Language of document : ECLI:EU:T:2007:196

Sprawa T‑475/04

Bouygues SA i Bouygues Télécom SA

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Pomoc państwa – Telefonia ruchoma – Zmiana opłat należnych od Orange France i SFR z tytułu licencji na UMTS – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa

Streszczenie wyroku

1.      Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie skarg

(art. 87 ust. 1 WE)

2.      Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Etap wstępny i etap kontradyktoryjny postępowania

(art. 88 ust. 2 i 3 WE; dyrektywa 97/13 Parlamentu Europejskiego i Rady)

3.      Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji

(dyrektywa 97/13 Parlamentu Europejskiego i Rady)

1.      Nie ma wymogu, by uzasadnienie aktu wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ należy je oceniać z uwzględnieniem okoliczności jego wydania, jak również całości przepisów prawa regulującego daną dziedzinę. Zatem, o ile Komisja zobowiązana jest podać zainteresowanemu w sposób odpowiedni przyczyny, dla których okoliczności faktyczne i prawne przywołane w skardze, którą wniósł on celem poinformowania jej o pomocy państwa, nie były wystarczające do wykazania wystąpienia takiej pomocy, o tyle jednak nie jest ona zobowiązana do ustosunkowywania się do okoliczności oczywiście nieistotnych, pozbawionych znaczenia lub czysto drugorzędnych. Jest zatem uzasadniona w wystarczający sposób decyzja Komisji oddalająca skargę wniesioną do niej na krajowy przepis zrównujący opłaty należne od operatorów z tytułu przyznania licencji na Universal Mobile Telecommunications System (UMTS) z powodu braku jednego z kumulatywnych elementów charakteryzujących pojęcie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie przyznania korzyści beneficjentowi, bez podawania uzasadnienia tego oddalenia w odniesieniu do pozostałych elementów składających się na to pojęcie, oraz z tego powodu, że przepis ten wykonuje dyrektywę wspólnotową, a w szczególności ustanowioną w niej zasadę niedyskryminacji.

(por. pkt 53–55)

2.      Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do pomocy państwa może zostać wydana przez Komisję na etapie badania wstępnego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE bez wszczynania formalnego postępowania, o którym mowa w art. 88 ust. 2 WE, tylko wtedy, gdy Komisja może bez poważnych trudności dojść do przekonania po tym wstępnym badaniu, że plan pomocy jest zgodny ze wspólnym rynkiem. Komisja może zatem zgodnie z prawem wydać po etapie wstępnego badania decyzję stwierdzającą nieistnienie pomocy państwa z powodu braku selektywnej korzyści przyznanej niektórym podmiotom na mocy przepisu krajowego zmniejszającego opłaty należne od nich z tytułu przyznania licencji na Universal Mobile Telecommunications System (UMTS), celem zrównania warunków przyznawania wszystkich przyznawanych licencji, jeśli wcześniejsze przyznanie im licencji nie miało – wskutek opóźnień w uruchomieniu sieci UMTS – negatywnego wpływu na podmiot będący posiadaczem licencji przyznanej później, podczas uzupełniającego przetargu, i jeśli utrata zasobów państwowych, która stąd wynika – mając na względzie ekonomiczną wartość licencji – odnosi się do niepewnej wierzytelności, z której państwo powinno w nieunikniony sposób zrezygnować z powodu szczególnego charakteru wspólnotowego prawa telekomunikacji, które w dyrektywie 97/13 w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych wprowadza wymóg równego traktowania operatorów, który pociąga za sobą równoważność pod względem gospodarczym nakładanych opłat.

(por. pkt 89–91, 111, 116, 122, 124, 152, 153, 156)

3.      Licencje na Universal Mobile Telecommunication System (UMTS), które zezwalają na wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług telefonii ruchomej w przestrzeni radiowej i które należy traktować jako prawo do zajmowania lub używania odpowiedniego publicznego zakresu radiowego, mają wartość gospodarczą, którą zarządca tego zakresu musi uwzględnić przy określaniu kwoty opłat, które będą wymagane od danych operatorów, a więc stanowią zasoby państwowe.

W istocie wykonywanie zadań władczych nie wyklucza uwzględnienia danych o charakterze gospodarczym w ramach zarządzania własnością rzadkich zasobów publicznych takich jak częstotliwości radiowe będące częścią publicznej przestrzeni radiowej, w stosunku do której może być przyznane prawo dostępu lub używania. W ten sposób państwa członkowskie pełnią zarazem rolę regulatora telekomunikacji i rolę zarządcy własnością publiczną, którą stanowi przestrzeń radiowa.

(por. pkt 100, 101, 104, 105)