Language of document : ECLI:EU:T:2018:407

Wydanie tymczasowe

POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU

z dnia 22 czerwca 2018 r.(*)

Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Środki ochrony roślin – Substancja czynna diflubenzuron – Warunki zatwierdzenia przed wprowadzeniem do obrotu – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru – Wyważenie interesów

W sprawie T‑476/17 R

Arysta LifeScience Netherlands BV, z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy), reprezentowana przez adwokatów C. Mereu i M. Grunchard,

strona skarżąca,

przeciwko

Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez A. Lewisa, I. Naglisa i G. Kolevą, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

mającej za przedmiot złożony na podstawie art. 279 i 278 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/855 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (Dz.U. 2017, L 128, s. 10),

PREZES SĄDU

wydaje następujące

Postanowienie(1)

[…]

 Co do prawa

[…]

 W przedmiocie pilnego charakteru

23      W celu dokonania weryfikacji, czy zastosowanie wnioskowanych środków tymczasowych ma pilny charakter, należy przypomnieć, że celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sąd Unii. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla wnioskodawcy. Do wnioskodawcy należy wykazanie, że nie może on oczekiwać na rozstrzygnięcie postępowania co do istoty bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody (zob. postanowienie z dnia 14 stycznia 2016 r., AGC Glass Europe i in./Komisja, C‑517/15 P‑R, EU:C:2016:21, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

24      Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z pilnym charakterem mamy do czynienia tylko wtedy, gdy poważna i nieodwracalna szkoda, której obawia się strona żądająca zastosowania środków tymczasowych, jest nieuchronna w takim stopniu, że jej ziszczenie się jest przewidywalne z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa. Strona ta jest w każdym razie zobowiązana do udowodnienia faktów stanowiących podstawę prawdopodobieństwa takiej szkody, przy czym szkoda o charakterze czysto hipotetycznym, w zakresie, w jakim opiera się na wystąpieniu zdarzenia przyszłego i niepewnego, nie może uzasadniać przyznania środków tymczasowych (zob. postanowienie z dnia 23 marca 2017 r., Gollnisch/Parlement, T‑624/16, niepublikowane, EU:T:2017:243, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).

25      Ponadto, zgodnie z art. 156 § 4 zdanie drugie regulaminu postępowania przed Sądem, wniosek w przedmiocie środka tymczasowego „obejmuje wszystkie dostępne dowody i wnioski dowodowe mające na celu uzasadnienie zastosowania środków tymczasowych”.

26      I tak, wniosek w przedmiocie środków tymczasowych powinien sam w sobie umożliwiać stronie pozwanej przygotowanie uwag, a sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych – rozpoznanie wniosku, jeśli to możliwe, bez dodatkowych informacji; istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których oparto wniosek, muszą wynikać z samej jego treści (zob. postanowienie z dnia 6 września 2016 r., Inclusion Alliance for Europe/Komisja, C‑378/16 P‑R, niepublikowane, EU:C:2016:668, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).

27      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że aby móc ocenić, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w pkt 23, 24 i 26 powyżej, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi dysponować konkretnymi i precyzyjnymi wskazówkami popartymi szczegółowymi i poświadczonymi dowodami z dokumentów, które to dowody świadczą o sytuacji, w jakiej znajduje się strona domagająca się zastosowania środków tymczasowych, i pozwalają ocenić konsekwencje, jakie prawdopodobnie wynikłyby z braku wnioskowanych środków. Wynika z tego, że owa strona, zwłaszcza gdy powołuje się na powstanie szkody o charakterze finansowym, musi przedstawić wiarygodny i całościowy obraz swojej sytuacji finansowej wraz z materiałem dowodowym (zob. postanowienie z dnia 29 lutego 2016 r., ICA Laboratories i in./Komisja, T‑732/15 R, niepublikowane, EU:T:2016:129, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).

28      Wreszcie, nawet jeśli wniosek w przedmiocie środków tymczasowych może zostać uzupełniony w określonych punktach poprzez odesłanie do załączonych do niego dokumentów, to jednak dokumenty te nie mogą zrekompensować braku zasadniczych elementów wniosku. Nie jest rolą sądu orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych wyszukiwanie, w zastępstwie zainteresowanej strony, informacji zawartych w załącznikach do wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, w skardze w sprawie głównej lub w załącznikach do niej, które mogłyby potwierdzić zasadność wniosku w przedmiocie środka tymczasowego. Nałożenie takiego obowiązku na sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych skutkowałby pozbawieniem skuteczności art. 156 § 5 regulaminu postępowania przed Sądem, który przewiduje, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych powinien być złożony w odrębnym piśmie (zob. podobnie postanowienie z dnia 20 czerwca 2014 r., Wilders/Parlamentowi i in., T‑410/14 R, niepublikowane, EU:T:2014:564, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).

29      Właśnie w świetle tych kryteriów należy zbadać, czy skarżąca zdołała wykazać pilny charakter.

30      Skarżąca powołuje się co do zasady na poważną i nieodwracalną szkodę wynikającą z ryzyka negatywnego wpływu na obroty i zysk, ryzyka utraty udziału w rynku, wpływu na jeden z jej zakładów produkcyjnych oraz negatywnego wpływu na jej reputację.

 W przedmiocie poważnego charakteru szkody

31      Po pierwsze, jeśli chodzi o szkodę, która miałaby polegać na ryzyku negatywnego wpływu na obroty i zysk, skarżąca uważa, że z powodu zaskarżonego rozporządzenia poniesie ona poważną stratę w zakresie obrotów i zysku. W tym względzie należy zatem stwierdzić, że podnoszona szkoda ma charakter czysto finansowy.

32      Tymczasem jeśli chodzi o ocenę poważnego charakteru szkody finansowej, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wnioskowany środek tymczasowy jest zasadny jedynie wówczas, gdy okaże się, że w braku takiego środka wnioskodawca może znaleźć się w sytuacji zagrażającej jego istnieniu przed wydaniem wyroku kończącego postępowanie główne (zob. postanowienie z dnia 30 kwietnia 2010 r., Xeda International i Pace International/Komisja, T‑71/10 R, niepublikowane, EU:T:2010:173, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

33      Po pierwsze, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że oceny poważnego charakteru podnoszonej szkody należy dokonywać w szczególności w świetle wielkości przedsiębiorstwa i jego obrotu, jak również cech grupy, do której ono należy [zob. postanowienie z dnia 15 listopada 2011 r., Xeda International/Komisja, T‑269/11 R, niepublikowane, EU:T:2011:665, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie postanowienie z dnia 15 kwietnia 1998 r., Camar/Rada i Komisja, C‑43/98 P(R), EU:C:1998:166, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo].

34      Ponadto należy przypomnieć, że również zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uznano, po pierwsze, że trudności finansowe, na jakie mogłoby napotkać przedsiębiorstwo prowadzące działalność na wysoce uregulowanych rynkach, w wyniku straty mniejszej niż 10% wartości jego obrotów nie wydają się zagrażać jego istnieniu [postanowienie z dnia 15 listopada 2011 r., Xeda International/Komisja, T‑269/11 R, niepublikowane, EU:T:2011:665, pkt 21; zob. także podobnie postanowienie z dnia 11 kwietnia 2001 r., w sprawie Komisja/Bruno Farmaceutici i in., C‑474/00 P(R), EU:C:2001:219, pkt 106], a po drugie, odnosząc się do straty w wysokości około dwóch trzecich wartości obrotu tych przedsiębiorstw, że choć trudności finansowe powstałe po stronie tych przedsiębiorstw mogły stwarzać ryzyko dla ich istnienia, to jednak jak podkreślono, w sektorze wysoce uregulowanym, który często wymaga poważnych inwestycji lub który wymaga interwencji ze strony właściwych organów w przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego, z powodów, które nie zawsze są do przewidzenia dla zainteresowanych przedsiębiorstw, to właśnie one, chyba że same poniosły szkody w związku z taką interwencją, powinny zabezpieczyć się przed skutkami tej decyzji przez właściwą politykę [zob. postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja, C‑170/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2016:462, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo].

[…]

37      Obrót i zysk generowany przez sprzedaż substancji spornej z powodu zakazu stosowania jej przez zaskarżone rozporządzenie stanowi niewielką część obrotu lub zysku brutto skarżącej lub grupy, do której skarżąca należy [zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 11 kwietnia 2001 r., Komisja/Bruno Farmaceutici i in., C‑474/00 P(R), EU:C:2001:219 pkt 105].

38      W związku z tym spadek obrotu lub zysków generowanych w ramach sprzedaży nie wystarczy, aby podnoszoną szkodę traktować jako poważną w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 36 powyżej.

39      Po drugie, jak wskazała skarżąca, Sąd uznał w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus/Komisja (T‑95/09 R, niepublikowanym, EU:T:2009:124, pkt 69), że w ocenie poważnego charakteru szkody sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nie może ograniczyć się do zbadania, w sposób mechaniczny i sztywny, wyłącznie właściwych obrotów, lecz powinien również wziąć pod uwagę okoliczności właściwe każdej sprawie i w momencie wydania postanowienia rozważyć je w relacji do wyrządzonej szkody wyrażonej w wysokości obrotu.

40      W ramach analizy poważnego charakteru szkody w tej sprawie uwzględniono zatem dotkliwy kryzys gospodarczy i finansowy w gospodarce światowej, który trwał od miesięcy i który miał wpływ na wartość grupy, do której należała skarżąca. Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych uznał, że ze względu na te szczególne okoliczności skarżąca wykazała poważny charakter szkody, jaką poniosłaby, gdyby wnioskowane środki tymczasowe nie zostały przyznane.

41      Należy stwierdzić, że skarżąca nie powołuje się na taką wyjątkową sytuację.

42      Niemniej jednak, mimo że skarżąca nie określa w jasny sposób okoliczności, które w danym przypadku są istotne w kontekście oceny poważnego charakteru szkody, wydaje się, że w ramach swych wyjaśnień dotyczących tego aspektu szkody podnosi ona szereg elementów, które można by uznać za należące do okoliczności charakteryzujących badany przypadek.

43      Należy zatem zbadać twierdzenia skarżącej dotyczące przewidywanych skutków dla jej działalności z użyciem diflubenzuronu, wynikających z jednej strony z rozporządzenia brazylijskiego 7.802/89, a z drugiej strony z określenia nowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (zwanego dalej „NDP”).

[…]

45      W tym względzie, po pierwsze, należy stwierdzić, że co do zasady ograniczenie sprzedaży w krajach niebędących członkami Unii w następstwie przyjęcia rozporządzenia zakazującego lub ograniczającego stosowanie substancji z tego powodu, że niektóre państwa trzecie zastosowały przepisy Unii, nie może być brane pod uwagę przy ocenie poważnego charakteru podnoszonej szkody, ponieważ takie działania nie stanowią bezpośrednich skutków zaskarżonego rozporządzenia, lecz stanowią skutki decyzji podjętych przez władze państw trzecich w ramach wykonywania ich suwerennych uprawnień (zob. podobnie postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus/Komisja, T‑95/09 R, niepublikowane, EU:T:2009:124, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).

46      Następnie należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż wnioskowane środki tymczasowe, przy założeniu, że zostaną one przyznane, uniemożliwiłyby władzom Brazylii wprowadzenie zakazu sprzedaży diflubenzuronu mającego zastosowanie do roślin jadalnych na jej terytorium. W związku z tym skarżąca nie wykazała, że zawieszenie wykonania zaskarżonego rozporządzenia mogłoby stanowić przeszkodę w powstaniu podnoszonej szkody (zob. podobnie postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus/Komisja, T‑95/09 R, niepublikowane, EU:T:2009:124, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).

47      Wreszcie, wydaje się, że urzeczywistnienie się tej obawy jest hipotetyczne w zakresie, w jakim skarżąca dysponuje badaniami z dnia 28 lutego 2017 r. przeprowadzonymi zgodnie z najnowszymi zaleceniami, potwierdzającymi brak właściwości genotoksycznych PCA („Test mutacji in vivo w locus cII u transgenicznych szczurów F344 Big Blue® i analiza mikrojądrowa krwi obwodowej”). Co do ostatecznej oceny władz brazylijskich dotyczącej genotoksyczności diflubenzuronu mogą w związku z tym powstać uzasadnione wątpliwości, ponieważ można przyjąć, że w świetle tych badań władze brazylijskie uznają, iż aktualne wyniki społeczności naukowej nie skłaniają jednak do wprowadzenia takiego zakazu. Aspekt podnoszonej szkody w tym względzie może być wyłącznie niepewny w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 24 powyżej.

48      W konsekwencji zakładane przez skarżącą skutki dla jej działalności w związku z diflubenzuronem w wyniku zastosowania przepisów brazylijskich 7.802/89 nie stanowią szczególnej okoliczności pozwalającej na stwierdzenie poważnego charakteru szkody.

[…]

52      Należy zatem stwierdzić, że w niniejszym przypadku nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które – oceniane w świetle realizowanego obrotu – prowadziłyby sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych do stwierdzenia poważnego charakteru podnoszonej szkody z powodu ryzyka negatywnego wpływu na obrót i zyski skarżącej.

[…]

61      Po trzecie, jeżeli chodzi o poważny charakter szkody, która może powstać w wyniku możliwego wpływu na jeden z zakładów produkcyjnych, skarżąca precyzuje, że sporną substancję produkuje ona wyłącznie zakładzie produkcyjnym w Ankerweg (Niderlandy), w dużej mierze przeznaczonym do produkcji spornej substancji do użytku wewnątrz i na zewnątrz Unii. Utrata przez diflubenzuron etykiety „do uprawy roślin jadalnych” w Unii oznacza stratę w wysokości 618 859 EUR pokrywających koszty produkcji, co stanowiłoby 89,7% całkowitego pokrycia kosztów, oraz stratę wielkości 36 735 kg, to jest 95% wielkości sprzedaży w Unii. W związku z tym wpływ utraty objętości diflubenzuronu stosowanego do roślin jadalnych skutkowałby tym, że wszystkie pozostałe produkty musiałyby pokryć koszty w wysokości 618 859 EUR, co zwiększyłoby koszty i ograniczyło konkurencyjność na rynku Unii i rynkach światowych dla wszystkich innych produktów.

62      Ponadto, w ramach swych wyjaśnień dotyczących nieodwracalnego charakteru podnoszonej szkody ze względu na ryzyko wpływu na jeden z zakładów produkcyjnych, skarżąca podnosi szereg argumentów, dotyczących oceny poważnego charakteru szkody. Podkreśla ona w istocie, że około 25 pracowników zatrudnionych aktualnie w zakładzie produkcyjnym jest poddanych wpływowi rozpatrywanej substancji i produktów na bazie diflubenzuronu, że rentowność tego zakładu jest zagrożona, ponieważ produkty przeznaczone dla upraw roślin jadalnych w Unii pochłaniają 618 859 EUR (16,7%) z kwoty 3 699 373 EUR kosztów produkcji diflubenzuronu w zakładzie produkcyjnym w Ankerweg, nawet jeżeli jego udział w całkowitej wielkości sprzedaży wynosi 8,4%. Ponadto skarżąca przypomina w szczególności, że zmiany NDP w odniesieniu do produktów jadalnych miałyby znaczący wpływ na produkty sprzedawane na kluczowych rynkach na świecie i że – ponieważ całkowita produkcja diflubenzuronu stanowi około 30% objętości produkcji i pochłania około 30% kosztów zakładu produkcyjnego w Ankerweg – zmniejszenie ilości lub utrata produktów sprzedawanych na rynku światowym miałyby znaczący wpływ na rentowność tego zakładu.

63      Z powyższego wynika więc, że podnoszona w odniesieniu do zakładu produkcyjnego w Ankerweg szkoda, ze względu na przewidywane skutki zaskarżonego rozporządzenia, ma charakter pieniężny.

64      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem cytowanym w pkt 32 powyżej, w odniesieniu do poważnego charakteru szkody, wnioskowany środek tymczasowy jest zasadny jedynie wówczas, gdy okaże się, że w braku takiego środka wnioskodawca może znaleźć się w sytuacji zagrażającej jego istnieniu przed wydaniem wyroku kończącego postępowanie.

65      Tymczasem, po pierwsze, obawy skarżącej nie dotyczą zagrożenia dla jej istnienia, lecz dla rentowności zakładu produkcyjnego. W tym względzie, w przeciwieństwie do orzecznictwa przytoczonego w pkt 24–27 powyżej, skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego stwierdzić, że istnieje jakiekolwiek groźba dla jej przetrwania z powodu podnoszonego ryzyka co do rentowności zakładu produkcyjnego.

66      Po drugie, zakład produkcyjny wytwarza rozpatrywaną substancję do stosowania nie tylko wewnątrz Unii, ale również poza jej granicami. W zakresie, w jakim skarżąca podkreśla potencjalny wpływ ustalenia nowego NDP dla produktów jadalnych na sprzedaż światową jej towarów, wystarczy odesłać do uzasadnienia przedstawionego w pkt 50 powyżej, aby wykazać bezzasadność tego argumentu.

67      Po trzecie, w przeciwieństwie do orzecznictwa przytoczonego w pkt 24–27 powyżej, skarżąca nie przedstawiła sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych zasadniczych elementów, które pozwoliłyby na dokonanie oceny poważnego charakteru oddziaływania, na które się powołuje, takich jak informacje na temat możliwości przesunięcia personelu lub przekształcenia w zakresie procesu produkcji w tym zakładzie. W ten sam sposób Komisja słusznie wskazuje, że skarżąca nie wykazała, by zakład produkcyjny, którego dotyczy argument skarżącej, nie mógł służyć do produkcji innych środków ochrony roślin, które wytwarza grupa skarżącej.

68      Dlatego też wyłącznie oddziaływanie na jeden z zakładów produkcyjnych skarżącej nie wystarcza, aby podnoszoną szkodę traktować jako poważną w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 64 powyżej.

[…]

71      Po czwarte, jeśli chodzi o poważny charakter podnoszonej szkody ze względu na ryzyko naruszenia reputacji skarżącej, skarżąca ona, że zaskarżone rozporządzenie będzie stanowiło powszechne naruszenie jej reputacji, renomy jej produktów na bazie diflubenzuronu i renomy jej głównej marki Dimilin oraz składu tych produktów.

72      Po pierwsze, w zakresie, w jakim skarżąca wyraża obawę, że zaskarżone rozporządzenie z jednej strony będzie stanowiło powszechne naruszenie jej reputacji, renomy jej produktów na bazie diflubenzuronu i renomy jej głównej marki Dimilin oraz składu tych produktów poprzez stygmatyzację diflubenzuronu, a z drugiej strony poda w wątpliwość w sposób bardziej ogólny jej doświadczenie w dziedzinie produkcji środków ochrony roślin, jej zdolność do dostarczania bezpiecznych produktów wysokiej jakości i spowoduje negatywne skutki dla renomy innych wytwarzanych przez nią produktów, w szczególności w dziedzinie ochrony roślin, należy zauważyć, że wycofanie z rynku środków ochrony roślin jednego produktu – oraz, a fortiori, nałożenie ograniczeń w zakresie jego stosowania – jest niekoniecznie szkodliwe dla reputacji danego przedsiębiorstwa jako całości. W tym względzie powszechnie wiadomo, że wiele przedsiębiorstw działających na tym rynku znajdowało się w sytuacji, w której musiały one wycofać określone produkty z rynku, przy czym ani te przedsiębiorstwa, ani ich produkty nie były z tego powodu stygmatyzowane. Organy regulacyjne oraz podmioty gospodarcze z danego sektora, które znają ramy regulacyjne, mają raczej tendencję do postrzegania decyzji o odmowie dopuszczenia do obrotu środka ochrony roślin jako normalnej części postępowania regulacyjnego. W istocie taka decyzja może być postrzegana jako zwykły wynik rozwoju naukowego i poprawy metod badawczych (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 listopada 2011 r., Xeda International/Komisja, T‑269/11 R, niepublikowane, EU:T:2011:665, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).

73      Po drugie, należy stwierdzić, że o ile naruszenie reputacji skarżącej mogło faktycznie wynikać z przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia, o tyle nastąpiło to już w chwili jego wydania i może trwać, dopóki rozporządzenie to nie zostanie uchylone orzeczeniem w sprawie odwołania w postępowaniu głównym (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 listopada 2011 r., Xeda International/Komisja, T‑269/11 R, niepublikowane, EU:T:2011:665, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

74      Po trzecie, skarżąca powołuje się na szczególną wrażliwość sektora zdrowia. Jednak w związku z tym, że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte w wyniku złożonej procedury administracyjnej trwającej wiele lat, w której brali udział eksperci naukowi i przedstawiciele zawodów tego sektora, zawieszenie wykonania tego rozporządzenia mocą postanowienia sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych orzeczone wyłącznie tymczasowo i w ramach procedury doraźnej nie byłoby w stanie rozwiać ewentualnych wątpliwości co do zasadności przekonania, że diflubenzuron nie stwarza zagrożenia na rynku upraw roślin jadalnych (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 listopada 2011 r., Xeda International/Komisja, T‑269/11 R, niepublikowane, EU:T:2011:665, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie należy zauważyć, że wbrew orzecznictwu przytoczonemu w pkt 24–27 powyżej, skarżąca nie wyjaśnia, w jakim zakresie stan faktyczny niniejszej sprawy pozbawia te ustalenia ich znaczenia, w szczególności nie precyzuje ona, w jakim zakresie zawieszenie wykonania zaskarżonego rozporządzenia mogłoby wyeliminować obawy, które powstały już wskutek publikacji oceny diflubenzuronu przez państwo członkowskie sprawozdawcę i przez EFSA oraz wniosków, w szczególności w odniesieniu do genotoksyczności PCA, które to dokumenty dostępne są już od wielu lat.

75      Podobnie, jeżeli chodzi o zarzut skarżącej, zgodnie z którym istnieje duże prawdopodobieństwo, że zaskarżone rozporządzenie wpłynie poważnie na zaufanie konsumentów do produktów na bazie diflubenzuron oraz będzie źródłem poważnych obaw konsumentów co do bezpieczeństwa produktu, z akt sprawy nie wynika, że tymczasowe zawieszenie na mocy postanowienia sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych będzie środkiem, który pozwoliłby zapobiec takiej utracie zaufania. W tym względzie skarżąca poprzestaje na stwierdzeniu, że jeżeli rozporządzenie zostanie utrzymane w mocy, stygmatyzacja rozpatrywanej substancji ze względu na nałożone przez rozporządzenie ograniczenia może w miarę upływu czasu postępować. Tymczasem, jak zostało podkreślone w pkt 73 powyżej, identyfikacja niebezpieczeństwa, jakie stwarza diflubenzuron na rynku upraw roślin jadalnych, i przekazanie tej informacji opinii publicznej nastąpiło przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia.

76      Po piąte i ostatnie, należy podkreślić, że – jak zostało wskazane w pkt 34 powyżej – w ramach wysoce uregulowanego rynku, takiego jak w niniejszej sprawie, który to rynek może być przedmiotem szybkiej interwencji właściwych organów w przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego, z przyczyn, które nie zawsze są do przewidzenia, zadaniem zainteresowanych przedsiębiorstw jest, poza poniesieniem szkody wynikającej z takiej interwencji, zabezpieczenie się przed jej skutkami przez właściwą politykę [zob. postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r., ICA Laboratories i in./Komisja, C‑170/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2016:462, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo].

77      W niniejszej sprawie, najwcześniej w dniu 7 września 2012 r., gdy doszło do przekazania wniosków EFSA identyfikujących nową trudność dotyczącą potencjalnego narażenia na PCA jako pozostałości (zob. pkt 5 powyżej), lub przynajmniej w dniu 18 lipca 2013 r., gdy Komisja poinformowała skarżącą o decyzji w sprawie dokonania przeglądu zatwierdzenia tej substancji czynnej zgodnie z art. 21 rozporządzenia nr 1107/2009 (zob. pkt 7 powyżej), skarżąca dysponowała informacjami, na podstawie których należało w ramach należytej staranności podjąć odpowiednie środki w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem ewentualnych ograniczeń stosowania diflubenzuronu, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 76 powyżej. Ponadto należy zaznaczyć, że niniejszy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych nie zawiera żadnej wskazówki w tym zakresie. Ponadto istotna jest całość tych rozważań, nawet jeżeli uznano, jak twierdzi w swoim wniosku skarżąca, że dopiero od lipca 2015 r. mogła ona mieć powody, aby ustosunkować się do obaw dotyczących genotoksyczności metabolitu.

78      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż wnosząca odwołanie nie wykazała poważnego charakteru podnoszonej szkody.

 W przedmiocie nieodwracalnego charakteru szkody

79      Ponadto nie wydaje się, że podnoszona w niniejszej sprawie szkoda może być uznana za nieodwracalną.

80      Po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem szkody o charakterze finansowym nie można, poza wyjątkowymi okolicznościami, uznać za nieodwracalną, nawet jeśli jest trudna do naprawy, ponieważ w drodze odszkodowania pieniężnego można co do zasady przywrócić osobie poszkodowanej sytuację sprzed wystąpienia szkody. Taka szkoda może zostać naprawiona w szczególności w ramach skargi o odszkodowanie wniesionej na podstawie art. 268 i 340 TFUE [zob. postanowienia: z dnia 28 listopada 2013 r., EMA/InterMune UK i in., C‑390/13 P(R), EU:C:2013:795, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus /Komisja, T‑95/09 R, niepublikowane, EU:T:2009:124, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo].

81      W przypadku zaistnienia takiej szkody wnioskowany środek tymczasowy jest zasadny jedynie wówczas, gdy okaże się, że w braku zastosowania takiego środka strona skarżąca znajdzie się w sytuacji mogącej stanowić zagrożenie dla jej istnienia przed wydaniem wyroku kończącego postępowanie główne (postanowienie z dnia 3 grudnia 2002 r. Neue Erba Lautex/Komisja, T‑181/02 R, EU:T:2002:294, pkt 84). Ponieważ nieuchronność zniknięcia z rynku w istocie stanowi poważną i nieodwracalną szkodę, zastosowanie środka tymczasowego jest w takiej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus/Komisja, T‑95/09 R, niepublikowane, EU:T:2009:124, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

82      W niniejszej sprawie z dokonanej przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych w pkt 31–52 powyżej analizy podnoszonej szkody spowodowanej ryzykiem negatywnego wpływu na obrót i zysk skarżącej wynika, że skarżąca nie znajduje się w takiej sytuacji.

83      Podobnie, jeśli chodzi o argumenty podnoszone w odniesieniu do rentowności zakładu produkcyjnego znajdującego się w Ankerweg, stwierdzono już, że niniejszy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych nie zawiera istotnych elementów, takich jak informacje na temat możliwości przesunięcia personelu lub przekształcenia w zakresie procesu produkcji w tym zakładzie. Tymczasem takie informacje są niezbędne do zbadania przez sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych nieodwracalnego charakteru podnoszonej szkody. W każdym razie w ramach oceny nieodwracalnego charakteru szkody istotna jest wyłącznie możliwość przetrwania skarżącej, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 81 powyżej. Tymczasem, jak wskazano w pkt 65 powyżej, obawy skarżącej nie dotyczą zagrożenia jej istnienia, lecz rentowności zakładu produkcyjnego.

84      Po drugie, jak przypomniano w pkt 58 powyżej, chociaż uwzględniono również fakt, że w przypadku braku zastosowania środka tymczasowego udział skarżącej w rynku zostałby zmieniony w sposób nieodwracalny, należy uściślić, że taki hipotetyczny przypadek może być traktowany na równi z ryzykiem zniknięcia z rynku i uzasadniać zastosowanie środka tymczasowego jedynie wówczas, gdy nieodwracalna zmiana w udziale w rynku ma również charakter poważny. Nie wystarczy zatem, by przedsiębiorstwo ponosiło ryzyko nieodwracalnej utraty udziału w rynku, lecz jest istotne, by udział ten był wystarczająco duży, szczególnie względem rozmiaru tego przedsiębiorstwa, biorąc pod uwagę cechy grupy, do której ono należy na podstawie struktury właścicielskiej. Strona skarżąca, która powołuje się na utratę takiego udziału w rynku, winna ponadto wykazać, że przeszkody natury strukturalnej lub prawnej uniemożliwiają jej odzyskanie znacznej części utraconego udziału w rynku (zob. postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r., United Phosphorus/Komisja, T‑95/09 R, niepublikowane, EU:T:2009:124, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).

85      W niniejszym przypadku stwierdzono brak znacznego udziału w rynku, którego utraty obawia się skarżąca (zob. pkt 60 powyżej). W każdym razie skarżąca nie wykazała w sposób wymagany prawem istnienia przeszkód natury strukturalnej lub prawnej uniemożliwiających jej odzyskanie znacznej części tego udziału w rynku.

86      W tym względzie skarżąca potwierdza przede wszystkim, że jeżeli skarga w postępowaniu głównym zostanie uwzględniona, kampania reklamowa nie będzie w stanie z racjonalnego punktu widzenia doprowadzić do przywrócenia udziałów w rynku posiadanych aktualnie przez skarżącą i będzie ona musiała „przezwyciężyć negatywną reklamę”, jaką było zaskarżone rozporządzenie. Skarżąca uważa, że nie jest w stanie zrealizować kampanii reklamowej z dużym budżetem (lub równoważnych działań) w celu przeciwdziałania negatywnemu postrzeganiu, ponieważ ani ona, ani grupa, której jest częścią, nie posiada wystarczających środków na finansowanie takiej działalności.

87      Niemniej jednak, zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 24–27 powyżej, na stronie, która wystąpiła o zastosowanie środków tymczasowych, spoczywa obowiązek dostarczenia sędziemu rozpatrującemu wniosek informacji koniecznych do dokonania oceny, zwłaszcza jeżeli chodzi o nieodwracalny charakter podnoszonej szkody. A zatem zwykłe twierdzenia nie mogą wystarczyć do spełnienia tych ustanowionych orzecznictwem kryteriów oceny. Tymczasem w niniejszym przypadku żaden z dokumentów przedstawionych sędziemu rozpatrującemu wniosek o zastosowanie środków tymczasowych nie potwierdza prima facie twierdzenia skarżącej co do braku możliwości odzyskania udziałów w rynku. Skarżąca ogranicza się bowiem do stwierdzenia trudności w odzyskaniu udziału w rynku na skutek ewentualnej utraty zaufania do jej produktów, nie określając jednak istnienia przeszkód natury strukturalnej lub prawnej, które uniemożliwiłyby jej odzyskanie zaufania, zarówno wśród jej klientów, jak i konsumentów, oraz odzyskanie znacznej części udziałów w rynku na skutek wprowadzenia odpowiednich środków, w szczególności skierowanej do nich reklamy [zob. podobnie postanowienie z dnia 11 kwietnia 2001 r., Komisja/Gerot Pharmazeutika, C‑479/00 P(R), EU:C:2001:224, pkt 92]. W ten sposób skarżąca ogranicza się do prostego stwierdzenia braku środków wystarczających na sfinansowanie tego typu działań, po stronie zarówno jej samej, jak i grupy, do której ona należy.

88      Ponadto w celu wykazania pewnej negatywnej reakcji klientów skarżąca wysuwa argument dotyczący konsekwencji, jakie miały wynikać z wiadomości wysłanej pocztą elektroniczną przez spółkę Audax w następstwie publikacji zaskarżonego rozporządzenia, która to wiadomość dotyczyła umieszczenia rozpatrywanej substancji na liście negatywnej i skierowana była do supermarketów, którym Audax zapewnia wsparcie. W przypadku uwzględnienia skargi w postępowaniu głównym skarżąca nie przewiduje jednak konsekwencji wysłania do tych samych klientów podobnej wiadomości, informującej o stwierdzeniu nieważności zaskarżonego rozporządzenia. Jeżeli jednak samo wysłanie wiadomości elektronicznej może mieć negatywne konsekwencje dla skarżącej, wydaje się, że analogiczna wiadomość informująca o zasadności skargi wniesionej przez skarżącą mogłaby mieć wpływ na usunięcie tych skutków.

89      Następnie skarżąca twierdzi, że nawet gdyby mogła znaleźć nową substancję zastępczą, napotkałaby ‐ w świetle znajdujących zastosowanie przepisów – na poważne przeszkody prawne i regulacyjne, takie jak wymóg przedstawienia kompletnej dokumentacji naukowej potwierdzającej bezpieczeństwo substancji zastępczej, analizy tej dokumentacji i procedury zatwierdzania przez organy regulacyjne, łączny czas trwania postępowania wynoszący dziesięć lat. Ponadto koszt rejestracji produktu wyniósłby 1,5–2 mln euro, w zależności od pożądanej różnorodności upraw na etykiecie produktu i etapu cyklu odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej (czynnych) produktu.

90      W tym względzie należy zauważyć, że uwzględniając średni czasu trwania postępowań przed Sądem, orzeczenie co do istoty w niniejszej sprawie prawdopodobnie zostanie wydane w ciągu dwóch lat (zob. podobnie postanowienie z dnia 21 lipca 2017 r., Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja, T‑130/17 R, EU:T:2017:541, pkt 47). W związku z tym strona skarżąca zostanie poinformowana o zgodności z prawem zaskarżonego rozporządzenia na długo przed upływem okresu potrzebnego na zatwierdzenie ewentualnych substancji zastępczych. W tym kontekście należy wskazać, że skarżąca nie zwróciła się o rozpatrzenie sprawy w trybie przyspieszonym, określonym w § 151 i nast. regulaminu postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 3 zaskarżonego rozporządzenia, możliwe jest skorzystanie z „okresu na zużycie zapasów”, do dnia 8 września 2018 r., w trakcie którego to okresu państwa członkowskie mogą utrzymać zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające diflubenzuron. Co więcej, jak podkreśla skarżąca we wniosku, procedura odnowienia podlegająca ścisłym terminom jest w toku i może doprowadzić już w roku 2018 do wniosku o braku genotoksyczności metabolitu. W ocenie Komisji zamknięcie tej procedury powinno nastąpić na krótko przed dniem 30 czerwca 2019 r. W konsekwencji brak produktu zastępczego w ofercie skarżącej nie wydaje się istotnym czynnikiem, jeśli chodzi o nieodwracalny charakter podnoszonej szkody.

91      Wreszcie, skarżąca ogranicza się do twierdzenia, że naruszenie jej reputacji jest niemożliwe do przezwyciężenia, ponieważ z jednej strony jej spółka dominująca, Platform Specialty Products, nie może nic uczynić w celu ochrony reputacji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a z drugiej strony owa utrata reputacji nie może zostać naprawiona w czysto finansowy sposób, ani też tymczasowo przywrócona. Nie tylko, jak zostało wskazane w pkt 74 powyżej, skarżąca nie precyzuje, w jakim zakresie wnioskowane zawieszenie wykonania pozwoliłoby na odpowiednią reakcję na podnoszone naruszenie, lecz również twierdzenia tego rodzaju nie mogą przekonywać sędziego orzekającego o zasadności środków tymczasowych bez dodatkowych elementów wspierających, zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 24–27 powyżej.

92      Po trzecie, należy zaznaczyć, że szkoda o charakterze finansowym może w szczególności zostać uznana za poważną i nieodwracalną, jeżeli szkody tej, nawet w razie jej wystąpienia, nie można określić liczbowo [zob. postanowienie z dnia 28 listopada 2013 r., EMA/InterMune UK i in., C‑390/13 P(R), EU:C:2013:795, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo].

93      Oczywiście niepewność związana z naprawą szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie nie może zostać uznana sama w sobie za okoliczność, która może wykazać nieodwracalny charakter takiej szkody w rozumieniu orzecznictwa Trybunału. W rzeczywistości bowiem na etapie orzekania co do środków tymczasowych możliwość uzyskania późniejszego naprawienia szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie, która mogłaby zostać wniesiona w następstwie stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jest siłą rzeczy niepewna. Tymczasem postępowanie w sprawie środków tymczasowych nie ma na celu zastąpienia takiej skargi o odszkodowanie w celu usunięcia tej niepewności, ponieważ jego celem jest wyłącznie zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, jakie ma zapaść w postępowaniu głównym, z którym jest związany środek tymczasowy, to znaczy, w niniejszej sprawie, w odniesieniu do skargi o stwierdzenie nieważności [zob. postanowienie z dnia 28 listopada 2013 r., EMA /InterMune UK i in., C‑390/13 P(R), EU:C:2013:795, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo].

94      Inaczej bowiem jest wówczas, gdy z oceny dokonanej przez sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych wyraźnie wynika, że podnoszona szkoda, z uwagi na jej charakter oraz przewidywalny sposób jej zaistnienia, nie będzie mogła zostać stwierdzona i wyrażona liczbowo w sposób adekwatny oraz że w praktyce skarga o odszkodowanie nie będzie w konsekwencji prowadzić do jej naprawienia [zob. postanowienie z dnia 28 listopada 2013 r., EMA/InterMune UK i in., C‑390/13 P(R), EU:C:2013:795, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo].

95      Natomiast w niniejszej sprawie, mimo że skarżąca uważa za mało prawdopodobne, by podnoszoną szkodę można było naprawić, z pism procesowych skarżącej nie wynika, że biorąc pod uwagę charakter i przewidywalny sposób zaistnienia szkody, owa szkoda nie będzie mogła zostać stwierdzona i wyrażona liczbowo w sposób adekwatny w przypadku jej wystąpienia oraz że z tego względu naprawienie szkody w drodze skargi o odszkodowanie nie będzie możliwe. Przeciwnie, skarżąca przedstawiła szereg dokumentów księgowych, które prima facie pozwalają nie tylko na stwierdzenie szkody, ale również na wyrażenie jej liczbowo w adekwatny sposób.

[…]

 W przedmiocie wyważenia interesów

101      Ponadto należy podkreślić, że wyważenie interesów nie przemawia na korzyść zawieszenia zaskarżonego rozporządzenia.

102      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ryzyko związane z każdym z możliwych rozwiązań należy wyważać w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych. Konkretnie rzecz biorąc, oznacza to w szczególności zbadanie, czy interes strony, która wnioskuje o zastosowanie środków tymczasowych, w tym zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu, przeważa nad interesem związanym z natychmiastowym wykonaniem tego aktu. Podczas tego badania należy ustalić, czy ewentualne stwierdzenie nieważności tego aktu przez sąd rozpatrujący sprawę co do istoty pozwoli na odwrócenie sytuacji spowodowanej przez natychmiastowe wykonanie owego aktu, i odwrotnie, czy zawieszenie wykonania mogłoby stać w sprzeczności z celami realizowanymi przez zaskarżony akt w przypadku oddalenia skargi w postępowaniu głównym [postanowienie z dnia 1 marca 2017 r., EMA/MSD Animal Health Innovation i Intervet International, C‑512/16 P(R), niepublikowane, EU:C:2017:149, pkt 127].

103      W niniejszej sprawie skarżąca uważa, że wyważenie interesów przemawia na jej korzyść, ponieważ z jednej strony sporna substancja nie stanowi znanego zagrożenia dla zdrowia publicznego, a z drugiej strony podejście inne niż polegające na zawieszeniu zaskarżonego rozporządzenia do czasu przyjęcia ostatecznej decyzji w sprawie procedury odnowienia zatwierdzenia substancji byłoby nieproporcjonalne i niepotrzebnie dotkliwe dla skarżącej w takim zakresie, w jakim utrzymanie tego rozporządzenia w mocy spowoduje – w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty – brak możliwości odwrócenia skutków spowodowanych jego natychmiastowym wdrożeniem.

104      W pierwszej kolejności, w odniesieniu do argumentu dotyczącego braku zagrożenia dla zdrowia publicznego, skarżąca podkreśla, że sporna substancja i produkty z jej użyciem były w sprzedaży przez 40 lat, a w tym okresie nie stwierdzono jakichkolwiek incydentów mających wpływ na zdrowie publiczne w związku z wprowadzaniem ich do obrotu. Ponadto wyjaśnia ona, że diflubenzuron jest dopuszczony poza Unią. Wreszcie, jest zdania, że kwestie poruszone przez Komisję mają charakter spekulacyjny, a nie rzeczywisty, oraz że, w konsekwencji, nie można uznać, że zagrożenie zdrowia publicznego ma bardziej poważny charakter niż szkoda wyrządzona skarżącej zaskarżonym rozporządzeniem.

105      Z akt sprawy wynika, że ryzyko dla zdrowia ludzkiego zostało zidentyfikowane. Z tego powodu skarżąca nie może w niniejszej sprawie podnosić skutecznie argumentów, powołując się na fakt, że substancja była stosowana w Unii przez ponad 40 lat oraz że żadne skutki szkodliwe dla zdrowia ludzkiego nie zostały nigdy zgłoszone. W istocie, w sektorze, którego dotyczy niniejsza sprawa, postęp naukowy jest powszechny i daje możliwość ponownej oceny substancji w świetle nowych informacji i odkryć naukowych. Taka jest podstawa procedur odnawiania zatwierdzeń i takie jest uzasadnienie stosowanych ograniczeń czasowych obowiązywania zezwolone na wprowadzanie do obrotu. W związku z tym ocena sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych w ramach wyważenia interesów musi dotyczyć rozpoznanych zagrożeń.

106      W tym względzie Komisja przypomina, że diflubenzuron jest substancją rakotwórczą kategorii 1B, a jego właściwości genotoksyczne zostały wykazane w wyniku kompleksowej oceny dokonanej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, EFSA oraz ekspertów z państw członkowskich.

107      Stanowisko skarżącej, zgodnie z którym nie istnieje zagrożenie dla zdrowia publicznego, opiera się głównie na argumentach, które podnosi ona w ramach twierdzenia co do istnienia fumus boni iuris, a mianowicie, po pierwsze, że decyzja o przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia wynika z oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła w sposób staranny i bezstronny pewnych informacji wykazujących brak powodów do obaw w odniesieniu do genotoksyczności substancji, a z drugiej strony, że została ona pozbawiona prawa do obrony, nie mając możliwości przedstawienia swoich uwag na temat niektórych dokumentów stwierdzających istnienie zagrożeń dla zdrowia spowodowanych diflubenzuronem.

108      Jednakże kwestie te wchodzą w zakres kontroli zgodności procedury z prawem i nie mogą – z pominięciem innych dowodów oraz z wyjątkiem ewentualnego stwierdzenia oczywistego błędu w ocenie – prowadzić sędziego orzekającego w kontekście wyważenia wchodzących w grę interesów w przedmiocie środków tymczasowych do oceny, że wnioski przedstawione w tych dokumentach powinny mieć pierwszeństwo przed wcześniejszymi ocenami, które wynikają co do zasady z wyczerpujących i szczegółowych badań. Dokonanie oceny technicznej danych naukowych wykraczałoby poza ramy jego urzędu, a zatem nie należy do niego. W okolicznościach niniejszej sprawy zagrożenia dla zdrowia publicznego, tak jak zostały one zidentyfikowane w zaskarżonym rozporządzeniu, powinny zatem być brane pod uwagę w kontekście rozważanych interesów.

109      W tym względzie skarżąca nie powołuje się na interesy inne niż uniknięcie wystąpienia szkody w związku z zaskarżonym rozporządzeniem. Tymczasem z utrwalonego orzecznictwa wynika, że co do zasady wymogi związane z ochroną zdrowia publicznego muszą mieć bezwzględne pierwszeństwo w stosunku do względów ekonomicznych [zob. postanowienie z dnia 11 kwietnia 2001 r., Komisja/Bruno Farmaceutici i in., C‑474/00 P(R), EU:C:2001:219, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r., Artegodan /Komisja, C‑221/10 P, EU:C:2012:216, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo].

110      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że ze względu na brak jakichkolwiek innych interesów, które należałoby uwzględnić, podnoszona szkoda, co do której wykazano, że nie miała poważnego charakteru ani też nie była nieodwracalna, nie wystarcza, aby przeważyć szalę interesów na stronę skarżącej, skoro stwierdzone zagrożenia dla zdrowia publicznego w odniesieniu do diflubenzuronu należy traktować jako rozpoznane (zob. pkt 105 powyżej).

111      W każdym razie, nawet gdyby skarżąca zdołała wykazać pilny charakter związany z charakterem jej szkody, konieczne byłoby jeszcze dokonanie oceny pod kątem zasady wynikającej z utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którą pierwszeństwo ochrony zdrowia publicznego może uzasadniać ograniczenia powodujące negatywne skutki – nawet znaczące – dla niektórych podmiotów gospodarczych (zob. podobnie wyrok z dnia 1 czerwca 2010 r., Blanco Pérez i Chao Gómez, C‑570/07 i C‑571/07, EU:C:2010:300, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym kontekście podkreślono również, jak ważne jest uznanie zasady ostrożności, zgodnie z którą jeżeli występuje niepewność dotycząca istnienia zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zakresu zagrożenia, instytucje Unii mogą przyjmować środki ochronne, nie czekając, aż waga ryzyka lub stopień jego natężenia zostaną wykazane [zob. podobnie postanowienie z dnia 19 grudnia 2013 r., Komisja/Niemcy, C‑426/13 P(R), EU:C:2013:848, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo].

112      W związku z tym należy oddalić argumenty skarżącej dotyczące braku szkodliwości rozpatrywanej substancji, podniesione przez nią w celu wykazania, że względy zdrowia publicznego nie mogą mieć większego znaczenia niż te dotyczące szkody skarżącej.

113      W drugiej kolejności, w odniesieniu do argumentu opartego na nieproporcjonalnym charakterze przyjęcia podejścia innego niż zawieszenie zaskarżonego rozporządzenia do czasu przyjęcia ostatecznej decyzji w przedmiocie procedury odnowienia zatwierdzenia substancji, skarżąca przypomina, że rozpatrywana substancja jest obecnie poddawana ocenie w Unii w celu odnowienia jej zatwierdzenia, zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 (zob. pkt 8 powyżej), w którym na zużycie zapasów obowiązuje okres upływający w grudniu 2018 r. Podkreśla ona, że w związku z tym dane dotyczące genotoksyczności PCA, a co za tym idzie, ryzyko dla konsumentów, będą oceniane przez Republikę Grecką jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, i stwierdza, że wyniki tej oceny będą znane w październiku 2017 r. Dodaje, że wyniki badań z dnia 28 lutego 2017 r. uwzględniają obawy związane z PCA (zob. pkt 47 powyżej).

[…]

116      Na wstępie należy podkreślić, że niniejszy przypadek nie dotyczy sytuacji wymagającej natychmiastowego wycofania produktów na bazie diflubenzuronu. Z jednej strony zaskarżone rozporządzenie stanowi wyłącznie, że stosowanie diflubenzuronu jest wykluczone tylko na rynku upraw roślin jadalnych, i nie zakazuje zatem całkowicie stosowania w pełni diflubenzuronu w insektycydach, umożliwiając w ten sposób skarżącej dalszą produkcję i wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję do stosowania na roślinach niejadalnych. Z drugiej strony zaskarżone rozporządzenie przewiduje okres na zużycie zapasów do dnia 8 września 2018 r.

117      W tym względzie należy sprecyzować, że przyznanie okresu na zużycie zapasów nie wyklucza istnienia zagrożenia dla zdrowia publicznego. W istocie, o ile państwa członkowskie nie mają obowiązku działania przed upływem wspomnianego terminu, o tyle jednak mogą od razu podjąć niezbędne środki. W związku z tym wprowadzenie terminu zapewnia pewną ochronę przed stwierdzonym ryzykiem i tym samym uniemożliwia orzeczenie zawieszenia wykonania. Znaczenie przewidzianego okresu na zużycie zapasów w kontekście wyważenia interesów przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych przejawia się w uwzględnieniu przez tego sędziego natężenia stwierdzonych zagrożeń w porównaniu do znaczenia nadanego innym interesom, o których ochronę wniesiono. Tymczasem w niniejszej sprawie z oceny interesów przeciwnych interesowi skarżącej – to jest szkody, której poniesienia obawia się ona w związku z wejściem w życie zaskarżonego rozporządzenia – wynika, że interes skarżącej ma charakter mniej istotny niż interes dotyczący zdrowia publicznego (zob. pkt 109–112 powyżej), tym bardziej dlatego, że okres na zużycie zapasów służy zminimalizowaniu wpływu skutków zaskarżonego rozporządzenia na sytuację skarżącej.

118      Następnie, jak podkreśla Komisja w swoich uwagach, trwająca obecnie procedura odnowienia zatwierdzenia substancji pozwala skarżącej na ochronę jej interesów w zakresie, w jakim skarżąca może powołać się na podnoszony brak niebezpieczeństwa, jakie rozpatrywana substancja stwarza dla zdrowia publicznego. Tymczasem zdaniem skarżącej skutki tej procedury mogłoby być widoczne już w 2018 r.

119      Wreszcie, mimo że skarżąca powołuje się na istnienie terminu wynikającego z przepisów, zgodnie z którym zezwolenie dotyczące diflubenzuronu, które przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia posiadała skarżąca, przestaje obowiązywać w grudniu 2018 r. to zarządzenie zawieszenia skutków spornego rozporządzenia, nawet w zakresie ograniczonym do tej daty, wydaje się niewłaściwe, ponieważ zagrożenia dla zdrowia publicznego, które sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi wziąć pod uwagę (zob. pkt 105–108 powyżej), zostały stwierdzone i ocenione jako przeważające nad innymi interesami podniesionymi przez skarżącą (zob. pkt 109–112 powyżej). A fortiori, uzależnianie takiego środka tymczasowego od terminu zakończenia procedury odnowienia zatwierdzenia, zgodnie z żądaniem skarżącej, budzi takie same wątpliwości w zakresie, w jakim procedura ta zdaniem Komisji może trwać do dnia 30 czerwca 2019 r.

120      W związku z tym z jednej strony sytuacja, w której znajduje się skarżąca, pozwala jej na kontynuowanie sprzedaży części produktów na bazie diflubenzuronu (zob. pkt 116 powyżej), a perspektywa decyzji w przedmiocie odnowienia zezwolenia otrzymanego wcześniej wydaje się bliska (zob. pkt 118 powyżej), a z drugiej strony utrzymanie skutków zaskarżonego rozporządzenia zapewnia już pewien poziom ochrony zdrowia publicznego w odniesieniu do nowo zidentyfikowanych zagrożeń (zob. pkt 119 powyżej).

121      W związku z tym podniesione przez skarżącą argumenty dotyczące nieproporcjonalnego charakteru przyjęcia podejścia innego niż zawieszenie zaskarżonego rozporządzenia do czasu przyjęcia ostatecznej decyzji w sprawie procedury odnowienia zatwierdzenia substancji powinny zostać oddalone.

122      W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem wymienionym w pkt 102 powyżej wyważenie interesów nie przemawia na korzyść przyznania żądanych środków tymczasowych.

123      Bez konieczności badania, czy w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka dotycząca istnienia fumus boni iuris, należy stwierdzić, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych należy oddalić, gdyż skarżąca nie zdołała wykazać, po pierwsze, że spełniona została przesłanka pilnego charakteru, gdyż nie wykazała poważnego i nieodwracalnego charakteru podnoszonej szkody, a po drugie, że ocena spornych interesów nie przemawiała za zastosowaniem środków tymczasowych.

124      Na podstawie art. 158 § 5 regulaminu postępowania rozstrzygnięcie o kosztach powinno nastąpić w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Z powyższych względów

PREZES SĄDU

postanawia, co następuje:

1.      Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2.      Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 22 czerwca 2018 r.

Sekretarz

 

Prezes

E. Coulon

 

M. Jaeger


*      Język postępowania: angielski.


1      Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty postanowienia, których publikację Sąd uznał za wskazaną.