Language of document : ECLI:EU:F:2009:133

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ

(pierwsza izba)

z dnia 29 września 2009 r.

Sprawa F-64/09

Kay Labate

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych – Choroba zawodowa – Skarga na bezczynność – Brak właściwości Sądu – Przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE, w której K. Labate żąda w szczególności: stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała działania w rozumieniu art. 232 WE; nakazania Komisji podjęcia działań w celu zastosowania się do postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie F‑77/07 Labate przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000; nadania niniejszej sprawie właściwego priorytetowego toku i wydania wyroku w terminie sześciu tygodni; nakazania podjęcia wszelkich innych niezbędnych środków; obciążenia Komisji kosztami postępowania.

Orzeczenie: Skarga zarejestrowana pod sygnaturą F‑64/09 Labate przeciwko Komisji zostaje przekazana do Sądu Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Streszczenie

Urzędnicy – Skarga – Skarga na bezczynność – Brak właściwości Sądu do spraw Służby Publicznej

(art. 232 WE, 236 WE; regulamin pracowniczy, art. 91)

Skarga zmierzająca nie do uzyskania stwierdzenia nieważności niekorzystnego aktu, lecz stwierdzenia przez sąd, że dana instytucja niezgodnie z prawem zaniechała działania, przed której wniesieniem przeprowadzono postępowanie w sprawie wezwania do działania, o którym mowa w art. 232 WE i która składana jest wyraźnie na podstawie art. 232 WE, jest skargą na bezczynność, która zgodnie z art. 225 ust. 1 akapit pierwszy WE oraz art. 51 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości podlega właściwości Sądu Pierwszej Instancji.

Wniosku tego nie podważa fakt, że u podstaw rozpatrywanego sporu leży stosunek pracy łączący instytucję z osobą podlegającą regulaminowi pracowniczemu, który objęty jest z tego względu zakresem przedmiotowym art. 236 WE.

Kwestia, czy w tego rodzaju sporze skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi na bezczynność, mimo że na podstawie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego przysługuje mu możliwość zaskarżenia zaniechania działania przez organ administracji w drodze skargi na dorozumianą decyzję odmowną w sprawie wniosku, może zostać rozstrzygnięta jedynie przez sąd właściwy do rozpoznawania skarg na bezczynność, czyli przez Sąd Pierwszej Instancji, a nie przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

(zob. pkt 20–23)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑176/04 DEP Marcuccio przeciwko Komisji; 6 lipca 2009 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 23–27; sprawa T‑176/08 Infeurope przeciwko Komisji, 9 lipca 2009 r., niepublikowana w Zbiorze, pkt 36–40