznikiem do zaskarżonego rozporządzenia miejscami przeznaczenia, których dotyczą refundacje wywozowe, są w szczególności państwa Bliskiego Wschodu.

17.      Istotne motywy zaskarżonego rozporządzenia mają następujące brzmienie:

„(1)      Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica pomiędzy cenami produktów, o których mowa w części XX załącznika I do wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym i ich cenami w Unii może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.

(2)      Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny zostać ustanowione zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162, 163, 164, 167 i 169 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.

(3)      Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. [218 TFUE].

[…]

(6)      Aby zapobiec zakłóceniu obecnej sytuacji rynkowej, zapobiec spekulacjom na rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(7)      Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego”.

18.      Zgodnie z pkt 76–82 zaskarżonego wyroku zaskarżone rozporządzenie przyjęto w następujących okolicznościach.

19.      W dniu 16 lipca 2013 r. Komisja wysłała pocztą elektroniczną do członków komitetu, o którym mowa w art. 195 ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 (zwanego dalej „komitetem zarządzającym”), dokument zatytułowany „EU Market situation for poultry” („Sytuacja na unijnym rynku drobiu”).

20.      Podczas posiedzenia komitetu zarządzającego, które odbyło się w godzinach porannych w dniu 18 lipca 2013 r., Komisja przedstawiła sytuację na rynku drobiu. Tego samego dnia po południu, po godzinie 13.00, gdy posiedzenie było kontynuowane, Komisja przedstawiła projekt zaskarżonego rozporządzenia (zwany dalej „projektem rozporządzenia”). Projekt rozporządzenia był kserokopią wcześniejszego rozporządzenia ustalającego refundacje wywozowe, w którym wzmianki dotyczące kwoty refundacji wykreślono ołówkiem.

21.      Projekt rozporządzenia poddano następnie pod głosowanie. Dyrektor generalny DG ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich dopełnił formalności związanych z samodzielnym zatwierdzeniem w tym samym dniu o godz. 15.46, aby umożliwić opublikowanie zaskarżonego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej następnego dnia w celu zapewnienia jego niezwłocznego wejścia w życie i stosowania.

22.      Żaden z przedstawicieli państw członkowskich wchodzących w skład komitetu zarządzającego nie wniósł zastrzeżeń w odniesieniu do metody lub do terminów zastosowanych przez Komisję.

III. Postępowanie przed Sądem

23.      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 sierpnia 2013 r. Tilly-Sabco wniosło skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia. Na poparcie skargi Tilly-Sabco podniosło pięć zarzutów nieważności, obejmujących: (i) naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i nadużycie proceduralne; (ii) uchybienie proceduralne i brak właściwości; (iii) brak uzasadnienia; (iv) naruszenie prawa lub oczywisty błąd w ocenie; oraz (v) naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

24.      W tym samym dniu Tilly-Sabco wniosło do Sądu o zawieszenie wykonania zaskarżonego rozporządzenia w oczekiwaniu na rozpatrzenie skargi o stwierdzenie nieważności. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Republikę Francuską dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego ów wniosek. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. prezes Sądu oddalił ten wniosek(12).

25.      Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014 r. Doux SA dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania Tilly-Sabco podniesione w jego skardze o stwierdzenie nieważności.

26.      W następstwie rozprawy, która odbyła się w dniu 22 kwietnia 2015 r., Sąd oddalił wniesioną przez Tilly-Sabco skargę o stwierdzenie nieważności i obciążył je jego własnymi kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego. Sąd obciążył także Komisję, Republikę Francuską i Doux ich własnymi kosztami.

IV.    Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

27.      W odwołaniu skierowanym do Trybunału w dniu 31 marca 2016 r. Tilly-Sabco wnosi do Trybunału o:

–        uchylenie zaskarżonego wyroku, z wyjątkiem dopuszczalności skargi;

–        postanowienie, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o wydaniu ostatecznego orzeczenia w sprawie i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

–        obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

28.      W odpowiedzi złożonej do Trybunału w dniu 17 czerwca 2016 r. Komisja wnosi do Trybunału o:

–        oddalenie odwołania;

–        obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami.

29.      Obie strony przedstawiły swoje stanowiska ustnie podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 1 marca 2017 r.

V.      Analiza

A.      Uwagi wstępne

30.      Na poparcie swojego odwołania Tilly-Sabco podnosi cztery zarzuty, z których większość podzielona jest na kilka części. Wnosząca odwołanie zasadniczo twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni: (i) art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011; (ii) art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007; (iii) art. 296 TFUE i (iv) art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 lub dopuścił się oczywistego błędu w ocenie przy rozpatrywaniu tego przepisu. Każdy z tych zarzutów odwołania omówię kolejno po przedstawieniu podsumowania stanowisk stron.

31.      Pierwszy zarzut odwołania wydaje się najbardziej delikatny. Dotyczy on zgodności z prawem praktyki stosowanej przez Komisję w jej kontaktach z komitetem zarządzającym przy ustalaniu stawki refundacji wywozowych. Komisja poinformowała Sąd (zob. pkt 79 zaskarżonego wyroku), że praktyka ta ma swoje początki w roku 1962.

32.      Kwestia ta wiąże się z faktem, że przedmiotem niniejszej sprawy jest rozporządzenie wzorowane na niemal identycznie brzmiącym rozporządzeniu, które zostało uchylone i zastąpione tym rozporządzeniem i względem którego różni się ono jedynie kilkoma danymi liczbowymi. Tego typu „wzorcowe rozporządzenia” rodzą z kolei pytania odnośnie do obowiązku uzasadnienia oraz możliwości podjęcia przez Komisję decyzji, poprzez ustalenie kwoty refundowanej na poziomie zerowym, o faktycznym zaprzestaniu przyjmowania, na mocy rozporządzenia nr 1234/2007, tak zwanych okresowych rolnych instrumentów prawnych.

33.      Należy także wspomnieć, że dwoma wyrokami wydanymi w tym samym dniu co zaskarżony wyrok Sąd oddalił skargi o stwierdzenie nieważności wniesione przez Doux(13) oraz Republikę Francuską(14) w odniesieniu do zaskarżonego rozporządzenia. Wspomniane wyroki są prawomocne, ponieważ nie były przedmiotem odwołania do Trybunału.

34.      Wreszcie, w pkt 28–68 zaskarżonego wyroku, Sąd uznał, iż spełniono wszystkie przesłanki przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE, w szczególności przesłankę, że zaskarżone rozporządzenie nie wymaga środków wykonawczych(15). Komisja, która zakwestionowała stanowisko wnoszącej odwołanie przed Sądem(16), nie zaskarżyła tej części zaskarżonego wyroku. W tych okolicznościach nie jest konieczne, aby Trybunał zbadał z urzędu, czy zaskarżony wyrok jest słuszny w tym względzie(17).

B.      W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania: dokonana przez Sąd błędna wykładnia art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011

1.      Argumenty stron

35.      W pierwszejczęści pierwszego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd w pkt 70–146 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni pojęcia „proporcjonalnego terminu” z art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011. Przekazanie projektu rozporządzenia na posiedzeniu, które rozpoczęło się po godz. 13.00 i zakończyło się o godz. 15.46, nie jest jej zdaniem przestrzeganiem proporcjonalnego terminu. Wnosząca odwołanie podnosi ponadto w swojej replice, że nigdy nie kwestionowano możliwości powołania się przez osoby prywatne na naruszenie rozporządzenia nr 182/2011 i że brak uznania tego prawa stanowiłby naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

36.      W części drugiej tego zarzutu odwołania Tilly-Sabco podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni lub zaprzeczył sam sobie w pkt 86, 110–115 i 128 zaskarżonego wyroku, rozpatrując kwestię kryterium pilnego charakteru sprawy. Jak twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd nie mógł jednocześnie potwierdzić braku pilnego charakteru z jednej strony i podkreślić ryzyka przecieków, które mogło uzasadniać przedłożenie projektu rozporządzenia na posiedzeniu, z drugiej strony; jej zdaniem ryzyko to w żadnym razie nie wiąże się z pilnym charakterem. W swojej replice Tilly-Sabco odnosi się do standardowego regulaminu wewnętrznego(18) w związku z decyzją 1999/468, zgodnie z którym wyjątkowo pilny charakter sprawy występuje „w szczególności wówczas, gdy istnieje zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt”.

37.      W części trzeciej tego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że w pkt 92–108 zaskarżonego wyroku Sąd pomylił termin na przesłanie dokumentów dotyczących sytuacji rynkowej z terminem mającym zastosowanie do przekazania projektu rozporządzenia. Te kilka minut, które zostało po otrzymaniu przez członków komitetu zarządzającego projektu rozporządzenia, stanowiło niezwykle krótki termin lub wręcz brak terminu, co uniemożliwiło komitetowi rozpatrzenie wszystkich niezbędnych okoliczności.

38.      W części czwartej tego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że potwierdzając w pkt 111–118 zaskarżonego wyroku, praktykę stosowaną przez Komisję od 1962 r., Sąd naruszył art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011. Jej zdaniem nic nie stało na przeszkodzie temu, aby Komisja zmieniła brzmienie tego rozporządzenia w celu dostosowania wspomnianej praktyki.

39.      Wreszcie, w części piątej tego zarzutu odwołania, Tilly-Sabco podnosi, że Sąd zaprzeczył sam sobie, twierdząc w pkt 149 zaskarżonego wyroku, że Komisja wskazała, iż wartość refundacji na poziomie zero ustalono w oparciu o aktualną sytuację na rynku, podczas gdy w dalszej części, w pkt 255 zaskarżonego wyroku, Sąd wskazał, że stopniowe obniżanie mających zastosowanie stawek było wynikiem rozwijającej się sytuacji, a więc nie danej sytuacji zastanej.

40.      Komisja kwestionuje te argumenty.

2.      Ocena

41.      Rozpatrzę ten zarzut odwołania w całości, ponieważ zasadniczo wszystkie jego części (z zastrzeżeniem piątej) dotyczą podobno błędnej, pod różnymi względami, wykładni art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 dokonanej przez Sąd.

42.      W pkt 91 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 nie stoi zasadniczo na przeszkodzie przedłożeniu projektu aktu wykonawczego podczas posiedzenia komitetu. Po przeprowadzeniu analizy okoliczności związanych z procedurą prowadzącą do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia Sąd orzekł następnie w pkt 108 tego wyroku, że czas między przedłożeniem projektu rozporządzenia a poddaniem go pod głosowanie był wystarczający, by dać członkom komitetu zarządzającego rzeczywistą możliwość przeanalizowania tego projektu oraz wyrażenia ich opinii. Następnie w pkt 114 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że to Komisja decyduje o pilnym charakterze sprawy, jak wskazano w art. 3 ust. 3 zdanie drugie rzeczonego rozporządzenia, oraz że standard kontroli sądowej ogranicza się do zbadania istnienia oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy. W pkt 119 i 120 wspomnianego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że termin na wydanie opinii przez komitet zarządzający był proporcjonalny, zaś dokonana przez Komisję ocena pilnego charakteru sprawy nie była obarczona ani oczywistym błędem w ocenie, ani nadużyciem władzy, oraz że w związku z tym Komisja nie naruszyła rzeczonego przepisu. Następnie Sąd orzekł w pkt 123 i 124 zaskarżonego wyroku, w razie gdyby wnosząca odwołanie zamierzała podnieść zarzut nieważności opierający się na naruszeniu regulaminu wewnętrznego komitetu zarządzającego(19), że osoby prywatne nie mają możliwości podniesienia zarzutu naruszenia tego regulaminu. Wreszcie, dla pełności wywodu, w pkt 125–129 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że nawet gdyby Komisja naruszyła art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, ustalony termin okazał się wystarczający, a zatem potencjalne naruszenie nie prowadziłoby do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

43.      Dla porządku, chociaż Tilly-Sabco podnosi w swoim odwołaniu, że w rozpatrywanej sprawie nie powołano się na pilny charakter w celu uzasadnienia szybkiej procedury, konkretny argument odnoszący się do pojęcia „pilnego charakteru” – w znaczeniu, w jakim termin ten zastosowano w standardowym regulaminie wewnętrznym (zob. pkt 36 powyżej) – nie został podniesiony przez tę spółkę w odwołaniu, a zatem należy go uznać za spóźniony, gdyż żaden element odpowiedzi Komisji nie uzasadniał podniesienia tego argumentu w replice wnoszącej odwołanie(20). Zakładając jednak, że ten konkretny argument był dopuszczalny, należałoby go oddalić, ponieważ osoby prywatne nie mogą powoływać się na tego rodzaju regulamin wewnętrzny, jak wyjaśnię w dalszej części.

44.      Przejdę teraz do omówienia art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011. Zawiera on w sobie trzy odrębne zasady.

45.      Przede wszystkim przepis ten stanowi, że Komisja zwołuje posiedzenie nie wcześniej niż 14 dni od przedłożenia komitetowi zarządzającemu projektu aktu wykonawczego oraz projektu porządku posiedzenia, „z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków” („zasada pierwsza”).

46.      Następnie przepis ten wymaga, aby komitet zarządzający wydał opinię o projekcie aktu wykonawczego w terminie, jaki Komisja może wyznaczyć „w zależności od pilności sprawy” („zasada druga”).

47.      Wreszcie, przepis ten stanowi, że terminy są „proporcjonalne” i umożliwiają członkom komitetu zarządzającego „wczesne i skuteczne” przeanalizowanie projektu aktu wykonawczego oraz wyrażenie ich opinii („zasada trzecia”).

48.      Z brzmienia art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 można od razu wysnuć wniosek, że nie istnieją żadne bezwzględne terminy. Nawet jeżeli mowa jest o ustalonym terminie, jak w przypadku zasady pierwszej, możliwe jest jego dostosowanie. Przychylam się zatem do twierdzenia Sądu, że art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 nie staje zasadniczo na przeszkodzie przedłożeniu projektu aktu wykonawczego podczas posiedzenia komitetu.

49.      Dla pewności, pierwsze dwie zasady, które określają szczególne obowiązki działania w odniesieniu do, odpowiednio, Komisji i komitetu zarządzającego, jak również mające do nich zastosowanie terminy rzeczywiście wydają się zabezpieczać możliwość ustalania krótkich terminów. To samo tyczy się zasady trzeciej, która pełni rolę klauzuli ogólnej.

50.      Jednakże wszystkie trzy zasady są niedoskonałe: w rozporządzeniu nr 182/2011 brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia terminów „należycie uzasadnione przypadki”, „pilność”, „proporcjonalne” czy „wczesna i skuteczna [możliwość]”. Wspomniane zasady wydają się zatem bliższe założeniom polityki niż twardym zasadom. W szczególności to, czy „należycie uzasadnione” jest skrócenie terminu na przedłożenie komitetowi zarządzającemu projektu aktu wykonawczego i projektu porządku posiedzenia w myśl zasady pierwszej oraz czy termin przewidziany dla komitetu na wydanie opinii jest „proporcjonalny” w myśl zasady trzeciej, wydaje mi się kwestią całkowicie zależną od okoliczności.

51.      Co się tyczy zasady drugiej, przepis ten w rzeczywistości nie odnosi się nawet do pilnych przypadków, a zamiast tego stosuje wyrażenie „w zależności od pilności sprawy”, a to już zupełnie co innego. Terminy te nie wyłączałyby nawet możliwości ustalenia długiego terminu w pilnych sprawach i krótkiego w sprawach błahych. W każdym razie zasada druga nie zastrzega szybkiej procedury dla spraw pilnych. Potwierdzają to inne przepisy rozporządzenia nr 182/2011.

52.      Z kontekstowego punktu widzenia wzmianka o możliwości szybkiego działania w przypadkach pilnych – lub raczej wyjątkowo pilnych – znajduje się bowiem w innym przepisie, mianowicie w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 182/2011(21). Znamienne jest, że terminy, o których mowa w tym przepisie, nie przewidują możliwości przedłużenia.

53.      Podobnie art. 7 rozporządzenia nr 182/2011, który stanowi odstępstwo od art. 5 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia, określa szczególną procedurę, zgodnie z którą Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, w przypadku gdy jego „niezwłoczne przyjęcie jest konieczne”, aby uniknąć znaczących zakłóceń w działaniu rynków rolnych lub zagrożenia dla interesów finansowych Unii. Przepis ten straciłby na użyteczności lub zostałby jej wręcz pozbawiony, gdyby, w myśl zasady drugiej, jedynie sprawy o pilnym charakterze pozwalały Komisji na zwrócenie się do komitetu zarządzającego z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie projektu aktu wykonawczego w bardzo krótkim terminie.

54.      Ponadto ambitne brzmienie art. 196 rozporządzenia nr 1234/2007 („Organizacja Komitetu Zarządzającego”), zgodnie z którym, „przygotowując posiedzenia [Komitetu Zarządzającego] należy uwzględnić w szczególności zakres odpowiedzialności tego organu, charakter rozpatrywanych zagadnień i potrzebę wykorzystania stosownej wiedzy fachowej”, stanowi potwierdzenie idei, w myśl której terminy określone w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 są elastyczne, a Komisja dysponuje swobodą uznania w zakresie ich ustalania.

55.      Ponadto, z teleologicznego punktu widzenia, rozporządzenie nr 182/2011 ma na celu zapewnienie, by procedury przeprowadzania przez państwa członkowskie kontroli wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję były jasne, skuteczne i proporcjonalne do charakteru aktów wykonawczych, a także by odzwierciedlały wymagania instytucjonalne nałożone przez traktat FUE, jak również doświadczenie zdobyte w trakcie wykonywania decyzji 1999/468 i powszechną praktykę stosowaną przy tej okazji. W szczególności procedura sprawdzająca służy zapewnieniu, by akty wykonawcze nie mogły zostać przyjęte przez Komisję, jeśli nie są one zgodne z opinią komitetu zarządzającego(22). Natomiast procedura ta nie ma na celu zapewnienia braku możliwości przyjęcia aktów wykonawczych przez Komisję, jeśli kwestionują je podmioty prywatne.

56.      Pokuszę się w tym miejscu o analogię. Istotnie, Trybunał dopuścił możliwość powołania się przez państwa członkowskie na naruszenie regulaminu wewnętrznego(23), orzekając przy tym, że instytucje nie mogą odstąpić od stosowania wspomnianego regulaminu bez jego zmiany(24). Trybunał wielokrotnie orzekał jednak, że regulamin wewnętrzny instytucji ma na celu zorganizowanie wewnętrznego działania jej służb w interesie dobrej administracji. W rezultacie osoby prywatne nie mogą powoływać się na podnoszone naruszenie tego regulaminu, ponieważ jego celem nie jest zapewnienie im ochrony(25). Jedynie w sytuacji, gdy zasada zawarta w tego rodzaju regulaminie wewnętrznym stanowi istotny wymóg proceduralny mający na celu zagwarantowanie pewności prawa, na przykład uwierzytelnianie aktów, naruszenie jej może skutkować wniesieniem skargi o stwierdzenie nieważności(26). Taki stan rzeczy nie zachodzi w kontekście niniejszego odwołania.

57.      Jak wspomniano w pkt 50 powyżej, pojęcia zastosowane we wszystkich trzech zasadach zawartych w art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 są nieprecyzyjne. Wobec tego należy je odpowiednio sformułować w konkretnym regulaminie wewnętrznym(27). Taką funkcję pełni regulamin wewnętrzny komitetu zarządzającego. Stosownie do powyższego moim zdaniem można by przypuszczać, iż istnieje ryzyko obejścia linii orzeczniczej, o której mowa w punkcie poprzednim, gdyby przyjąć, że osoby prywatne mogą wywodzić twarde zasady z przepisów wyższego rzędu, takich jak art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011, które wydają się sformułowane przez prawodawcę Unii, przypuszczalnie umyślnie, w sposób niejasny i elastyczny.

58.      Powyższe nie powoduje podania w wątpliwość faktu, że zasady określone w rozporządzeniu nr 182/2011 są zarówno wiążące, jak i mają bezpośrednie zastosowanie na gruncie art. 288 TFUE oraz że podmioty prywatne, takie jak wnosząca odwołanie, mogą zatem zasadniczo powoływać się na te zasady przed sądami Unii w celu zakwestionowania ważności instrumentów przyjętych z naruszeniem tych przepisów. Podmioty te mogą na przykład wskazywać na fakt, że nie odbyło się żadne posiedzenie. Jednakże nie zmienia to faktu, iż w braku szczególnych zasad odmiennych procedura komitetowa zwykle nie przyznaje praw osobom prywatnym(28). W niniejszej sprawie terminy określone w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia są zbyt mało precyzyjne, aby mogły skutkować przyznaniem na rzecz osób prywatnych prawa, którego można dochodzić przed sądem(29). Uznanie powyższego nie jest równoznaczne z naruszeniem praw przysługujących wnoszącej odwołanie na gruncie art. 47 karty.

59.      Co się tyczy kontroli dokonanej przez Sąd, przychylam się do stanowiska Sądu, że w wyroku Niemcy/Komisja Trybunał orzekł, iż kwestia pilnego trybu rozpatrzenia danej sprawy w ramach procedury komitetowej jest kwestią do rozstrzygnięcia przez Komisję oraz że standard kontroli sądowej ogranicza się do istnienia oczywistego błędu lub nadużycia władzy(30). Jednakże orzeczenie to dotyczyło wykładni regulaminu wewnętrznego konkretnego komitetu powiązanego z tamtą sprawą, gdzie państwo członkowskie – a nie osoba prywatna – kwestionowało stanowisko Komisji w przedmiocie pilnego charakteru sprawy. Wspomniany wyrok nie jest więc bezpośrednio istotny dla niniejszego odwołania, chociaż mógł być istotny w kontekście skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Republikę Francuską. Znamienne jest jednak to, że wspomniane państwo członkowskie nie zakwestionowało zaskarżonego rozporządzenia ani ze względu na naruszenie art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011, ani z uwagi na naruszenie regulaminu wewnętrznego komitetu zarządzającego(31).

60.      Wobec tego uważam, że Sąd słusznie uznał, iż Komisja nie dopuściła się naruszenia art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011. Twierdzenia tego nie podważa żaden z argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie.

61.      Argumenty podniesione w pierwszych trzech częściach pierwszego zarzutu odwołania nie mogą bowiem służyć potwierdzeniu żądań, gdyż na gruncie art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 w okolicznościach niniejszej sprawy eksporterom nie przysługuje prawo do zaskarżenia sposobu, w jaki Komisja współpracuje z komitetem zarządzającym.

62.      Ponadto wnosząca odwołanie niesłusznie podnosi w trzeciej części tego zarzutu odwołania, że Sądowi przedstawiono wystarczający materiał dowodowy, aby mógł on orzec, że komitet zarządzający nie dysponował wszystkimi niezbędnymi elementami pozwalającymi na wydanie decyzji. Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 182/2011 nie wymaga od Komisji przedłożenia temu komitetowi jakichkolwiek innych dokumentów poza projektem aktu wykonawczego oraz projektem porządku posiedzenia. Wobec tego, ściśle rzecz ujmując, Komisja nie była zobowiązana do ujawnienia komitetowi zarządzającemu swoich teoretycznych obliczeń kwoty refundacji wywozowych na podstawie różnicy między cenami na rynku Unii a cenami na rynku światowym (zwanych dalej „obliczeniem teoretycznym”)(32). Jak wyjaśnię w pkt 107 i 108 poniżej, twierdzenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym refundacje wywozowe mają na celu zrekompensowanie braku równowagi pomiędzy rynkiem Unii a rynkami światowymi poprzez umożliwienie przedsiębiorcom dokonywania wywozu, co zakłada uwzględnienie przez Komisję i komitet sytuacji eksporterów, jest błędne.

63.      Czwarta część pierwszego zarzutu odwołania jest w równym stopniu obarczona wadami, ponieważ działa w obie strony: jak Komisja wskazała podczas rozprawy, uważa ona stosowane przez siebie praktyki za zgodne z prawem i nie widzi konieczności zmiany zasad procedury komitetowej, niezależnie od czasu trwania tej praktyki.

64.      Piąta część pierwszego zarzutu odwołania nie dotyczy kwestii, czy komitet zarządzający dysponował wystarczającą ilością czasu, aby zająć stanowisko w przedmiocie projektu rozporządzenia, ale raczej podnoszonej sprzeczności pomiędzy wybraną procedurą a motywami zaskarżonego rozporządzenia. Jest to kwestia związana raczej z trzecim zarzutem odwołania, do którego odniosę się w pkt 78 i następnych poniżej. W każdym razie w pkt 149 zaskarżonego wyroku Sąd nie przytoczył własnego stanowiska, ale raczej stanowisko Komisji. W związku z tym Sąd nie mógł zaprzeczyć sam sobie, przychylając się do stanowiska Komisji. W każdym razie sytuacja rynkowa może być zarówno obecna (istniejąca), jak i trwająca, i nie widzę w związku z tym żadnej sprzeczności pod względem terminologicznym.

65.      Podsumowując, z uwagi na to, że żadna z pięciu części pierwszego zarzutu odwołania podniesionego przez wnoszącą odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, zarzut ten należy oddalić w całości.

66.      Ponadto, mając ten wniosek na względzie, nie uważam, aby konieczne było zbadanie, czy zapewnienie komitetowi zarządzającemu więcej czasu na rozpatrzenie projektu rozporządzenia doprowadziłoby do innego wyniku tych rozważań w kwestii ustalonych kwot refundacji wywozowych(33).

C.      W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania: błędna wykładnia art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007 i wewnętrznie sprzeczny tok rozumowania przedstawionego przez Sąd

1.      Argumenty stron

67.      Tilly-Sabco podnosi, że oddalając w pkt 200 zaskarżonego wyroku jego stanowisko, w myśl którego zaskarżone rozporządzenie nie stanowiło „okresowego instrumentu rolnego”, Sąd nie dokonał analizy tego pojęcia, mimo że rozpatrywana subdelegacja dokonana na rzecz dyrektora generalnego dotyczyła tego rodzaju instrumentów. Ponieważ zaskarżonego rozporządzenia nie zastąpiono nowym rozporządzeniem, nie mogło ono stanowić „okresowego instrumentu rolnego” objętego subdelegacją, niezależnie od powodu, a zatem Sąd zdaniem wnoszącej odwołanie popełnił błąd, uznając, że miało ono taki charakter. W replice wnosząca odwołanie wskazuje, że brak przedłużenia okresu obowiązywania był skutkiem wcześniej ustalonego kierunku oraz że Sąd nie wyciągnął konsekwencji w związku z nieuwzględnieniem przez Komisję „prognozy na przyszłość”, o której mowa w art. 164 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1234/2007, czy to podczas posiedzenia komitetu w dniu 18 lipca 2013 r., czy też poprzez niezwołanie posiedzenia w październiku 2013 r. celem ponownej oceny poziomu refundacji wywozowych.

68.      Komisja podważa te argumenty.

2.      Ocena

69.      Ten zarzut odwołania należy oddalić.

70.      Na wstępie pragnę zaznaczyć, że zgadzam się z Komisją, iż dokładny zakres tego zarzutu odwołania jest niejasny. Ogólnie rzecz biorąc, argumenty wnoszącej odwołanie są momentami, w ujęciu całościowym, mniej ukierunkowane na zaskarżony wyrok niż na zaskarżone rozporządzenie.

71.      W każdym razie w zakresie, w jakim ten zarzut odwołania opiera się na naruszeniu art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007, gdyż Tilly-Sabco twierdzi, iż Sąd nie rozpatrzył kwestii, czy zaskarżone rozporządzenie stanowi „okresowy instrument rolny” objęty odpowiednią subdelegacją oraz konsekwencjami takiej klasyfikacji, wystarczy powiedzieć, że w art. 164 ust. 2 tego rozporządzenia wspomniane pojęcie nie występuje. Okoliczność, że art. 164 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1234/2007 zawiera odniesienie do „prognoz na przyszłość”, nie ma tu znaczenia. Wobec powyższego to, że Sąd nie dokonał analizy tego pojęcia, jest nieistotne.

72.      Ponadto, oddalając w pkt 200 zaskarżonego wyroku argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie nie stanowiło „okresowego instrumentu rolnego”, Sąd nie dokonał klasyfikacji a contrario tego środka jako takiego ani nie uznał wartości prawnej tego pojęcia. Sąd zwyczajnie oddalił argument, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie nie stanowiło „okresowego instrumentu rolnego” z uwagi na brak przedłużenia okresu obowiązywania.

73.      W każdym razie wnosząca odwołanie dokonuje błędnej wykładni art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007. Chociaż pierwsze zdanie tego przepisu stanowi, że „refundacje są ustalane przez Komisję”, w zdaniu drugim wskazano, że „refundacje mogą być ustalane” albo „w regularnych odstępach czasu”, albo „w drodze zaproszenia do składania ofert przetargowych”. W tym pierwszym przypadku w zdaniu trzecim mowa jest o tym, że wysokość refundacji „ustala się przynajmniej raz na trzy miesiące”, ale wysokość ta „może jednak utrzymywać się na tym samym poziomie przez okres dłuższy niż trzy miesiące”. Wobec tego Komisja miała prawo utrzymać ustaloną kwotę przez okres dłuższy niż trzy miesiące. W tym względzie art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007 nie przewiduje sposobu, w jaki utrzymanie tego rodzaju winno nastąpić. Dlatego też, chociaż w zaskarżonym rozporządzeniu można było ustalić datę wygaśnięcia, nie był to wymóg określony w drodze tego przepisu, bowiem w braku takiej daty zaskarżone rozporządzenie zwyczajnie zachowywałoby moc obowiązującą, utrzymując tym samym ustaloną kwotę(34).

74.      Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym brak przedłużenia okresu obowiązywania był wynikiem wcześniej ustalonego kierunku, wnosząca odwołanie wskazała podczas rozprawy, że swoje stanowisko opiera zasadniczo na dwóch elementach. Po pierwsze, twierdzi ona, że podczas posiedzenia w październiku 2013 r. komitet zarządzający nie omówił kwestii ewentualnego utrzymania ani ewentualnego przedłużenia okresu obowiązywania zaskarżonego rozporządzenia. Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, że protokół posiedzenia komitetu z dnia 18 lipca 2013 r. wskazuje, iż ustalanie refundacji wywozowych zakończono.

75.      Na wstępie należy zaznaczyć, że relacje Komisji z komitetem zarządzającym po przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia nie mogą podważać ważności tego rozporządzenia, które należy rozpatrywać na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili przyjęcia tego rozporządzenia(35). Następnie elementy, na które powołała się wnosząca odwołanie, wymagają rozpatrzenia okoliczności faktycznych sprawy, co nie jest zadaniem Trybunału w postępowaniu odwoławczym. Wreszcie i w każdym razie, wnosząca odwołanie jest w błędzie w obu przypadkach: podczas rozprawy Komisja podniosła, nie spotykając się ze sprzeciwem, że porządek posiedzenia komitetu z października 2013 r. zawierał punkt, zgodnie z którym do komitetu zarządzającego może zostać skierowany wniosek o wydanie opinii w przedmiocie projektu rozporządzenia ustalającego refundacje wywozowe dla sektora mięsa drobiowego. Potwierdza to protokół tego posiedzenia, które odbyło się w dniu 17 października 2013 r.(36). Ponadto, niezależnie od potencjalnej wartości interpretacyjnej protokołu posiedzenia komitetu dla ważności decyzji przyjętych podczas tego posiedzenia, w protokole posiedzenia komitetu z dnia 18 lipca 2013 r. brak jest odniesień do „zakończenia” czy „zawieszenia”, jak twierdzi wnosząca odwołanie. Zawiera on jedynie stwierdzenie, że „Komisja zaproponowała ustalenie zerowej wartości dla pozostałych refundacji”. To w nieoficjalnym tłumaczeniu tego protokołu na język francuski, które wnosząca odwołanie przedłożyła jako załącznik do skargi w pierwszej instancji, błędnie wskazano, że „la Commission a proposé de supprimer les restitutions” („Komisja zaproponowała, aby zakończyć refundacje”).

76.      Wreszcie, w swoim odwołaniu wnosząca odwołanie nie podniosła, że Sąd nie orzekł, iż rzeczywiste zawieszenie ustalania refundacji wywozowych mogło zostać przyjęte wyłącznie na gruncie art. 162 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz że rozpatrywana subdelegacja nie mogła obejmować zaskarżonego rozporządzenia(37). Ponadto przedstawiciel wnoszącej odwołanie przyznał podczas rozprawy, że jej linia argumentacji, w myśl której zaskarżone rozporządzenie nie stanowiło „okresowego instrumentu rolnego”, miała charakter odrębny i ewentualny względem kwestii ewentualnego przyjęcia przez Komisję zaskarżonego rozporządzenia na gruncie art. 164 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Wobec tego wątpliwe jest, czy argument oparty na naruszeniu art. 162 rozporządzenia nr 1234/2007 został podniesiony przez wnoszącą odwołanie w odpowiednim czasie, biorąc pod uwagę, że do Trybunału nie należy rozpatrywanie z urzędu podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia(38).

77.      Gdyby Trybunał mimo wszystko uznał to twierdzenie za nieodłączną część drugiego zarzutu odwołania, w moim przekonaniu zarzut ten należy oddalić. Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 nie przyznaje bowiem żadnemu organowi Unii uprawnienia w zakresie ustanowienia, regulowania czy zakończenia stosowania systemu refundacji wywozowych. W każdym razie decyzja o ustaleniu kwoty refundacji wywozowych na poziomie zero nie jest sama w sobie równoznaczna z zakończeniem stosowania tego systemu. Ustalenie wartości zerowej stanowi jedynie szczególną modulację lub adaptację kwoty refundowanej w danej sytuacji. Fakt, że Komisja postanowiła ustalić kwotę w wysokości zerowej w danym okresie, nie podaje w wątpliwość faktu, iż dysponuje ona uprawnieniem w zakresie (ponownego) ustalenia kwoty refundacji wywozowych, nie sugerując już nawet tego, że Komisja bezprawnie zniosła system refundacji wywozowych. Z wcześniejszego orzecznictwa Trybunału wynika, że Komisji nie należy krytykować z tego powodu, że zamiast ogłosić zawieszenie premii za denaturację cukru przeznaczonego na zwierzęce środki spożywcze, zadecydowała o ustaleniu ich wartości na poziomie zerowym „zgodnie z metodą stosowaną obecnie w prawie podatkowym i przyjętą w prawie [Unii]”(39).

D.      W przedmiocie trzeciego zarzutu odwołania: popełniony przez Sąd błąd w ocenie dotyczącej braku uzasadnienia lub niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia

1.      Argumenty stron

78.      W pierwszejczęści trzeciego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 296 TFUE w pkt 245 zaskarżonego wyroku i dokonał błędnej wykładni istotnego orzecznictwa w pkt 226–231 tego wyroku. Zdaniem wnoszącej odwołanie powody podane w ramach uzasadnienia rozporządzenia ustanawiającego refundacje wywozowe nie mogą być takie same w przypadku zmiany kwot, w szczególności gdy kwotę ustala się na poziomie zerowym.

79.      W części drugiej tego zarzutu odwołania Tilly-Sabco twierdzi, że z pkt 241, 291, 293, 300 i 398–401 zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd naruszył prawo, stosując metodę obliczania praktykowaną przez Komisję w taki sposób, że wykluczył ją z kontroli sądowej, dopuszczając się przy tym oczywistych błędów w ocenie. Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd w pkt 320 i 321 tego wyroku błędnie zinterpretował określone dokumenty przedłożone komitetowi zarządzającemu, prowadząc wnoszącą odwołanie do wniosku, że wyrok ten jest sprzeczny, ogranicza prawo do kontroli sądowej i zniekształca fakty.

80.      Wnosząca odwołanie podnosi w części trzeciej tego zarzutu odwołania, iż w pkt 253–255 zaskarżonego wyroku Sąd zaprzeczył sam sobie, wskazując, że zmiana wprowadzona w drodze zaskarżonego rozporządzenia nie różniła się w swojej strukturze od wcześniej wprowadzonych zmian, jednocześnie uznając, iż stanowiła ona część stopniowego obniżania kwoty refundacji wywozowych. Ponadto Tilly-Sabco podnosi, że Sąd popełnił błąd, wskazując w pkt 259 zaskarżonego wyroku, iż Komisja nie twierdziła, że ustaliła zerową kwotę refundacji z uwagi na zobowiązanie międzynarodowe.

81.      Poprzez czwartączęść trzeciego zarzutu odwołania Tilly-Sabco podnosi, że zaskarżony wyrok zawiera w sobie sprzeczność pomiędzy z jednej strony pkt 53 i 54 wyroku, gdzie uznano fakt, iż eksporterzy nie będą składać wniosków o refundacje wywozowe, jeżeli mająca zastosowanie stawka została ustalona na poziomie 0 EUR, a z drugiej strony pkt 267 i 268 wyroku, w których nie wyklucza się możliwości przyznania przez władze krajowe refundacji wywozowych na kwotę 0 EUR, mimo że według wszelkiego prawdopodobieństwa nie wpłyną żadne wnioski.

82.      Komisja podważa te argumenty.

2.      Ocena

83.      Zakres poszczególnych części trzeciego zarzutu odwołania jest niejasny. W moim rozumieniu Tilly-Sabco zasadniczo podnosi, że Sąd nie wyciągnął konsekwencji względem Komisji w związku z naruszeniem przez nią spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia (części pierwsza i trzecia zarzutu); zaprzeczył sam sobie lub popełnił błąd w kilku miejscach zaskarżonego wyroku (części druga, trzecia i czwarta zarzutu); oraz niewłaściwie obniżył standard kontroli sądowej (część druga zarzutu). Przedstawię kolejno moje rozważania odnośnie do tych trzech kwestii.

(a)    Co się tyczy obowiązku uzasadnienia

84.      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny tok rozumowania instytucji, która wydała dany akt, tak aby umożliwić zainteresowanym zaznajomienie się z podstawą rozstrzygnięcia, a właściwemu sądowi Unii dokonanie jego kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w świetle okoliczności danego przypadku, w szczególności treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać jego kontekst, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę(40).

85.      Jeśli chodzi o akty powszechnie obowiązujące, uzasadnienie może ograniczać się do wskazania, po pierwsze, całościowej sytuacji, która doprowadziła do przyjęcia takiego aktu, a po drugie, ogólnych celów, jakim ma on służyć(41). W szczególności nie ma wymogu, aby uzasadnienie, na którym opiera się rozporządzenie, określało poszczególne elementy stanu faktycznego i prawnego stanowiące przedmiot rozporządzenia, niekiedy bardzo liczne i złożone, jeżeli wchodzi ono w systematyczne ramy ogółu środków, których jest częścią. W związku z tym, jeżeli z rozporządzenia jasno wynika zasadniczy cel, jaki zamierza osiągnąć instytucja, wymaganie szczegółowego uzasadnienia każdego z przyjmowanych przez nią rozstrzygnięć technicznych byłoby zbędne(42).

86.      Trybunał w szczególności zajmował się kwestią obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do linii spójnych decyzji oraz innych aktów (czyli w praktyce administracyjnej). Trybunał uznał, że stopień szczegółowości uzasadnienia danego aktu musi być proporcjonalny do rzeczywistych możliwości, warunków technicznych i terminu, w jakim uzasadnienie ma zostać przedstawione(43). Wobec tego Trybunał przyjął, że chociaż uzasadnienie aktu stanowiącego część praktyki administracyjnej może zostać przedstawione w sposób zwięzły, na przykład poprzez odniesienie do wcześniejszych decyzji lub innych aktów, organ Unii musi wyraźnie uwzględnić swój tok rozumowania w przypadku, gdy dany akt znacznie wykracza poza zakres wcześniejszych aktów(44).

87.      Zarzut podniesiony przez wnoszącą odwołanie dotyczy właśnie tej kwestii. Tilly-Sabco twierdzi, że ustalając zerową wartość refundacji wywozowych, Komisja nie mogła zwyczajnie „ponownie wykorzystać” uzasadnienia przedstawionego we wcześniejszym rozporządzeniu, ponieważ zaskarżone rozporządzenie swoim zakresem wykraczało znacznie poza ramy wcześniejszych rozporządzeń, czego nie uwzględnił Sąd. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zastosował linię orzeczniczą przedstawioną w punkcie poprzednim.

88.      A tymczasem Sąd niczego takiego nie zrobił.

89.      W pkt 223–231 zaskarżonego wyroku Sąd prawidłowo przywołał orzecznictwo, o którym mowa w pkt 86 powyżej. Żądając w pierwszej kolejności przedstawienia przez Komisję szczegółowych informacji na temat praktyki stosowanej w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy (pkt 235–241 tego wyroku), w ramach której Komisja ustaliła kwotę refundacji na podstawie dwóch odrębnych metod, mianowicie (i) obliczenia teoretycznego i (ii) analizy sytuacji rynkowej (zwanej dalej „analizą rynku”), Sąd oddalił następnie argumenty wnoszącej odwołanie, zgodnie z którymi Komisja odstąpiła od tej praktyki (pkt 242–262 zaskarżonego wyroku).

90.      Takie postępowanie Sądu było słuszne.

91.      W postępowaniu w pierwszej instancji wnosząca odwołanie nie twierdziła bowiem, że z proceduralnego punktu widzenia Komisja nie postępowała zgodnie ze swoją zwyczajową praktyką (zob. pkt 242 zaskarżonego wyroku)(45). To istotne zmiany wprowadzone w drodze zaskarżonego rozporządzenia stanowiły zdaniem wnoszącej odwołanie odejście od praktyki Komisji w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy.

92.      Jednakże nie ulega wątpliwości, że Sąd słusznie oddalił ten pogląd, ponieważ powody, które w wyroku Silos skłoniły Trybunał do stwierdzenia nieważności zaskarżonego w tamtej sprawie rozporządzenia, w sposób oczywisty nie występują w niniejszej sprawie. We wspomnianym wyroku Trybunał wskazał trzy odrębne zarzuty, które – rozpatrywane łącznie – doprowadziły Trybunał do wniosku, że Komisja odstąpiła od swojej zwyczajowej praktyki i z tego względu przedstawione uzasadnienie było niewystarczające(46).

93.      Po pierwsze, rozporządzenie wcześniejsze względem rozporządzenia zaskarżonego w tamtej sprawie przewidywało podwyższenie kwoty refundacji dla spornych pasz, podczas gdy sporne rozporządzenie w tamtej sprawie przewidywało jej obniżenie.

94.      Po drugie, kwota refundacji uległa obniżeniu – za jednym zamachem – z 74,93 ECU za tonę do zera.

95.      Po trzecie, sporne rozporządzenie w tamtej sprawie przyjęto jedynie tydzień po przyjęciu poprzednio obowiązującego rozporządzenia w tamtej sprawie.

96.      Z kolei, jak wskazano w pkt 8–11 zaskarżonego wyroku, kwota refundacji dla produktów z mrożonego mięsa drobiowego ulegała stopniowemu obniżeniu – bez okresowego podwyższania – w ciągu trzech lat z pierwotnej kwoty 40 EUR/100 kg w dniu 17 czerwca 2010 r. do 32,50 EUR/100 kg, a następnie 21,70 EUR/100 kg oraz 10,85 EUR/100 kg, zanim ustalono jej zerową wartość w dniu 18 lipca 2013 r. w drodze zaskarżonego rozporządzenia. Zaskarżone rozporządzenie przyjęto trzy miesiące po przyjęciu poprzednio obowiązującego rozporządzenia, a więc z zachowaniem terminu wyraźnie przewidzianego w art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007. Są to niepodważalne fakty.

97.      Jest zatem jasne, że zaskarżone rozporządzenie, w ramach rozporządzeń nr 1234/2007 i nr 182/2011, było częścią jednolitej procedury, którą konsekwentnie powtarzano, gdzie wydawane rozporządzenia przyjmowano w oparciu o wyraźne kryteria, o których jest mowa w rozporządzeniu nr 1234/2007 i które były doskonale znane w kręgach handlowych. Ponadto treść zaskarżonego rozporządzenia nie różni się w znacznym zakresie od brzmienia swoich poprzedników. Przypomina to sytuację z wyroku Delacre i in./Komisja(47).

98.      Nie zmienia tego okoliczność, że zaskarżone rozporządzenie określało kwotę refundacji na poziomie zerowym bez uzasadnienia różniącego się od uzasadnienia w poprzednim rozporządzeniu. Poza tym, o czym wspomniałem w pkt 77 powyżej odnośnie do zgodności z prawem możliwości ustalenia przez Komisję kwoty refundacji wywozowych na poziomie zerowym, obniżka przewidziana w drodze zaskarżonego rozporządzenia stanowi jedynie powtórzenie tej samej tendencji obniżania kwoty refundacji wywozowych. Twierdzenie przeciwne prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że obowiązek uzasadnienia byłby spełniony, gdyby Komisja zamiast tego zaproponowała ustalenie kwoty refundacji na poziomie 0,01 EUR/100 kg. Sąd nie dopuścił się zatem błędu, wskazując w pkt 245 zaskarżonego wyroku, że sam fakt, że kwotę refundacji wywozowych ustalono na poziomie zerowym, nie oznacza automatycznie, iż Komisja zarzuciła swoją uprzednio stosowaną praktykę, oraz że zmiana tych kwot jest nieodłączną częścią systemu ich okresowego ustalania, tak że to samo uzasadnienie może obejmować bardzo różne kwoty, a także kwotę ustaloną na poziomie zerowym. Odniesienie wnoszącej odwołanie do wyroku National Iranian Oil Company/Rada(48), który zasadniczo powtarza orzecznictwo wskazane w pkt 86 powyżej w dziedzinie środków w zakresie zamrażania aktywów, nie pokazuje, że zaskarżone rozporządzenie wykracza swoim zakresem znacznie dalej niż jego poprzednicy.

99.      Z powyższego wynika, że argumenty Tilly-Sabco co do błędnej wykładni art. 296 TFUE dokonanej przez Sąd należy oddalić.

(b)    Co się tyczy wewnętrznie sprzecznych twierdzeń i pozostałych argumentów

100. Po pierwsze, zarzut domniemanej sprzeczności i przeinaczenia dowodów, które zdaniem wnoszącej odwołanie wynikają z pkt 320 i 321 zaskarżonego wyroku, jest bezpodstawny. Fakt, iż Sąd orzekł z jednej strony, że przywozy wzrosły szybciej niż wywozy, a z drugiej strony, że wartość przywozów zmniejszyła się, nie wskazuje na to, iż są to stwierdzenia wzajemnie sprzeczne ani nie można uznać tego w żadnym wypadku za przeinaczenie dowodów. W tym względzie wnosząca odwołanie nie wykazuje precyzyjnie, które dowody uległy rzekomo przeinaczeniu przez Sąd, ani nie wskazuje, które błędy w ocenie doprowadziły do rzeczonego przeinaczenia(49).

101. Po drugie, co się tyczy pkt 253–255 zaskarżonego wyroku, które zdaniem Tilly-Sabco są wewnętrznie sprzeczne z uwagi na politycznie umotywowane stopniowe obniżanie kwoty refundacji wywozowych, żadna wykładnia nie pozwala na wykazanie jakiegokolwiek konfliktu pomiędzy tymi dwoma twierdzeniami, niezależnie od zasadności teorii Tilly-Sabco.

102. Po trzecie, wnosząca odwołanie niesłusznie kieruje wobec Sądu krytykę, że w pkt 259 zaskarżonego wyroku Sąd nie orzekł, iż kwotę refundacji wywozowych ustalono ze względu na zobowiązanie podjęte na szczeblu międzynarodowym. Fakt, iż Komisja wskazała w swojej odpowiedzi na skargę przed Sądem, że „ewolucja [wspólnej polityki rolnej] uwzględnia trwające negocjacje w ramach dauhańskiej rundy rozwojowej Światowej Organizacji Handlu [zwanej dalej »WTO«] oraz stanowisko przyjęte przez Unię w tym kontekście w odniesieniu do refundacji”, w żadnym wypadku nie odnosi się do konkretnego zobowiązania międzynarodowego.

103. Wreszcie, nie mogę doszukać się żadnej sprzeczności pomiędzy z jednej strony pkt 53 i 54 zaskarżonego wyroku, w których wskazuje się, że eksporterzy nie będą składać wniosków o refundacje wywozowe, jeżeli mającą zastosowanie stawkę ustalono na poziomie 0 EUR, a z drugiej strony pkt 267 i 268, które nie wykluczają możliwości przyznania przez władze krajowe refundacji wywozowych w kwocie 0 EUR, mimo że według wszelkiego prawdopodobieństwa nie wpłyną żadne wnioski. Dokonana przez Tilly-Sabco interpretacja tych fragmentów nie uwzględnia ich kontekstu: w pkt 53 i 54 Sąd rozpatrywał, czy zaskarżone rozporządzenie „wymagało” przyjęcia środków wykonawczych w celu zweryfikowania sytuacji prawnej wnoszącej odwołane na gruncie art. 263 akapit czwarty TFUE. Jednakże w pkt 267 i 268 analiza dotyczyła zupełnie innej kwestii: mianowicie tego, czy art. 164 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007 przewidywał możliwość ustalenia wartości refundacji wywozowych na poziomie zero. Gdyby te dwie kwestie były ze sobą tak powiązane, jak twierdzi wnosząca odwołanie, wówczas wątpliwe byłoby posiadanie przez wnoszącą odwołanie legitymacji procesowej.

104. Wszystkie powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż argumenty wnoszącej odwołanie co do tego, że Sąd zaprzeczył sam sobie, zniekształcił fakty i dokonał błędnej interpretacji uwag na piśmie przedłożonych przez Komisję, należy oddalić.

(c)    Co się tyczy niewłaściwego obniżenia standardu kontroli sądowej

105. Sąd prawidłowo wskazał obowiązujący standard kontroli sądowej w pkt 276 zaskarżonego wyroku: mianowicie że prawodawca Unii dysponuje szerokim marginesem uznania w kwestiach dotyczących rolnictwa. Jest tak w przypadku wyboru ewentualnego przeprowadzenia kontroli obowiązujących przepisów dotyczących mrożonych kurczaków. W konsekwencji kontrola sądu winna ograniczać się do sprawdzenia, czy dany środek nie jest dotknięty oczywistym błędem lub nie stanowi nadużycia władzy, lub też czy dany organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu uznania(50).

106. Wnosząca odwołanie nie kwestionuje zaskarżonego wyroku ze względu na brak wskazania właściwego standardu kontroli sądowej. Nie kwestionuje tego wyroku ani ze względu na zastosowanie w sposób ukryty standardu mniej dla niej korzystnego(51), ani też z uwagi na to, że zastosowany standard narusza art. 47 karty. Tilly-Sabco wydaje się raczej zasadniczo podważać interpretację Sądu co do zakresu uznania Komisji na gruncie art. 164 rozporządzenia nr 1234/2007. Jak wskazuje Komisja, ta część zarzutu trzeciego wydaje się odzwierciedleniem ogólnego braku zgodności pomiędzy stronami odnośnie do celu refundacji wywozowych.

107. W tym względzie należy przypomnieć, że system refundacji wywozowych ma na celu wprowadzenie stabilności na wspólnym rynku i zapewnienie możliwości sprzedaży produktów rolnych do krajów spoza Unii(52). W szczególności refundacje wywozowe nie służą zapewnieniu godziwego dochodu eksporterom. Mają one raczej na celu umożliwienie przeprowadzenia z wyprzedzeniem szybkiej i skutecznej interwencji w szybko zmieniających się warunkach rynkowych. Ponadto częste zmiany stanowią kluczową właściwość systemu prawa rolnego Unii, a przepisy wymagają ciągłego dostosowania do zmieniającego się otoczenia gospodarczego i zmieniających się priorytetów polityki(53).

108. Moim zdaniem Sąd słusznie uznał w pkt 293 zaskarżonego wyroku, że z uwagi na zastosowanie terminu „co najmniej jeden” w art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 Komisja może położyć nacisk na jeden z aspektów wyszczególnionych w tym przepisie. Komisja może nawet w sposób zgodny z prawem ograniczyć się do tylko jednego aspektu. W niniejszej sprawie Sąd orzekł w pkt 291 wyroku, iż Komisja podkreśliła konieczność zapewnienia równowagi oraz naturalnym rozwoju cen i handlu na rynku, jak przewiduje art. 164 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia(54).

109. Wbrew twierdzeniu wnoszącej odwołanie wniosek ten nie stoi w sprzeczności z pkt 401(55) zaskarżonego wyroku. Sąd nie wskazał bowiem w tym punkcie, że aspekty wyszczególnione w art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 mają równoważne znaczenie. Sąd jedynie odniósł się do argumentu wnoszącej odwołanie, że Komisja zaprzeczyła sama sobie, twierdząc, iż nadaje równorzędne znaczenie metodzie obliczenia teoretycznego i metodzie analizy rynku, jednocześnie kładąc większy nacisk w ostatecznej analizie na tę ostatnią. Wspomniane dwie metody nie mają jednak charakteru „aspektów” w rozumieniu art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007, lecz raczej narzędzi służących do ustalenia odpowiedniej kwoty refundacji wywozowych. Wnosząca odwołanie dokonuje zatem błędnej interpretacji zaskarżonego wyroku.

110. W obecnej formie pozostałe argumenty zawarte w tej części trzeciego zarzutu odwołania, w zakresie, w jakim są one zrozumiałe i dopuszczalne, opierają się na szeregu nieporozumień lub przeinaczeń w związku z tym wyrokiem.

111. Po pierwsze, w pkt 401 zaskarżonego wyroku Sąd w istocie orzekł w przedmiocie argumentu wnoszącej odwołanie, o którym mowa w pkt 400 tego wyroku. Wniosek ten jest wyrazem stanowiska tego sądu, a zatem nie można uznać go za przeinaczenie stanowiska stron. W każdym razie wnosząca odwołanie nie podniosła, że Sąd orzekł ultra petita.

112. Po drugie, wnosząca odwołanie jest wyraźnie w błędzie, gdy wskazuje, że w pkt 300 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, iż „w dokumentach przedłożonych komitetowi zarządzającemu nie wyjaśniono obliczenia teoretycznego kwoty refundacji”(56).

113. Wreszcie, nieprawidłowe jest twierdzenie, że Sąd popełnił błąd, gdy nie zwrócił się do Komisji z żądaniem przedstawienia obliczenia teoretycznego, a zatem nie mógł rozpatrzyć kwestii, czy równowaga pomiędzy obliczeniem teoretycznym Komisji a jej analizą rynku stanowiła oczywisty błąd w ocenie. W pierwszej kolejności to nie do stron, lecz do Sądu należy decyzja o przyjęciu środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, jeżeli uzna on to za konieczne(57). W drugiej kolejności w pkt 398 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, co uznaje Komisja, że chociaż obliczenie teoretyczne dało wynik pozytywny, Komisja mogła zgodnie z prawem ustalić kwotę refundacji wywozowych na poziomie zero z uwagi na czynniki określone w pkt 292 tego wyroku(58). Wobec tego nawet w braku szczegółowych informacji na temat obliczenia teoretycznego Sąd był w stanie rozpatrzyć kwestię różnicy pomiędzy tymi dwiema metodami. Wreszcie, stanowisko wnoszącej odwołanie sprowadza się zasadniczo do zwrócenia się do Sądu o wykonanie uprawnienia dyskrecjonalnego, które na mocy rozporządzenia nr 1234/2007 przyznane jest Komisji.

114. W świetle powyższego tę część trzeciego zarzutu odwołania należy oddalić, w związku z czym należy oddalić ten zarzut w całości.

E.      W przedmiocie czwartego zarzutu odwołania: naruszenie art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 lub oczywisty błąd w ocenie

1.      Argumenty stron

115. Tilly-Sabco podnosi w pierwszej części czwartego zarzutu odwołania, że Sąd zaprzeczył sam sobie, rozpatrując kwestię odpowiedniego uwzględnienia przez Komisję aspektów wyszczególnionych w art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 w tym sensie, że Sąd porównał spadek cen w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 2013 r., w pkt 301 zaskarżonego wyroku, do sytuacji na rynku brazylijskim w okresie od 2009 r. do 2013 r., w pkt 302 tego wyroku, oraz że Sąd winien był rozpatrzyć najnowsze dostępne dane.

116. W drugiejczęści czwartego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 164 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1234/2007, utrzymując w pkt 289 zaskarżonego wyroku ocenę Komisji, zgodnie z którą różnica w cenach w porównaniu do drobiu pochodzącego z Brazylii nie wymagała wypłaty refundacji wywozowych. Ponadto jej zdaniem Sąd naruszył ten przepis także poprzez ograniczenie swojej kontroli do rynku światowego, bez uwzględniania rynku unijnego.

117. W części trzeciej tego zarzutu odwołania Tilly-Sabco podnosi, że Sąd w pkt 366 zaskarżonego wyroku nie skrytykował Komisji za nieuwzględnienie dokładnych wskaźników popytu na kurczaki oraz że zaprzeczył sam sobie w pkt 368 wspomnianego wyroku. Ponadto Tilly-Sabco twierdzi, że Sąd w pkt 350 i nast. tego wyroku nie uwzględnił wpływu wzrostu cen zwierzęcych środków spożywczych na marże producentów. Wnosząca odwołanie kieruje krytykę wobec Sądu także za niewyciągnięcie konsekwencji z błędów, jakich dopuściła się Komisja, wskazanych w pkt 350–356, 360 i 361 tego wyroku, jak również za przeinaczenie dowodów w pkt 369 zaskarżonego wyroku, pokazujących jej zdaniem tendencję spadkową popytu na mięso drobiowe w 2013 r.

118. Komisja podważa te argumenty.

2.      Ocena

119. Trzy części tego zarzutu odwołania obejmują zasadniczo szereg różnych uwag krytycznych dotyczących kontroli przeprowadzonej przez Sąd w przedmiocie wykonania przez Komisję jej uprawnienia dyskrecjonalnego na gruncie art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007. Nie uważam, aby którakolwiek z nich była zasadna, i odniosę się do nich kolejno.

120. Po pierwsze, sprzeczność, jaka zdaniem Tilly-Sabco zachodzi pomiędzy pkt 300 a 301 zaskarżonego wyroku, nie istnieje: okoliczność, że przy rozpatrywaniu ewolucji cen świeżych kurczaków Sąd uwzględnił jedynie rok 2013 dla Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie oznacza, iż Sąd zaprzeczył sam sobie, analizując dłuższy okres w odniesieniu do Brazylii. Brzmienie art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 w żadnym miejscu nie wymaga od Komisji ograniczenia jej oceny porównawczej w zakresie ewolucji cen do konkretnych okresów (mimo że brak takiego ograniczenia zapewne podważyłby celowość porównania). Chociaż wnosząca odwołanie słusznie wskazuje, że art. 164 ust. 3 lit. a) odnosi się do „sytuacji bieżącej” na rynkach unijnym i światowym, jak wskazano powyżej w pkt 108, Komisja może położyć szczególny nacisk na inne aspekty wyszczególnione w art. 164 ust. 3 tego rozporządzenia, co w tej sprawie Sąd – jak sam wskazuje – uczynił. W każdym razie pkt 300 i 301 zaskarżonego wyroku nie są sprzeczne, gdyż w obu tych punktach Sąd orzekł, że spadek cen w tych krajach nastąpił dopiero na koniec 2013 r.

121. Następnie należy oddalić argument Tilly-Sabco, że Sąd nie orzekł, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie ustalając refundacji wywozowych w świetle oszacowanej różnicy w cenie, uznanej w pkt 289 zaskarżonego wyroku, pomiędzy cenami kurczaka na rynku wewnętrznym a cenami drobiu pochodzącego z Brazylii, wynoszącej 44,73 EUR na 100 kg. Wspomniana różnica w cenie mogła wynikać z faktu, iż przedmiotem porównania nie był drób z obu regionów, ale raczej kurczak i drób. Ponadto, o czym Tilly-Sabco nie wspomina w tym samym punkcie, Komisja wskazała, że ceny kurczaka na rynku wewnętrznym były wysokie(59). Okoliczności te doprowadziły Sąd do wniosku w pkt 292, że Komisja mogła zgodnie z prawem uznać, iż ustalenie refundacji wywozowych o wartości dodatniej nie było konieczne w celu zapewnienia stabilności rynku – przy czym wnosząca odwołanie nie kwestionuje tego punktu. I słusznie: jak wskazano w pkt 107 powyżej, refundacje wywozowe nie służą zapewnieniu eksporterom godziwego dochodu. Wobec tego przedsiębiorcy nie mogą wymagać od Komisji ustalenia poziomu refundacji na konkretną kwotę.

122. Co się tyczy argumentu, że Sąd naruszył art. 164 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1234/2007, ograniczając swoją ocenę do jednego rynku, niezależnie od tego, czy chodzi o rynek wewnętrzny, czy światowy(60), wzmiankę o tych dwóch rynkach zawarto jedynie w lit. a) i i). Jednakże Sąd orzekł, iż Komisja przywiązała szczególną wagę do lit. b), w której brak jest odniesienia do tych dwóch rynków(61).

123. Przechodząc do trzeciej części czwartego zarzutu odwołania, uważam, że wnosząca odwołanie niesłusznie podnosi, iż Sąd nie dostrzegł w pkt 366 zaskarżonego wyroku, że art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007 wymaga od Komisji wiedzy na temat dokładnego stanu ewolucji popytu na kurczaki na rynkach unijnym i światowym. Przeciwnie, Sąd słusznie orzekł, że cena stanowi punkt, w którym spotykają się podaż i popyt, oraz że analiza ewolucji cen koniecznie musi uwzględniać popyt. Ponadto, co się tyczy kontrargumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym wzrost ceny stanowi odzwierciedlenie braku równowagi w ewolucji w zakresie podaży lub popytu, ceny mogą równie dobrze obejmować planowaną ewolucję podaży i popytu. Argument ten należy zatem oddalić, a w związku z tym na oddalenie zasługuje także argument dotyczący domniemanej sprzeczności między pkt 366 a pkt 368 zaskarżonego wyroku, o której można mówić wyłącznie pod warunkiem przychylenia się do stanowiska wnoszącej odwołanie odnośnie do powiązania pomiędzy ceną a popytem.

124. Następnie argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Sąd w pkt 350 i nast. zaskarżonego wyroku nie wskazał na stosowny wpływ wzrostu cen zwierzęcych środków spożywczych na marże producentów, jest bezpodstawny: w pkt 351 Sąd dokonuje właśnie takiego wskazania.

125. Jako przedostatnią kwestię należy wskazać, iż argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym pkt 350–356 oraz 360 i 361 zaskarżonego wyroku niewątpliwie pokazują, że Komisja przedstawiła Sądowi informacje inne niż te przedłożone komitetowi zarządzającemu, nie może wpływać na zgodność z prawem zaskarżonego rozporządzenia, którą należy ocenić nie w oparciu o dokumenty przedłożone Sądowi przez Komisję, ale na podstawie faktów i przepisów prawa obowiązujących w chwili przyjęcia tego rozporządzenia. Argumentacja ta jest zatem bezskuteczna. To samo dotyczy faktu, że Sąd w pkt 360 zaskarżonego wyroku uznał za konieczne uszczegółowienie twierdzeń zawartych w odpowiedzi Komisji na skargę odnośnie do cen środków spożywczych. W każdym razie nieistotny charakter tych okoliczności znajduje potwierdzenie w fakcie, że – jak wskazuje Komisja – wnosząca odwołanie nie zakwestionowała zdań drugiego i trzeciego w pkt 361 tego wyroku, w których wskazano między innymi, że moment wzrostu cen środków spożywczych nie był kwestią decydującą.

126. Wreszcie, odnośnie do twierdzenia, że Sąd przeinaczył dowody w pkt 369 zaskarżonego wyroku, uznając, iż Komisja uwzględniła w szczególności wzrost popytu na kurczaki, punkt ten zawiera jedynie stanowisko wnoszącej odwołanie, lecz nie zmierza do ustalenia faktów. Wobec tego nie może on zawierać zarzucanego przeinaczenia. Co się tyczy krytyki wnoszącej odwołanie w przedmiocie pkt 371 tego wyroku, którą wiąże ona z zarzutem przeinaczenia dowodów w pkt 369 zaskarżonego wyroku, wnosząca odwołanie nie przedstawia dowodów na to, że Sąd przeinaczył dowody lub naruszył prawo w tym punkcie. Jak słusznie zauważa Komisja, wnosząca odwołanie nie kwestionuje pkt 370 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd orzekł, iż twierdzenia wnoszącej odwołanie odnośnie do spowolnienia wzrostu produkcji i konsumpcji mięsa drobiowego oznaczały, że wzrost produkcji i popytu nadal miał miejsce, podobnie jak założenia wzrostu produkcji, choć na niższym niż wcześniej poziomie.

127. Ten ostatni zarzut odwołania jest bezzasadny i w związku z tym należy go oddalić. W konsekwencji odwołanie należy oddalić w całości.

VI.    Wnioski

128. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał oddalił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.


1      Język oryginału: angielski.


2      Wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., Tilly-Sabco/Komisja, T-397/13, EU:T:2016:8 (zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”).


3      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 18 lipca 2013 r. ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. 2013, L 196, s. 13) (zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).


4      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13).


5      Rozporządzenie Rady z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1), ze zmianami.


6      Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23).


7      Rozporządzenie Komisji z dnia 17 czerwca 2010 r. ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze mięsa drobiowego (Dz.U. 2010, L 152, s. 5).


8      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 18 października 2012 r. ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. 2012, L 288, s. 6).


9      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 17 stycznia 2013 r. ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. 2013, L 14, s. 15).


10      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 18 kwietnia 2013 r. ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. 2013, L 109, s. 27).


11      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 20 października 2011 r. ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. 2011, L 276, s. 31).


12      Postanowienie z dnia 26 września 2013 r., Tilly-Sabco/Komisja, T‑397/13 R, niepublikowane, EU:T:2013:502.


13      Wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., Doux/Komisja, T‑434/13, niepublikowany, EU:T:2016:7.


14      Wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., Francja/Komisja, T‑549/13, EU:T:2016:6.


15      Zobacz pkt 39–68 zaskarżonego wyroku.


16      Zobacz pkt 27 zaskarżonego wyroku. W szczególności Komisja nie zakwestionowała twierdzenia, zgodnie z którym zaskarżone rozporządzenie stanowiło akt regulacyjny, ani tego, że dotyczyło ono wnoszącej odwołanie bezpośrednio; zob. pkt 33 i 38 tego wyroku.


17      W myśl art. 150 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 190 § 1 tego regulaminu, „Trybunał może w każdej chwili, z urzędu, […] stwierdzić w drodze postanowienia z uzasadnieniem wystąpienie bezwzględnych przeszkód procesowych” (wyróżnienie moje); zob. także wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., Stichting Woonlinie i in./Komisja, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, pkt 32. Kwestia, czy zaskarżony środek „wymaga” środków wykonawczych dla celów art. 263 akapit czwarty TFUE, jest obecnie przedmiotem postępowań odwoławczych toczących się przed wielką izbą Trybunału; zob. sprawy: C‑244/16, Industrias Químicas del Vallés/Komisja; C‑384/16 P, European Union Copper Task Force/Komisja.


18      Standardowy regulamin wewnętrzny – decyzja Rady 1999/468/WE – standardowy regulamin wewnętrzny komitetu (Dz.U. 2001, C 38, s. 3, przypis 6).


19      Regulamin wewnętrzny komitetu zarządzającego przedłożono Komisji w toku postępowania w pierwszej instancji jako załącznik do jej odpowiedzi na skargę.


20      Artykuł 127 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 190 § 1 tego regulaminu. W każdym razie standardowy regulamin wewnętrzny jest nieistotny w sytuacji, gdy dany komitet przyjął własny regulamin wewnętrzny, tak jak w niniejszej sprawie; zob. wyrok z dnia 25 października 2005 r., Niemcy i Dania/Komisja, C‑465/02 i C‑466/02, EU:C:2005:636, pkt 31.


21      Artykuł 8 rozporządzenia nr 182/2011, zatytułowany „Akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie”, stanowi w ust. 5: „[w] przypadku przyjmowania przez Komisję tymczasowych środków antydumpingowych lub wyrównawczych zastosowanie ma procedura przewidziana w niniejszym artykule. Komisja przyjmuje takie środki po konsultacjach z państwami członkowskimi lub, w przypadkach wyjątkowo pilnych, po ich poinformowaniu. W tym ostatnim przypadku konsultacje przeprowadza się najpóźniej w ciągu dziesięciu dni po powiadomieniu państw członkowskich o środkach przyjętych przez Komisję” (wyróżnienie moje). Zobacz także motyw 16 rozporządzenia.


22      Zobacz motywy 5 i 11 rozporządzenia nr 182/2011.


23      Zobacz jako przykłady tego dopuszczenia wyroki: z dnia 14 stycznia 1987 r., Niemcy/Komisja, 278/84, EU:C:1987:2, pkt 12–16; z dnia 10 lutego 1998 r., Niemcy/Komisja, C‑263/95, EU:C:1998:47, pkt 26–32.


24      Wyrok z dnia 23 lutego 1988 r., Zjednoczone Królestwo/Rada, 68/86, EU:C:1988:85, pkt 48.


25      Wyroki: z dnia 7 maja 1991 r., Nakajima/Rada, C‑69/89, EU:C:1991:186, pkt 49, 50; z dnia 13 września 2007 r., Common Market Fertilizers/Komisja, C‑443/05 P, EU:C:2007:511, pkt 145.


26      Wyroki: z dnia 15 czerwca 1994 r., Komisja/BASF i in., C‑137/92 P, EU:C:1994:247, pkt 76, 77; z dnia 13 września 2007 r., Common Market Fertilizers/Komisja, C‑443/05 P, EU:C:2007:511, pkt 147, 148.


27      Porównaj w tym względzie wyrok z dnia 15 czerwca 1994 r., Komisja/BASF i in., C‑137/92 P, EU:C:1994:247, pkt 72.


28      Co się tyczy krytyki braku praw osób prywatnych w ramach procedury komitetowej, zob. opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda w sprawach połączonych Alliance for Natural Health i in., C‑154/04 i C‑155/04, EU:C:2005:199, pkt 80–85. W tamtej sprawie Trybunał nie stwierdził nieważności spornego środka; zob. wyrok z dnia 12 lipca 2005 r., Alliance for Natural Health i in., C‑154/04 i C‑155/04, EU:C:2005:449, pkt 81, 82.


29      Zobacz analogicznie wyrok z dnia 11 stycznia 2001 r., Monte Arcosu, C‑403/98, EU:C:2001:6, pkt 26, 28.


30      Zobacz wyrok z dnia 14 stycznia 1987 r., Niemcy/Komisja,278/84, EU:C:1987:2, pkt 13. Zobacz także, w przedmiocie standardu kontroli sądowej w odniesieniu do istnienia ryzyka zakłóceń w handlu produktami rolnymi, wyrok z dnia 25 stycznia 1979 r., Racke, 98/78, EU:C:1979:14, pkt 4, 5.


31      Zobacz wyrok z dnia 14 stycznia 2016 r., Francja/Komisja, T‑549/13, EU:T:2016:6, pkt 18.


32      Zobacz analogicznie wyrok z dnia 15 marca 2006 r., Włochy/Komisja, T‑226/04, niepublikowany, EU:T:2006:85, pkt 38–41.


33      Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 25 października 2005 r., Niemcy i Dania/Komisja, C‑465/02 i C‑466/02, EU:C:2005:636, pkt 36, 38, 40, w którym Trybunał orzekł, iż fakt, że zaproszenie na posiedzenie komitetu zostało wysłane na mniej niż 14 dni przed posiedzeniem oraz że w trakcie tego posiedzenia nie było niemieckiej wersji obu omawianych dokumentów, nie mógł wywrzeć żadnego wpływu na ostatecznie przyjęte rozwiązanie.


34      Uchylenie aktu przyjętego przez instytucje jest środkiem wyjątkowym z mocą wsteczną, a zatem może mieć ono wyłącznie wyraźny charakter; zob. w tym względzie wyrok z dnia 8 listopada 2001 r., Silos, C‑228/99, EU:C:2001:599, pkt 19.


35      Wyrok z dnia 22 września 2016 r., Parlament/Rada, C‑14/15 i C‑116/15, EU:C:2016:715, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo.


36      Streszczenie sporządzone w dniu 22 października 2013 r. z 435. posiedzenia Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych z dnia 17 października 2013 r., dokument nr ARES REG agri.ddg2.c.4(2013) 3316233, pkt 9.1.1 (dostępny na stronie internetowej pod adresem: https://ec.europa.eu/agriculture/sites/agriculture/files/committees/cmo-management/2013/435.pdf).


37      W rzeczywistości, poza powołaniem tego przepisu w pierwszej części odwołania, brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat art. 162 ust. 1 rozporządzenia nr 1234/2007 w którymkolwiek punkcie części poświęconej argumentom co do prawa. Chociaż w replice wnosząca odwołanie zawarła odniesienie do tego przepisu, poczyniła je wyłącznie w nawiązaniu do uwag wstępnych Komisji w odpowiedzi dotyczącej celu przyświecającego systemowi refundacji wywozowych.


38      Wyrok z dnia 10 grudnia 2013 r., Komisja/Irlandia i in., C‑272/12 P, EU:C:2013:812, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo.


39      Wyrok z dnia 14 marca 1973 r., Westzucker, 57/72, EU:C:1973:30, pkt 8. Refundacje wywozowe oraz denaturacja cukru pełnią w pewnym sensie identyczną funkcję w ramach wspólnej organizacji rynku; zob. opinia rzecznika generalnego H. Mayrasa w sprawie Westzucker, 57/72, niepublikowana, EU:C:1973:20, pkt 2.


40      Wyroki: z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 63; z dnia 10 marca 2016 r., HeidelbergCement/Komisja, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, pkt 16.


41      Wyroki: z dnia 9 września 2004 r., Hiszpania/Komisja, C‑304/01, EU:C:2004:495, pkt 51; z dnia 9 czerwca 2016 r., Pesce i in., C‑78/16 i C‑79/16, EU:C:2016:428, pkt 89.


42      Wyroki: z dnia 28 października 1982 r., Lion i in., 292/81 i 293/81, EU:C:1982:375, pkt 19; z dnia 22 stycznia 1986 r., Eridania zuccherifici nazionali i in., 250/84, EU:C:1986:22, pkt 38; z dnia 6 lipca 2000 r., Eridania, C‑289/97, EU:C:2000:363, pkt 40.


43      Wyroki: z dnia 1 grudnia 1965 r., Schwarze, 16/65, EU:C:1965:117, s. 888; z dnia 4 lutego 1990 r., Delacre i in./Komisja, C‑350/88, EU:C:1990:71, pkt 16.


44      Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 26 listopada 1975 r., Groupement des fabricants de papiers peints de Belgique i in./Komisja, 73/74, EU:C:1975:160, pkt 31; z dnia 4 lutego 1990 r., Delacre i in./Komisja, C‑350/88, EU:C:1990:71, pkt 15; z dnia 8 listopada 2001 r., Silos, C‑228/99, EU:C:2001:599, pkt 28.


45      Na to twierdzenie bez wpływu pozostaje fakt, że w swoim odwołaniu wnosząca odwołanie twierdzi, w związku z drugą częścią trzeciego zarzutu odwołania, dotyczącą domniemanego niewłaściwego obniżenia standardu kontroli sądowej, iż wnosząca odwołanie wyraźnie wskazała, że ani ona, ani Sąd nie mieli możliwości zweryfikowania ani zakwestionowania konkretnych elementów zwyczajowej praktyki Komisji.


46      Wyrok z dnia 8 listopada 2001 r., Silos, C‑228/99, EU:C:2001:599, pkt 29.


47      Wyrok z dnia 14 lutego 1990 r., C‑350/88, EU:C:1990:71, pkt 17–19.


48      Wyrok z dnia 1 marca 2016 r., C‑440/14 P, EU:C:2016:128, pkt 60 i nast.


49      Zobacz między innymi wyrok z dnia 30 listopada 2016 r., Komisja/Francja i Orange, C‑486/15 P, EU:C:2016:912, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo.


50      Wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Lidl, C‑134/15, EU:C:2016:498, pkt 47; a także w tym względzie wyrok z dnia 9 marca 2017 r., Doux, C‑141/15, EU:C:2017:188, pkt 26.


51      Podobnie jak w będącej przedmiotem opinii rzecznik generalnej E. Sharpston sytuacji w sprawie KME Germany i in./Komisja, C‑272/09 P, EU:C:2011:63, zob. pkt 71–73.


52      Mając na uwadze, że zgodnie z motywem 65 rozporządzenia nr 1234/2007 „[s]tworzenie jednolitego rynku [unijnego] wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach [Unii]. System wymiany handlowej powinien obejmować należności przywozowe oraz refundacje wywozowe i powinien w zasadzie ustabilizować rynek [unijny]. System wymiany handlowej powinien opierać się na zobowiązaniach podejmowanych na mocy wielostronnych negocjacji handlowych w ramach rundy urugwajskiej”, motyw 77 rzeczonego rozporządzenia stanowi, że „[p]rzepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych z tytułu wywozu do państw trzecich w oparciu o różnicę między cenami [w Unii] i na rynku światowym, podlegające ograniczeniom wynikającym ze zobowiązań [Unii] w ramach WTO, powinny służyć zabezpieczeniu możliwości udziału [Unii] w międzynarodowym handlu niektórymi produktami objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia. Wywozy objęte refundacją powinny podlegać ograniczeniom pod względem wartości i ilości”.


53      Zobacz opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda w sprawie Silos, C‑228/99, EU:C:2001:196, pkt 32, w której powołano wyrok z dnia 8 kwietnia 1992 r., Wagner, C‑94/91, EU:C:1992:181, pkt 18. Zobacz także w tym względzie wyroki: z dnia 14 marca 1973 r., Westzucker, 57/72, EU:C:1973:30, pkt 6, 8; z dnia 26 stycznia 1978 r., Union Malt i in./Komisja,od 44/77 do 51/77, EU:C:1978:14, pkt 23, 28 (odnośnie do szczególnej sytuacji pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji); z dnia 28 października 1982 r., Lion i in., 292/81 i 293/81, EU:C:1982:375, pkt 14; z dnia 9 marca 2017 r., Doux i in., C‑141/15, EU:C:2017:188, pkt 36.


54      Chociaż podczas rozprawy Komisja wskazała, że rozpatrzyła oba aspekty, o których mowa w art. 164 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1234/2007, nie zakwestionowała ona ustalenia poczynionego w pkt 291 zaskarżonego wyroku.


55      Odniesienie w odwołaniu do pkt 400 zaskarżonego wyroku wydaje się błędne, ponieważ w tym punkcie powiela się stanowisko wnoszącej odwołanie.


56      W pkt 300 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że „dokument przedłożony komitetowi zarządzającemu nie służy wyjaśnieniu obliczenia teoretycznego kwoty refundacji wywozowych, ale przede wszystkim przedstawieniu globalnej sytuacji rynkowej”.


57      Zobacz w tym względzie postanowienie z dnia 31 stycznia 2017 r., Universal Protein Supplements/EUIPO, C‑485/16 P, niepublikowane, EU:C:2017:72, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo.


58      W pkt 292 zaskarżonego wyroku wskazuje się, że wzrost cen na rynku unijnym, istnienie marż dla producentów z Unii przewyższających średnie historyczne poziomy oraz wzrost wywozu to elementy, które mogą co do zasady umożliwić Komisji stwierdzenie, bez popełnienia oczywistego błędu w ocenie, że sytuacja na rynku unijnym jest stabilna oraz że nie jest konieczne ustalenie refundacji wywozowych o wartości dodatniej w celu zapewnienia stabilności rynku.


59      Podobnie, jak wskazuje Komisja, wnosząca odwołanie nie kwestionuje ustalenia poczynionego w pkt 306 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym dokument przedłożony komitetowi zarządzającemu wskazywał na wyraźną tendencję wzrostu cen na rynku unijnym w długiej i krótkiej perspektywie.


60      Odwołanie jest niespójne w tej kwestii, gdyż wskazano w nim, że „Sąd uwzględnił wyłącznie ceny na rynku wewnętrznym, wysokie ceny środków spożywczych oraz dewaluację brazylijskiego reala; w związku z tym opierał się wyłącznie na sytuacji na rynku światowym”.


61      Potwierdzają to pozostałe wersje językowe tego przepisu. Użycie we francuskiej wersji językowej art. 164 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1234/2007 liczby mnogiej („marchés”) nie ma na celu ponownego odniesienia się do rynku unijnego i światowego, wspomnianych w art. 164 ust. 3 lit. a) i i), lecz raczej do wspólnej organizacji rynków, która przybiera liczbę mnogą w tym języku („organisation commune des marchés”).