ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(δεύτερο τμήμα)

της 29ης Αυγούστου 2016

Συνεκδικασθείσες υποθέσεις F‑106/13 DEP και F‑25/14 DEP

DD

κατά

Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA)

«Υπαλληλική υπόθεση – Διαδικασία – Καθορισμός των δικαστικών εξόδων»

Αντικείμενο:      Αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων, υποβληθείσα από τον DD κατόπιν της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 8ης Οκτωβρίου 2015, DD κατά FRA (F‑106/13 και F‑25/14, EU:F:2015:118, κατά της οποίας έχει ασκηθεί αναίρεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπόθεση T‑742/15 P).

Απόφαση:      Το συνολικό ποσό των δικαστικών εξόδων που ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να αποδώσει στον DD ως δικαστικά έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν στις υποθέσεις F‑106/13 και F‑25/14 καθορίστηκε, αφενός, στο ποσό των 20 643 ευρώ τα οποία είναι έξοδα από αμοιβές των δικηγόρων του προσφεύγοντος, πλέον του οφειλομένου ΦΠΑ επί του ποσού αυτού, και, αφετέρου, στο ποσό των 79,80 ευρώ αναφορικά με έξοδα τρένου και ταξί στα οποία υποβλήθηκε ο προσφεύγων για τη μετακίνηση των δικηγόρων του στο Λουξεμβούργο για την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Για τα ποσά που προβλέπονται στο σημείο 1 οφείλονται τόκοι υπερημερίας από την ημερομηνία επιδόσεως της παρούσας διατάξεως μέχρι την ημερομηνία της πραγματικής καταβολής, με επιτόκιο υπολογιζόμενο βάσει του επιτοκίου που έχει καθορίσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως και το οποίο ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο η οφειλή καθίσταται ληξιπρόθεσμη, προσαυξημένου κατά δύο μονάδες.

Περίληψη

1.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Αμφισβήτηση σχετικά με τα δικαστικά έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν – Έννοια – Δεν απαιτείται άρνηση αποδόσεως εκ μέρους του καταδικασθέντος στα δικαστικά έξοδα διαδίκου σε αίτηση καταβολής

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 106 § 1)

2.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός των εξόδων – Έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν – Έννοια – Στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 105, στοιχείο γʹ)

3.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός των εξόδων – Έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν – Έννοια – Έξοδα που αναλήφθηκαν στο πλαίσιο του σταδίου που προηγείται της ασκήσεως της προσφυγής – Δεν εμπίπτουν

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 105, στοιχείο γʹ)

4.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός των εξόδων – Έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν – Αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι – Έξοδα μετακινήσεως και διαμονής άλλων προσώπων πλην των δικηγόρων των διαδίκων – Προϋποθέσεις αποδόσεως

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 105, στοιχείο γʹ)

5.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός των εξόδων – Έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν – Εκτίμηση λαμβανομένου υπόψη ιδίως του συνολικού αριθμού ωρών εργασίας που ήταν αντικειμενικώς απαραίτητες για τη διαδικασία

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 105, στοιχείο γʹ)

6.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός των εξόδων – Τόκοι υπερημερίας

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 106)

1.      Κατά το άρθρο 106, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, αν γεννηθεί αμφισβήτηση σχετικά με τα αποδοτέα έξοδα της δίκης, το Δικαστήριο ΔΔ αποφαίνεται με διάταξη μη υποκείμενη σε ένδικο μέσο, κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου διαδίκου και αφού ο αντίδικος υποβάλει τις παρατηρήσεις του.

Ως εκ τούτου, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να στερηθεί πρακτικής αποτελεσματικότητας η προβλεπόμενη από την άνω διάταξη διαδικασία, σκοπός της οποίας είναι να αποφανθεί αμετακλήτως ο δικαστής επί των δικαστικών εξόδων της δίκης, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι αμφισβήτηση κατά την έννοια της διατάξεως αυτής γεννάται μόνον όταν ο νικήσας διάδικος ζητεί να του αποδοθούν τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε και ο ηττηθείς διάδικος αρνείται ρητώς και εξ ολοκλήρου να τα αποδώσει.

(βλ. σκέψεις 31 και 32)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: διατάξεις της 25ης Μαρτίου 2014, Marcuccio κατά Επιτροπής, T‑126/11 P-DEP, EU:T:2014:171, σκέψη 13, και της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Λογγινίδης κατά Cedefop, T‑283/08 P-DEP, EU:T:2014:1083, σκέψη 13

2.      Κατά το άρθρο 105, στοιχείο γʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, ως έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν θεωρούνται «τα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης και ιδίως τα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής και η αμοιβή των εκπροσώπων, συμβούλων ή δικηγόρων». Όπως προκύπτει από τη διάταξη αυτή, τα αποδοτέα έξοδα περιορίζονται, αφενός, στα ποσά που δαπανήθηκαν για τους σκοπούς της ενώπιον του Δικαστηρίου ΔΔ δίκης και, αφετέρου, σε όσα ήταν απαραίτητα για τους ανωτέρω σκοπούς.

Συναφώς, ο δικαστής της Ένωσης δεν είναι αρμόδιος να καθορίζει τις αμοιβές που οφείλουν οι διάδικοι στους δικηγόρους τους, αλλά το ποσό μέχρι του οποίου μπορούν να αποδοθούν οι αμοιβές αυτές από τον καταδικασθέντα στα δικαστικά έξοδα διάδικο. Αποφαινόμενος επί της αιτήσεως καθορισμού των δικαστικών εξόδων, ο δικαστής της Ένωσης δεν υποχρεούται να λάβει υπόψη του ούτε κάποιον εθνικό πίνακα δικηγορικών αμοιβών ούτε τυχόν σχετική συμφωνία μεταξύ του διαδίκου και των εκπροσώπων ή συμβούλων του.

Ελλείψει διατάξεων περί τιμολογήσεως στο δίκαιο της Ένωσης, ο δικαστής οφείλει να εκτιμήσει ελεύθερα τα στοιχεία της υποθέσεως, λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και τη φύση της διαφοράς, τη σπουδαιότητά της από πλευράς δικαίου της Ένωσης, καθώς και τις δυσκολίες της υποθέσεως, τον φόρτο εργασίας που συνεπάγεται η ένδικη διαδικασία για τους εκπροσώπους ή συμβούλους των διαδίκων και τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύονται στο πλαίσιο της διαφοράς για τους διαδίκους.

Κατά τον καθορισμό των αποδοτέων εξόδων, το Δικαστήριο ΔΔ λαμβάνει υπόψη όλες τις περιστάσεις της υποθέσεως έως τον χρόνο εκδόσεως της διατάξεως περί καθορισμού των δικαστικών εξόδων, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων που ήταν αναγκαία στο πλαίσιο της διαδικασίας καθορισμού των δικαστικών εξόδων.

(βλ. σκέψεις 35 έως 38)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: διάταξη της 23ης Μαρτίου 2012, Kerstens κατά Επιτροπής, T‑498/09 P‑DEP, EU:T:2012:147, σκέψη 15

ΔΔΔΕΕ: διατάξεις της 10ης Νοεμβρίου 2009, X κατά Κοινοβουλίου, F‑14/08 DEP, EU:F:2009:149, σκέψη 22· της 26ης Απριλίου 2010, Schönberger κατά Κοινοβουλίου, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, σκέψεις 23 και 24, και της 27ης Σεπτεμβρίου 2011, De Nicola κατά ΕΤΕπ, F‑55/08 DEP, EU:F:2011:155, σκέψη 41

3.      Στο πλαίσιο διαφοράς για τον καθορισμό των δικαστικών εξόδων, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, η αμοιβή που οφείλεται για τις υπηρεσίες που παρασχέθηκαν από δικηγόρο κατά το στάδιο που προηγείται της ασκήσεως της προσφυγής δεν συνιστά αποδοτέο δικαστικό έξοδο.

(βλ. σκέψη 39)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: απόφαση της 28ης Οκτωβρίου 2010, Cerafogli κατά ΕΚΤ, F‑23/09, EU:F:2010:138, σκέψη 63

4.      Τα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής στα οποία υποβάλλονται άλλα πρόσωπα πλην του δικηγόρου του προσφεύγοντος δεν μπορούν να αναζητηθούν εκτός αν η παρουσία τους ήταν αναγκαία στη δίκη.

(βλ. σκέψη 40)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: διάταξη της 8ης Ιουλίου 1998, Branco κατά Επιτροπής, T‑85/94 (92) και T‑85/94 (122) (92), EU:T:1998:156, σκέψη 24 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία

5.      Ο δικαστής της Ένωσης δεν δεσμεύεται από τον λογαριασμό που προσκομίζει ο διάδικος που αναζητεί τα έξοδα, αλλ’ οφείλει να λάβει υπόψη μόνο τον συνολικό αριθμό ωρών εργασίας που δύνανται να θεωρηθούν αντικειμενικά απαραίτητες για τη διεξαγωγή της δίκης.

(βλ. σκέψη 45)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: διατάξεις της 26ης Απριλίου 2010, Schönberger κατά Κοινοβουλίου, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, σκέψη 29, και της 25ης Οκτωβρίου 2012, Missir Mamachi di Lusignano κατά Επιτροπής, F‑50/09 DEP, EU:F:2012:147, σκέψη 21

6.      Δυνάμει του άρθρου 106 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου ΔΔ η διαπίστωση της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας σε περίπτωση καταδίκης στα δικαστικά έξοδα από το Δικαστήριο ΔΔ καθώς και ο προσδιορισμός του εφαρμοστέου επιτοκίου.

(βλ. σκέψη 61)

Παραπομπή:

ΔΔΔΕΕ: διάταξη της 24ης Οκτωβρίου 2014, Marcuccio κατά Επιτροπής, F‑14/10 DEP, EU:F:2014:240, σκέψη 32