Prezentacja członków
Marc van der Woude
Marc van der Woude
prezes
Życiorys i działalność zawodowa

Marc van der Woude urodził się w 1960 r. w Gorredijk (Niderlandy). Pierwsze lata studiów spędził na uniwersytecie w Groningen (Rijksuniversiteit Groningen, Niderlandy), gdzie w 1983 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych. Następnie do 1984 r. studiował w Kolegium Europejskim (Belgia).

Po ukończeniu nauki prowadził aktywną działalność dydaktyczną i badawczą w Kolegium Europejskim, gdzie do 1986 r. zajmował stanowisko asystenta. Następnie w latach 1986-1987 wykładał na uniwersytecie w Lejdzie (Universiteit Leiden, Niderlandy). W trakcie całej swojej kariery zawodowej nie rezygnował z nauczania; w 2000 r. został mianowany profesorem prawa na uniwersytecie Erazma w Rotterdamie (Erasmus Universiteit Rotterdam, Niderlandy). Jako autor licznych publikacji przyczynił się do rozwoju dorobku prawniczego w dziedzinie prawa konkurencji, co poświadczają liczne opracowania w tej dziedzinie.

Równolegle z działalnością akademicką M. van der Woude wykonywał zawód prawnika. W latach 1987-1989 pracował w Komisji Wspólnot Europejskich jako sprawozdawca w dyrekcji generalnej ds. konkurencji. Następnie podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, gdzie w latach 1989-1992 był referendarzem sędziów Thymena Koopmansa i Paula Joana George’a Kapteyna. Został powołany na stanowisko administratora w Komisji Europejskiej, gdzie w latach 1992-1993 pracował w wydziale koordynacji dyrekcji generalnej ds. konkurencji, a w latach 1993-1995 był członkiem służby prawnej. W 1995 r. został członkiem palestry w Brukseli (Belgia), gdzie specjalizował się w sprawach z dziedziny prawa konkurencji.

M. van der Woude został mianowany sędzią Sądu w dniu 13 września 2010 r. W dniu 18 września 2013 r. został wybrany przez grono sędziów Sądu na prezesa izby, a w dniu 20 września 2016 r. – na wiceprezesa Sądu. W dniu 27 września 2019 r. został wybrany na prezesa Sądu i od tego czasu piastuje to stanowisko.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek rady doradczej Akademii Prawa Europejskiego w Trewirze (Europäische Rechtsakademie, ERA, Trier, Niemcy)
  • członek Advisory board of the Toulouse School of Economics executive education program in antitrust (Tuluza, Francja)
  • członek Curatorium Europa Instituut, Universiteit Leiden
  • członek kolegium redakcyjnego „Sociaal Economische Wetgeving”
  • członek komitetu naukowego „Revue Concurrences”
Savvas S. Papasavvas
Savvas S. Papasavvas
wiceprezes
Życiorys i działalność zawodowa

Savvas S. Papasavvas urodził się w 1969 r. w Nikozji (Cypr). Studiował na uniwersytecie narodowym im. Kapodistriasa w Atenach (Ethnikó kai Kapodistriakó Panepistímio Athinón, Grecja), gdzie w 1991 r. uzyskał dyplom równoważny z tytułem magistra prawa (Ptychion). Studia trzeciego stopnia odbył na uniwersytecie w Paryżu (université Paris II, Francja), gdzie uzyskał w 1992 r. dyplom studiów pomagisterskich z dziedziny prawa publicznego. W 1995 r. ukończył studia doktorskie na uniwersytecie w Aix- Marseille (université d’Aix-Marseille III, Francja) i uzyskał tytuł doktora prawa.

S.S. Papasavvas został przyjęty do palestry na Cyprze i od 1993 r. należał do izby adwokackiej w Nikozji oraz praktykował w zawodzie adwokata do czasu powołania go do Sądu w 2004 r.

Nauczał również na uniwersytecie na Cyprze (Panepistímio Kýprou), w latach 1997–2002 jako wykładowca, a następnie w latach 2002‑2004 jako profesor prawa konstytucyjnego.

S.S. Papasavvas został mianowany sędzią Sądu w dniu 12 maja 2004 r. Przez dwie kadencje, od 15 września 2010 r. do 25 września 2016 r., pełnił funkcję prezesa izby. W dniu 27 września 2019 r. został wybrany przez grono sędziów na wiceprezesa Sądu i obecnie zajmuje w Sądzie to stanowisko.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek założyciel European Law Institute
  • członek European Public Law Organization (EPLO)
  • członek Societas Iuris Publici Europaei (SIPE)
  • członek założyciel Kypriakó Somateío Dikaíou Enérgeias
  • członek komitetu naukowego „Dikaiómata tou Anthrópou”
  • członek Honorary Committee stowarzyszenia Hellenic Culture in Luxembourg
Dean Spielmann
Dean Spielmann
prezes pierwszej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Dean Spielmann urodził się w 1962 r. w Luksemburgu (Wielkie Księstwo Luksemburga). W 1988 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium (université catholique de Louvain, Belgia), a następnie kontynuował studia w Fitzwilliam College na uniwersytecie w Cambridge (University of Cambridge, Zjednoczone Królestwo), gdzie w 1990 r. uzyskał tytuł Master of Laws.

W latach 1989-2004 wykonywał zawód adwokata w Luksemburgu, a ponadto pracował jako nauczyciel akademicki, między innymi prawa karnego, praw człowieka oraz postępowania przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. W latach 1991-1997 był asystentem prowadzącym pracę naukową na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium, a w latach 1996-2006 – wykładowcą na uniwersytecie w Luksemburgu (Université du Luxembourg). W latach 1997-2009 wykładał także na uniwersytecie w Nancy (université Nancy II, Francja), zaś w latach 2017-2018 – w instytucie studiów politycznych w Paryżu (Institut d’études politiques de Paris, Francja).

Jest autorem licznych opracowań i artykułów oraz członkiem komitetów naukowych i kolegiów redakcyjnych licznych czasopism prawniczych.

W 2000 r. został mianowany członkiem komisji konsultacyjnej praw człowieka w Luksemburgu, w której zasiadał do 2004 r. W latach 2002-2004 był także członkiem komisji praw człowieka i prawa karnego Rady Adwokatur i Stowarzyszeń Prawniczych Europy (CCBE) oraz sieci niezależnych ekspertów Unii Europejskiej w dziedzinie praw podstawowych.

W 2004 r. został mianowany sędzią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (Francja), w którym pełnił potem kolejno funkcje prezesa sekcji w 2011 r., wiceprezesa w 2012 r. oraz prezesa w latach 2012-2015.

D. Spielmann został mianowany sędzią Sądu w dniu 13 kwietnia 2016 r., a od dnia 30 września 2019 r. pełni funkcję prezesa izby.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek komitetu luksemburskiej sekcji stowarzyszenia przyjaciół francuskiej kultury prawnej im. Henriego Capitanta (Association Henri Capitant des amis de la culture juridique française)
  • członek komitetu honorowego Fondation René Cassin – Institut international des droits de l’homme
  • członek zarządu Observatoire luxembourgeois de droit européen (OLDE)
  • współzałożyciel i dyrektor ds. publikacji „Annales du droit luxembourgeois”
  • członek kolegium redakcyjnego „Revue de droit pénal et de criminologie”
  • członek komitetu doradczego „European Review of Private Law”
  • członek kolegium redakcyjnego „Droit des affaires – Het Ondernemingsrecht” (DAOR)
  • członek komitetu naukowego „Annuaire international des droits de l’homme”
  • członek komitetu naukowego „Revue trimestrielle des droits de l’homme”
  • członek rady doradczej niemieckojęzycznego zbioru orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (N.P. Engel Verlag)
  • członek kolegium redakcyjnego „Kritische Vierteljahresschrift für Gesetzgebung und Rechtswissenschaft”
  • członek rady doradczej „Revista do Instituto Brasileiro de Direitos Humanos”
  • członek rady doradczej „Revue de la faculté de droit de l’Universidade Federal do Maranhão” (UFMA)
  • członek komitetu naukowego „Journal européen des droits de l’homme”
  • członek komitetu doradczego „The ECHR Law Review”, University of Liverpool
  • członek Institut Grand-Ducal, section des Sciences morales et politiques (Luksemburg)
  • członek Cambridge Society of Luxembourg
  • członek Oxford and Cambridge Club (Londyn)
  • członek Herbert Howells Society
  • członek Royal College of Organists
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • doktor honoris causa, Yerevani Petakan Hamalsaran (2013)
  • profesor honorowy, University College London (University of London) (2013)
  • Honorary Bencher, Gray’s Inn, Londyn (2013)
  • Honorary Fellow, Fitzwilliam College, University of Cambridge (2013)
  • krzyż wielki Orderu Rycerskiego Świętej Agaty (San Marino) (2014)
  • komandor orderu Legia Honorowa (Francja) (2015)
  • komandor Ordre de Mérite du Luxembourg (orderu zasługi Wielkiego Księstwa Luksemburga) (2015)
  • doktor honoris causa, Universitatea din București (2015)
  • doktor honoris causa, Universitatea Babeș-Bolyai (2015)
  • doktor honoris causa (Hon. LL.D.), University College London (University of London) (2016)
Anna Marcoulli
Anna Marcoulli
prezes drugiej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Anna Marcoulli urodziła się w 1974 r. w Nikozji (Cypr). W 1995 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie Anglii Wschodniej (University of East Anglia, Zjednoczone Królestwo), a w 1996 r. – master z prawa na uniwersytecie w Bristolu (University of Bristol, Zjednoczone Królestwo).

W 1997 r. została przyjęta do palestry na Cyprze, a w latach 1998-2008 pracowała w służbie prawnej Republiki Cypru jako członkini departamentu prawa Unii Europejskiej.

W 2005 r. podjęła pracę w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jako oddelegowana ekspert krajowa w dyrekcji badań i dokumentacji, w której pozostała do 2007 r. Następnie w latach 2008-2016 była zatrudniona w służbie prawnej Komisji Europejskiej. W 2012 r. uczestniczyła w prowadzeniu prac prezydencji cypryjskiej w Radzie Unii Europejskiej i sprawowała tam funkcje doradczyni prawnej.

A. Marcoulli została mianowana sędzią Sądu w dniu 13 kwietnia 2016 r. W dniu 30 września 2019 r. została wybrana przez grono sędziów Sądu na prezes izby i obecnie sprawuje tę funkcję.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini założycielka Kypriakó Somateío Dikaíou Enérgeias
Fredrik Schalin
Fredrik Schalin
prezes trzeciej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Fredrik Schalin urodził się w 1964 r. w Sztokholmie (Szwecja). W 1991 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Sztokholmie (Stockholms universitet, Szwecja), następnie zaś w 1990 r. – licencjat z prawa, a w 1994 r. – dyplom ukończenia studiów podyplomowych z prawa wspólnotowego i europejskiego na uniwersytecie w Paryżu (université de Paris I Panthéon-Sorbonne, Francja).

Działalność zawodową rozpoczął jako referendarz, w latach 1991-1993 w sądzie pierwszej instancji w Södertälje (Södertälje tingsrätt, Szwecja), a w latach 1994-1995 w sądzie apelacyjnym z siedzibą w Sztokholmie (Svea hovrätt, Szwecja). W latach 1995-1996 orzekał jako sędzia sądu pierwszej instancji Gotlandii (Gotlands tingsrätt, Szwecja) i sędzia sądu pierwszej instancji w Norrtälje (Norrtälje tingsrätt, Szwecja), a następnie, w latach 1996-1997 – ponownie w sądzie apelacyjnym w Sztokholmie.

W 1997 r. objął stanowisko zastępcy sekretarza komisji parlamentarnej szwedzkiego ministerstwa finansów, a w 1999 r. został powołany na doradcę prawnego do spraw europejskich w szwedzkim ministerstwie spraw zagranicznych.

Pracę w Trybunale Sprawiedliwości rozpoczął w roku 1998 r. jako referendarz sędziego Hansa Ragnemalma, następnie pełnił tę funkcję w latach 1999-2006 w gabinecie sędziego Stiga von Bahra.

Po powrocie do kraju F. Schalin praktykował w latach 2006-2008 jako prawnik, a po przyjęciu do palestry w Sztokholmie w 2008 r. – jako adwokat. W 2009 r. powrócił do wymiaru sprawiedliwości na stanowisko sędziego, a następnie prezesa izby sądu pierwszej instancji w Södertörn (Södertörns tingsrätt, Szwecja), w którym orzekał do 2016 r.

Zajmował się ponadto pracą akademicką jako wykładowca na uniwersytecie w Sztokholmie w latach 2006-2008, a od 2011 r. w szwedzkiej akademii sądownictwa (Domstolsakademin).

F. Schalin został mianowany sędzią Sądu w dniu 8 czerwca 2016 r.

Ricardo da Silva Passos
Ricardo da Silva Passos
prezes czwartej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Ricardo da Silva Passos urodził się w 1953 r. w Lizbonie (Portugalia). W 1975 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Lizbonie (Universidade Clássica de Lisboa, Portugalia), a w 1978 r. – studiów podyplomowych na uniwersytecie w Strasburgu (université de Strasbourg, Francja). Edukację uzupełnił o studia na uniwersytecie Harvarda (Harvard University, USA), gdzie w 1984 r. uzyskał tytuł Master of Laws.

W 1975 r. objął na rok stanowisko zastępcy (subdelegado) prokuratora republiki w sądzie pierwszej instancji w sądzie rejonowym w Cascais (Tribunal Judicial da Comarca de Cascais, Portugalia), a następnie zatrudnił się (1978-1986) jako prawnik w sekretariacie Europejskiej Komisji Praw Człowieka (Rada Europy – Strasburg, Francja). W 1986 r. podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości jako referendarz sędziego José Carlosa de Carvalha Moitinha de Almeidy.

W latach 1988-1999 był kierownikiem wydziału w sekretariacie komisji prawnej i praw obywatelskich Parlamentu Europejskiego, a w latach 1999-2010 – wydziału służby prawnej Parlamentu. W latach 2010-2016 pełnił w służbie prawnej funkcję dyrektora do spraw instytucjonalnych i parlamentarnych. W 2002 r. został członkiem sekretariatu konwentu europejskiego w sprawie przyszłości Europy.

R. da Silva Passos został mianowany sędzią Sądu w dniu 19 września 2016 r., a w dniu 30 września 2019 r. został wybrany przez grono sędziów Sądu na prezesa izby.

Jesper Svenningsen
Jesper Svenningsen
prezes piątej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Jesper Svenningsen urodził się w 1966 r. w Aalborgu (Dania). Studiował na uniwersytecie w Aarhus (Aarhus Universitet, Dania), gdzie w 1989 r. uzyskał juridisk kandidateksamen.

Po studiach rozpoczął działalność zawodową jako aplikant w kancelarii odpowiedzialnej za doradztwo prawne duńskiego rządu (Kammeradvokaten, Kopenhaga), a następnie na lata 1991-1993 został referendarzem rzecznika generalnego Clausa Gulmanna w Trybunale Sprawiedliwości. Powrócił do pracy w Kammeradvokaten w latach 1993-1995; w tym okresie został przyjęty do palestry w Danii oraz uzyskał uprawnienia do występowania przed sądem apelacyjnym (Landsret, Dania). Wykładał także w tym czasie prawo Unii na uniwersytecie w Kopenhadze (Københavns Universitet, Dania).

W latach 1995-1999 pracował w Europejskim Instytucie Administracji Publicznej (EIPA-IEAP) w Luksemburgu jako profesor, a następnie jako pełniący obowiązki dyrektora. W 1997 r. miał przerwę w tej pracy na prowadzenie praktyki w duńskiej kancelarii adwokackiej w Brukseli. W 1999 r. został przyjęty do służby prawnej Urzędu Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), a w 2000 r. –  do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako prawnik lingwista. Z tego stanowiska został w 2003 r. oddelegowany jako referendarz do gabinetu Clausa Gulmanna, sędziego Trybunału Sprawiedliwości. W latach 2006-2013 był referendarzem sędziego Larsa Baya Larsena w Trybunale Sprawiedliwości.

J. Svenningsen został mianowany sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 7 października 2013 r. i urzędował w nim do czasu rozwiązania tego sądu z dniem 1 września 2016 r. Został mianowany sędzią Sądu Unii Europejskiej w dniu 19 września 2016 r., a w dniu 30 września 2019 r. został wybrany przez grono sędziów Sądu na stanowisko prezesa izby.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Dansk Forening for Europaret
Maria José Costeira
Maria José Costeira
prezes szóstej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Maria José Costeira urodziła się w 1967 r. w Porto (Portugalia). W 1991 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Coimbrze (Universidade de Coimbra, Portugalia), po czym w 2001 r. zrobiła studia podyplomowe z prawa własności intelektualnej na wydziale prawa uniwersytetu w Lizbonie (Universidade de Lisboa, Portugalia).

W latach 1991-1992 odbyła staż adwokacki w palestrze w Coimbrze (Portugalia), a w 1992 r. rozpoczęła aplikację sędziowską w szkole sądownictwa (Centro de Estudos Judiciários, Portugalia). W 1995 r. została sędzią. W latach 1995-1997 orzekała w sądzie rejonowym w Cascais (Tribunal Judicial da Comarca de Cascais, Portugalia), w sądzie rejonowym w Ferreira do Zêzere (Tribunal Judicial da Comarca de Ferreira do Zêzere, Portugalia) i w sądzie karnym w Lizbonie (Tribunal da Pequena Instância Criminal de Lisboa, Portugalia), w latach 1999-2016 – w sądzie handlowym w Lizbonie (Tribunal do Comércio da Comarca de Lisboa, Portugalia), a w 2016 r. – w sądzie apelacyjnym w Coimbrze (Tribunal da Relação de Coimbra, Portugalia). Jej działalność w wymiarze sprawiedliwości nie polegała jedynie na rozpoznawaniu spraw, angażowała się również w reprezentowanie środowiska sędziowskiego jako sekretarz generalna, w latach 2012-2015, portugalskiego stowarzyszenia sędziów, któremu następnie przewodniczyła do 2016 r.

Od 2003 r. M.J. Costeira wykładała, jako profesor zaproszona, prawo własności przemysłowej, prawo konkurencji i prawo handlowe na wydziałach prawa uniwersytetu w Lizbonie, uniwersytetu w Coimbrze, uniwersytetu Nova w Lizbonie (Universidade Nova de Lisboa, Portugalia), katolickiego uniwersytetu portugalskiego (Universidade Católica Portuguesa, Portugalia), w szkole prawa uniwersytetu w Minho (Escola de Direito da Universidade do Minho, Portugalia) oraz w szkole sądownictwa (Centro de Estudos Judiciários).

M.J. Costeira została mianowana sędzią Sądu Unii Europejskiej w dniu 19 września 2016 r., a w dniu 30 września 2019 r. została wybrana przez grono sędziów Sądu na stanowisko prezesa izby.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini rady wydziału prawa Universidade Nova de Lisboa
  • członkini kolegium redakcyjnego „Revista de Propriedade Intelectual”
  • członkini kolegium redakcyjnego prawniczego builetynu wydawanego przez Centro de Estudos Judiciários
Krystyna Kowalik-Bańczyk
Krystyna Kowalik-Bańczyk
prezes siódmej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Krystyna Kowalik-Bańczyk urodziła się w 1976 r. w Gdańsku (Polska). W 1999 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na Uniwersytecie Gdańskim (Polska), a w 2000 r. ukończyła studia podyplomowe na uniwersytecie nauk społecznych w Tuluzie (université des sciences sociales de Toulouse, Francja). Studiowała następnie w Kolegium Europejskim w Brugii (Belgia), gdzie w 2002 r. otrzymała tytuł Master of Laws z prawa europejskiego. W Polskiej Akademii Nauk obroniła w 2004 r. pracę doktorską i uzyskała tytuł doktora prawa.

W latach 2002-2010 wykładała w Warszawie w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Wyższej Szkole Prawa i Administracji. W latach 2006-2014 obok pracy dydaktycznej poświęcała się pracy naukowej jako adiunkt (2006), a następie profesor (2014) Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W latach 2010-2016 prowadziła również zajęcia z prawa międzynarodowego i prawa Unii Europejskiej jako wykładowczyni Politechniki Gdańskiej (Polska) i jako profesor wizytująca na francuskich uniwersytetach w Paryżu (Panthéon-Assas de Paris) i w Nicei (Sophia-Antipolis de Nice), a także na uniwersytecie w Luksemburgu (Université du Luxembourg).

Jest autorką licznych publikacji z dziedziny prawa europejskiego; uczestniczyła w wydaniu szeregu opracowań prawniczych, w tym jako redaktorka.

K. Kowalik-Bańczyk została mianowana sędzią Sądu w dniu 19 września 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • współredaktorka lub członkini rady naukowej czasopism prawniczych: „Europejski Przegląd Sądowy”, „Yearbok of Antitrust and Regulatory Studies”, „Media Laws” i „iKAR”
  • członkini rady doradczej nowego przeglądu „Balkan Yearbook of International and European Law”
  • członkini „steering committee” Master in European Law (first year) Université du Luxembourg
  • członkini polskiego oddziału Międzynarodowej Federacji Prawa Europejskiego (FIDE), Academic Society for Competition Law (ASCOLA) i Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego (ILA)
Alexander Kornezov
Alexander Kornezov
prezes ósmej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Alexander Kornezov urodził się w 1978 r. w Jambolu (Bułgaria). W 2002 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie św. Klemensa z Ochrydy w Sofii (Sofiyski universitet „Sveti Kliment Ohridski”, Bułgaria), a w 2004 r. – tytuł Master of Laws z prawa europejskiego w Kolegium Europejskim w Brugii (Belgia). Doktoranckie studia prawnicze odbył w bułgarskiej akademii nauk (Balgarska Akademia na naukite) i w 2008 r. obronił pracę doktorską.

W latach 2004-2006 praktykował jako adwokat w palestrze w Brukseli (Belgia) w kancelarii adwokackiej. W 2007 r. podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości i do 2016 r. był referendarzem sędziego Alexandra Arabadjieva.

A. Kornezov zajmował się również działalnością akademicką jako profesor prawa procesowego Unii na uniwersytecie gospodarki narodowej i światowej (Universitet za natzionalno i svetovno stopanstvo, Bułgaria) w latach 2008-2012 oraz na uniwersytecie św. Klemensa z Ochrydy w Sofii w latach 2010-2013. W latach 2014-2016 był profesorem prawa Unii i prawa międzynarodowego prywatnego w bułgarskiej akademii nauk. Od 2020 r. wykłada prawo zamówień publicznych Unii Europejskiej na uniwersytecie w Luksemburgu (Université du Luxembourg, Luksemburg). W związku z licznymi pracami w dziedzinie prawa Unii wygłaszał wykłady na wielu uniwersytetach w różnych państwach członkowskich. Jest autorem licznych publikacji i opracowań z zakresu prawa Unii.

A. Kornezov był sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej Unii od 13 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Został mianowany sędzią Sądu w dniu 19 września 2016 r. Od dnia 30 września 2019 r. pełni funkcję prezesa izby.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • założyciel i członek zarządu Balgarska asotsiatsia za evopeysko pravo
  • redaktor naczelny czasopisma z dziedziny prawa europejskiego „Evropeiski praven pregled”
Laurent Truchot
Laurent Truchot
prezes dziewiątej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Laurent Truchot urodził się w 1962 r. w Paryżu (Francja). W 1984 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów w instytucie studiów politycznych [Institut d’études politiques (IEP)] w Paryżu (Francja). W latach 1986-1988 był słuchaczem krajowej szkoły sądownictwa (École nationale de la magistrature) w Bordeaux (Francja).

Działalność zawodową rozpoczął na stanowisku sędziego sądu wielkiej instancji w Marsylii (tribunal de grande instance de Marseille, Francja), w którym orzekał w latach 1988-1990. Następnie, w latach 1990-1992, pracował jako sędzia w dyrekcji spraw cywilnych francuskiego ministerstwa sprawiedliwości. W latach 1992-1994 zajmował kolejno stanowiska zastępcy kierownika i kierownika wydziału w dyrekcji generalnej ds. konkurencji, konsumentów i zwalczania nadużyć finansowych francuskiego ministerstwa gospodarki, finansów i przemysłu. W 1994 r. został mianowany doradcą technicznym we francuskim ministerstwie sprawiedliwości i pełnił tę funkcję do 1995 r., po czym został mianowany sędzią sądu wielkiej instancji w Nîmes (tribunal de grande instance de Nîmes, Francja), w którym orzekał w latach 1995-1996.

L. Truchot pracował w Trybunale Sprawiedliwości w latach 1996-2001 jako referendarz rzecznika generalnego Philippe’a Légera. Następnie, w latach 2001-2007, był referendarzem w sądzie kasacyjnym (Cour de cassation, Francja).

W latach 2007-2013 był sędzią Sądu; w latach 2010-2013 pełnił w nim też funkcję prezesa izby.

Po powrocie do Francji w 2013 r. został mianowany sędzią sądu kasacyjnego, w którym zasiadał do 2019 r.

L. Truchot został ponownie mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Ornella Porchia
Ornella Porchia
prezes dziesiątej izby
Życiorys i działalność zawodowa

Ornella Porchia urodziła się w 1966 r. w Chivasso (Włochy). W 1991 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Turynie (Università degli Studi di Torino, Włochy), a w 1996 r. –tytuł doktora prawa na uniwersytecie handlowym im. Luigiego Bocconiego (Università Commerciale Luigi Bocconi, Mediolan, Włochy).

W 1994 r. rozpoczęła działalność zawodową jako adwokat palestry w Turynie, a następnie, w latach 1997-2002, pracowała na uniwersytecie w Turynie jako adiunkt. W latach 2002-2007 wykładała tam prawo międzynarodowe na stanowisku profesora, a od 2007 r. – prawo Unii na stanowisku profesora uczelni.

W latach 2010-2014 pracowała w biurze analiz trybunału konstytucyjnego (Corte costituzionale, Włochy). W latach 2014-2019 pełniła funkcję doradczyni prawnej w stałym przedstawicielstwie Włoch przy Unii Europejskiej. Jej prace naukowe w dziedzinie prawa Unii i prawa międzynarodowego zaowocowały licznymi publikacjami.

O. Porchia została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini komitetu naukowego czasopism: „Il diritto dell’economia” i „Studi sull’integrazione europea”
  • członkini European Law Institute (członkini rady doradczej projektu „Common Constitutional Traditions in Europe”)
  • członkini Associazione Italiana Studiosi di diritto dell’Unione europea (AISDUE)
  • członkini Società italiana di diritto internazionale (SIDI)
  • członkini (socio corrispondente) Accademia delle Scienze di Torino
Marc Jaeger
Marc Jaeger
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Marc Jaeger urodził się w 1954 r. w Luksemburgu (Wielkie Księstwo Luksemburga).W 1979 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie Roberta Schumana w Strasburgu (université Robert Schuman à Strasbourg, Francja), następnie kontynuował studia w Kolegium Europejskim w Brugii (Belgia), gdzie uzyskał w 1980 r. dyplom ukończenia podyplomowych studiów europejskich (diplôme d’études européennes approfondies).

W 1981 r. został przyjęty do palestry w Luksemburgu i do 1983 r. praktykował jako adwokat. Następnie został mianowany attaché de justice délégué w prokuraturze generalnej Luksemburga (Procureur général de Luxembourg), a po przepracowanym tam roku został sędzią w sądzie rejonowym w Luksemburgu (tribunal d’arrondissement de Luxembourg), w którym orzekał w latach 1984-1986.

Pracę w Trybunale Sprawiedliwości rozpoczął jako referendarz rzecznika generalnego Jeana Mischa, z którym pracował w latach 1986-1988, po czym w latach 1988-1996 r. urzędował w gabinecie sędziego G. Federica Manciniego.

Pracę w sądownictwie łączył z nauczaniem: od 2003 r. M. Jaeger wykładał na uniwersytecie w Luksemburgu (Université du Luxembourg), a  od 2015 r. – w wyższej szkole nauk społecznych „Guido Carli” (Libera Università Internazionale degli Studi Sociali Guido Carli, Włochy). W latach 2001-2018 był przewodniczącym Institut universitaire international Luxembourg (IUIL), a w latach 2011-2016 – zarządu uniwersytetu w Luksemburgu.

M. Jaeger został mianowany sędzią Sądu w dniu 11 lipca 1996 r. W okresie od 10 września 2004 r. do 31 sierpnia 2007 r. był prezesem izby. Został wybrany przez grono sędziów na prezesa Sądu i piastował to stanowisko przez cztery kolejne kadencje, trwające od 17 września 2007 r. do 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek założyciel Observatoire luxembourgeois de droit européen (OLDE)
  • członek Societas Iuris Publici Europaei e.V. (SIPE)
  • członek kolegium redakcyjnego „Revue européenne de droit de la consommation” (REDC)
  • członek zarządu „Diritto e Politiche dell’Unione Europea” (DPUE)
  • członek komitetu naukowego „Studi sull’Integrazione Europea” (SIE)
  • członek kolegium redakcyjnego „Revue critique trimestrielle de jurisprudence et de législation” (KritV – CritQ – RCrit)
  • członek komitetu naukowego „Revista Română de Drept European” (RRDE)
  • członek zarządu Fondation Kräizbierg (Luksemburg)
  • prezes Fondation ADIPH (Luksemburg)
  • członek Conseil des Sages Luxembourg School of Religion & Society (LSRS)
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • kawaler Ordre Grand-Ducal de la Couronne de Chêne (Orderu Korony Dębowej) (1999)
  • oficer Ordre de Mérite du Grand-Duché de Luxembourg (orderu zasługi Wielkiego Księstwa Luksemburga) (2004)
  • Cavaliere di Gran Croce ordine al Merito della Repubblica italiana (kawaler krzyża wielkiego orderu zasługi Republiki Włoskiej) (2009)
  • kawaler orderu Legia Honorowa (Francja) (2010)
  • Dottore in Giurisprudenza Honoris Causa (doktor honoris causa), Università degli Studi del Sannio (Benevento, Włochy) (2013)
  • Honorary Bencher, Middle Temple (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (2016)
Sten Frimodt Nielsen
Sten Frimodt Nielsen
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Sten Frimodt Nielsen urodził się w 1963 r. w Kopenhadze (Dania). W 1988 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Kopenhadze (Københavns Universitet, Dania).

Na początku kariery zawodowej był, w latach 1988-1991, urzędnikiem w duńskim ministerstwie spraw zagranicznych, a w latach 1991-1994 – sekretarzem ambasady w stałym przedstawicielstwie Danii przy ONZ w Nowym Jorku (USA). Po powrocie do Danii pracował najpierw w latach 1994-1995 w służbie prawnej ministerstwa spraw zagranicznych, a potem, w latach 1995-1998, w urzędzie premiera Danii jako doradca, a następnie główny doradca.

Lata 1998-2001 spędził w stałym przedstawicielstwie Danii przy Unii Europejskiej jako radca minister. Wrócił do urzędu premiera Danii, gdzie był zatrudniony w latach 2001-2002 jako specjalny doradca do spraw prawnych, w latach 2002-2004 – jako dyrektor departamentu i radca prawny, a w latach 2004-2007 – jako podsekretarz stanu i radca prawny.

S. Frimodt Nielsen zajmuje się także nauczaniem. W latach 1988-1991 był wykładowcą prawa międzynarodowego i prawa europejskiego na uniwersytecie w Kopenhadze, a następnie został jego profesorem.

S. Frimodt Nielsen został mianowany sędzią Sądu w dniu 17 września 2007 r. Został wybrany przez grono sędziów Sądu na prezesa izby na dwie kolejne kadencje trwające od 18 września 2013 r. do 31 sierpnia 2019 r.

Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Ridder af 1. grad af Dannebrogordenen (kawaler orderu flagi Danii pierwszej klasy)
Heikki Kanninen
Heikki Kanninen
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Heikki Kanninen urodził się w 1952 r. w Helsinkach (Finlandia). W 1976 r. ukończył studia ekonomiczne w wyższej szkole handlowej w Helsinkach (Helsingin kauppakorkeakoulu, Finlandia), a w 1978 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na wydziale prawa uniwersytetu w Helsinkach (Helsingin yliopisto, Finlandia). Na tej samej uczelni uzupełnił w 1988 r. wykształcenie o prawnicze studia podyplomowe.

H. Kanninen rozpoczął działalność zawodową w 1978 r. jako referendarz w naczelnym sądzie administracyjnym (Korkein hallinto-oikeus, Finlandia), a następnie, w latach 1979‑1981, był sekretarzem generalnym komisji ds. reformy systemu ochrony prawnej w administracji publicznej (Hallinnon oikeusturvakomitea, Finlandia), powołanej przez fiński rząd.

W 1981 r. powrócił do naczelnego sądu administracyjnego i do 1984 r. zajmował w nim stanowisko głównego administratora. Następnie, w latach 1984‑1985, był sekretarzem generalnym komisji ds. reformy sądownictwa administracyjnego (Hallintolainkäyttökomitea, Finlandia). W latach 1986‑1993 pracował w departamencie legislacji fińskiego ministerstwa sprawiedliwości jako doradca. W latach 1991‑1993 zasiadał ponadto w komisji odwoławczej do spraw uchodźców (Turvapaikkalautakunta, Finlandia). W 1993 r. pracował naukowo w instytucie międzynarodowego prawa gospodarczego na uniwersytecie w Helsinkach (Helsingin yliopiston kansainvälisen talousoikeuden instituutti).

Później, także w 1993 r. został mianowany zastępcą sekretarza Trybunału Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) (Genewa, Szwajcaria) i urzędował na tym stanowisku do 1995 r. Następnie podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, gdzie w latach 1995-1998 był referendarzem sędziego Leifa Sevóna.

Po powrocie do Finlandii zajmował, w latach 1998‑2005, stanowisko sędziego Korkein hallinto-oikeus, a jednocześnie poświęcał się działalności w komisji ds. rozwoju fińskich organów wymiaru sprawiedliwości, której był wiceprzewodniczącym w latach 2001‑2003.

H. Kanninen był sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w okresie od 6 października 2005 r. do 6 października 2009 r. i sprawował funkcję prezesa izby w okresie od 1 października 2008 r. do 6 października 2009 r. W dniu 7 października 2009 r. został mianowany sędzią Sądu. Był prezesem izby w okresie od 23 listopada 2011 r. do 16 września 2013 r. Został wybrany przez grono sędziów na wiceprezesa Sądu na kadencję trwającą od 17 września 2013 r. do 19 września 2016 r. Jednocześnie pełnił funkcję prezesa izby Sądu. Był ponownie wybierany przez grono sędziów Sądu na prezesa izby w dniu 21 września 2016 r. oraz w dniu 30 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek rady doradczej kongresu FIDE’2027 (Międzynarodowej Federacji Prawa Europejskiego)
  • członek Académie internationale de droit comparé (AIDC)
  • członek Société de législation comparée
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunnan komentajamerkki (krzyż komandorski orderu białej róży Finlandii) (2007)
Juraj Schwarcz
Juraj Schwarcz
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Juraj Schwarcz urodził się w 1952 r. w Koszycach (Słowacja). W 1975 r. uzyskał tytuł magistra prawa, a w 1979 r. – tytuł doktora na uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie (Univerzita Komenského v Bratislave, Słowacja).

Działalność zawodową rozpoczął jako doradca prawny przedsiębiorstwa w latach 1975-1990, zaś w 1991 r. został pracownikiem krajowego wymiaru sprawiedliwości jako sekretarz rejestru handlowego przy sądzie rejonowym w Koszycach (Mestský súd v Košiciach, Słowacja). Rok później został mianowany sędzią tego sądu. W latach 1992-2009 orzekał również jako sędzia w sądzie okręgowym w Koszycach (Krajský súd v Košiciach, Słowacja), w którym w latach 1994-2009 pełnił funkcję prezesa izby. W latach 2005-2009 był prezesem kolegium prawa handlowego. W 2004 r. przez rok zasiadał jako sędzia delegowany w izbie prawa handlowego sądu najwyższego Republiki Słowackiej (Najvyšší súd Slovenskej republiky).

W latach 1997-2009 był członkiem zewnętrznym wydziału prawa handlowego i gospodarczego uniwersytetu Šafárika w Koszycach (Univerzita Pavla Jozefa Šafárika v Košiciach, Słowacja), a w latach 2005-2009 – należał do grona wykładowców akademii sądownictwa Republiki Słowackiej (Justičná akadémia Slovenskej republiky).

J. Schwarcz został mianowany sędzią Sądu w dniu 7 października 2009 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Societas Iuris Publici Europaei e. V. (SIPE)
Mariyana Kancheva
Mariyana Kancheva
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Mariyana Kancheva urodziła się w 1958 r. w Trjawnie (Bułgaria). W 1984 r. uzyskała tytuł magistra prawa na uniwersytecie św. Klemensa z Ochrydy w Sofii (Sofiyski universitet „Sveti Kliment Ohridski”, Bułgaria), a w 2009 r. dodatkowo tytuł master z prawa europejskiego w instytucie studiów europejskich na wolnym uniwersytecie w Brukseli (Université libre de Bruxelles, Belgia).

Działalność zawodową rozpoczęła w latach 1985-1986 jako asesor sądowa w sądzie okręgowym w Sofii (Sofiyski Okrazhen Sad, Bułgaria). W latach 1986-1988 była doradczynią prawną. Następnie do 2011 r. prowadziła praktykę adwokacką jako członkini palestry w Sofii (Bułgaria), a w latach 2007-2011 – w Brukseli (Belgia). W latach 1992-1994 M. Kancheva zajmowała stanowisko dyrektor generalnej biura obsługi korpusu dyplomatycznego w bułgarskim ministerstwie spraw zagranicznych. Na przestrzeni swojej kariery zawodowej specjalizowała się także w wielu dziedzinach, w szczególności w prawie własności intelektualnej (jest wpisana na listę przedstawicieli w zakresie własności intelektualnej urzędu patentowego Republiki Bułgarii, Patentno Vedomstvo na Republika Bulgaria) oraz w prawie gospodarczym (jest wpisana na listę syndyków upadłościowych bułgarskiego ministerstwa sprawiedliwości).

Pełniła ponadto funkcję arbitra przy rozstrzyganiu sporów handlowych w Bułgarii. Jako doradczyni prawna w parlamencie bułgarskim brała udział w tworzeniu aktów prawnych różnego rodzaju. Jest autorką licznych publikacji z dziedziny prawa europejskiego. Ponadto M. Kancheva brała udział w licznych seminariach, zjazdach i konferencjach krajowego i międzynarodowego szczebla.

M. Kancheva została mianowana sędzią Sądu w dniu 19 września 2011 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini European Women Lawyers Association (EWLA)
  • członkini Association Femmes d’Europe
  • członkini honorowa Asoziaziya na zhenite advokati
  • członkini Akademii Prawa Europejskiego (ERA)
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • najwyższe wyróżnienie palestr Republiki Bułgarii, „srebrna plakietka”, przyznawane przez radę adwokacką w Sofii (2014)
  • krajowa nagroda wymiaru sprawiedliwości „Thémis”, wyróżnienie przyznane w kategorii „sprawiedliwość bez granic” (2017)
  • medal jubileuszowy 15-lecia Fondatsia „Tsentar za obuchenie na advokati Krastyu Tsontchev” (fundacji centrum kształcenia adwokatów Krastyu Tsontchev), w uznaniu za wybitny wkład jako wykładowczyni w podnoszenie kwalifikacji bułgarskich adwokatów (2020)
  • krajowa nagroda wymiaru sprawiedliwości „Thémis”, wyróżnienie przyznane w kategorii „integracja i współpraca europejska” (2020)
Eugène Buttigieg
Eugène Buttigieg
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Eugène Buttigieg urodził się w 1961 r. Sliemie (Malta). Studiował prawo na uniwersytecie na Malcie (Università ta' Malta) i w 1986 r. uzyskał tytuł ukończenia studiów prawniczych (LL.D). W 1991 r. uzyskał dyplom magistra prawa europejskiego na uniwersytecie w Exeter (University of Exeter, Zjednoczone Królestwo), a w 2004 r. – doktorat z prawa na uniwersytecie w Londynie (University of London, Zjednoczone Królestwo).

W 1987 r. został przyjęty do palestry na Malcie. Działalność zawodową rozpoczął w maltańskim ministerstwie sprawiedliwości, w którym pracował jako prawnik w latach 1987-1990. W latach 1990-1994 pełnił w ministerstwie spraw zagranicznych funkcję głównego prawnika.

Od 1994 r. E. Buttigieg zajmuje się głównie nauczaniem: w latach 1994-2001 był wykładowcą, w latach 2001-2006 – starszym wykładowcą, a od 2007 r. – profesorem uniwersytetu na Malcie. W 2009 r. objął katedrę prawa europejskiego im. Jeana Monneta, a w 2019 r. otrzymał tytuł profesora. Był również profesorem zaproszonym prawa konkurencji na uniwersytecie Queen Mary w Londynie (Queen Mary University of London, Zjednoczone Królestwo). E. Buttigieg jest autorem licznych publikacji z dziedziny prawa Unii i prawa konkurencji.

W latach 1994-2005 był członkiem komisji praw autorskich (Copyright Board, Malta). W latach 1994-2012 praktykował jako doradca prawny w dziedzinach prawa Unii, prawa konkurencji, prawa własności intelektualnej i prawa konsumenckiego w sektorze prywatnym. W tym charakterze zatrudniony był także w latach 2000-2012 w maltańskim ministerstwie gospodarki oraz w maltańskim urzędzie do spraw konkurencji i konsumentów (Malta Competition and Consumer Affairs Authority). W latach 2001-2009 sprawował ponadto funkcję administratora w urzędzie zarządzania zasobami Malty (Malta Resources Authority).

E. Buttigieg został mianowany sędzią Sądu w dniu 8 października 2012 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • współzałożyciel i wiceprzewodniczący Maltese Association for European Law
Vesna Tomljenović
Vesna Tomljenović
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Vesna Tomljenović urodziła się w 1956 r. w Rijece (Chorwacja). W 1979 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Rijece (Sveučilište u Rijeci), a następnie w 1984 r. – tytuł master z prawa i w 1996 r. – tytuł doktora prawa na uniwersytecie w Zagrzebiu (Sveučilište u Zagrebu, Chorwacja). W 1982 r. została przyjęta do zawodu adwokata w Chorwacji.

W latach 2005-2013 była koordynatorką specjalistycznego programu studiów wyższych na temat prawa integracji europejskiej na uniwersytecie w Rijece. W latach 2005-2013 kierowała katedrą prawa międzynarodowego i europejskiego prawa prywatnego. W 2003 r. była profesor wizytującą w szkole prawa uniwersytetu Tulane (Tulane University, USA) w ramach programu Fulbrighta. Była na liście arbitrów stałego trybunału arbitrażowego chorwackiej izby handlowej (Stalno arbitražno sudište Hrvatske gospodarske komore, Chorwacja).

W latach 2005-2013 była szefową grupy roboczej zespołu negocjacyjnego Republiki Chorwacji odpowiedzialnej za rozdział 28 acquis communautaire (ochrona konsumentów i zdrowia). Od 2006 r. była przewodniczącą chorwackiego stowarzyszenia prawa porównawczego (Hrvatska udruga za poredbeno pravo).

V. Tomljenović została mianowana sędzią Sądu w dniu 4 lipca 2013 r. Została wybrana przez grono sędziów Sądu na prezesa izby w dniu 21 września 2016 r. oraz, ponownie, w dniu 30 września 2019 r. i obecnie sprawuję tę funkcję.

Stéphane Gervasoni
Stéphane Gervasoni
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Stéphane Gervasoni urodził się w 1967 r. w Voiron (Francja). W 1988 r. ukończył instytut studiów politycznych w Grenoble [Institut d’études politiques (IEP), Francja], a w 1993 r. – krajową szkolę administracji [École nationale d’administration (ENA), Francja] (rocznik im. Léona Gambetty).

Karierę zawodową rozpoczął w radzie stanu (Conseil d’État, Paryż, Francja), gdzie pracował od 1993 r. jako auditeur, a od 1996 r. jako maître des requêtes (na tym stanowisku do 2008 r., w którym został mianowany conseiller d’État). Na tych stanowiskach wypełniał zadania sędziego sprawozdawcy w wydziale spraw spornych do 1997 r., zasiadał również w tym czasie w wydziale spraw społecznych (w latach 1996-1997). Powierzono mu jednocześnie w latach 1994-1996 stanowisko commissaire du gouvernement w specjalnej komisji odwoławczej ds. rent i emerytur, czasowo przyłączonej do rady stanu, zaś w latach 1995-1997 – doradcy prawnego we francuskim ministerstwie służby cywilnej oraz w urzędzie miasta Paryża.

W 1997 r. S. Gervasoni otrzymał stanowisko sekretarza generalnego prefektury departamentu Yonne (Francja), pełniącego również funkcję podprefekta okręgu Auxerre, które zajmował do 1999 r. Następnie urzędował w prefekturze departamentu Savoie (Francja) na stanowisku, w latach 1999-2001, sekretarza generalnego i podprefekta okręgu Chambéry (Francja).

Funkcje pełnione przez S. Gervasoniego w radzie stanu i w administracji publicznej przygotowały go do podjęcia pracy w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w którym w latach 2001-2005 był referendarzem sędziego Jeana-Pierre’a Puissocheta. Został mianowany sędzią Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w dniu 5 października 2005 r., czyli z dniem rozpoczęcia działalności przez ten nowo utworzony sąd. Urzędował w nim do dnia 6 października 2011 r., w tym od 6 października 2008 r. do 6 października 2011 r. jako prezes izby.

W latach 2011-2013 S. Gervasoni powrócił do rady stanu, na stanowisko zastępcy prezesa ósmej izby wydziału postępowań spornych.

Prowadził ponadto działalność akademicką jako wykładowca, w latach 1993-1995 w instytucie studiów politycznych (IEP) w Paryżu, a od 2016 r. na uniwersytecie w Luksemburgu (Université de Luxembourg). Był także w latach 2001-2005 członkiem komisji odwoławczej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), a w latach 2011-2013 – członkiem komisji odwoławczej Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA).

S. Gervasoni został mianowany sędzią Sądu w dniu 16 września 2013 r. Został wybrany przez grono sędziów Sądu na prezesa izby i od dnia 21 września 2016 r. pełni tę funkcję.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek stowarzyszenia uczniów Institut d’études politiques (IEP) de Grenoble
  • członek stowarzyszenia uczniów i absolwentów École nationale d’administration (ENA)
  • członek stowarzyszenia członków Conseil d’État
  • członek Société de Législation Comparée
  • członek komitetu naukowego „Revue universelle des droits de l’Homme”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • kawaler orderu Legia Honorowa (nadanego dekretem prezydenta Republiki Francuskiej) (2012)
Lauri Madise
Lauri Madise
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Lauri Madise urodził się w 1974 r. w Tartu (Estonia). W 1998 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Tartu (Tartu Ülikool, Estonia), a w 1995 r. – na uniwersytecie w Poitiers (université de Poitiers, Francja).

Na początku kariery zawodowej pracował w latach 1995-1999 jako doradca w estońskim ministerstwie sprawiedliwości, a w latach 1999-2002 zajmował stanowisko szefa sekretariatu komisji konstytucyjnej parlamentu estońskiego.

W 2002 r. L. Madise podjął pracę w wymiarze sprawiedliwości jako sędzia sądu apelacyjnego w Tallinie (Tallinna Ringkonnakohus, Estonia). W 2005 r. został członkiem komisji przeprowadzającej egzaminy sędziowskie oraz brał udział w pracach legislacyjnych z zakresu prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego.

L. Madise został mianowany sędzią Sądu w dniu 23 października 2013 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek stowarzyszenia sędziów estońskich
Virgilijus Valančius
Virgilijus Valančius
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Virgilijus Valančius urodził się w 1963 r. w Płungianach (Litwa). W 1986 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Wilnie (Vilniaus universitetas, Litwa), a w 2000 r. – doktorat z prawa na uniwersytecie Michała Römera (Mykolo Romerio universitetas, Litwa). W 2008 r. otworzył na uniwersytecie Michała Römera przewód habilitacyjny i jeszcze w 2008 r. uzyskał tytuł doktora habilitowanego.

W 1986 r. V. Valančius rozpoczął działalność zawodową jako prokurator i pozostał w tym zawodzie do 1990 r. W latach 1991-1994 pracował w wymiarze sprawiedliwości swego kraju jako sędzia, a w latach 1993-1994 – jako wiceprezes sądu rejonowego w Wilnie (Vilniaus miesto apylinkės teismas, Litwa). W latach 1995-2002 został mianowany sędzią sądu apelacyjnego Litwy (Lietuvos apeliacinis teismas), w którym był też prezesem wydziału cywilnego. W latach 2002-2013 sprawował urząd sędziego naczelnego sądu administracyjnego Litwy (Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas), a w latach 2002-2008 był jego prezesem.

Od 1997 r. V. Valančius był też nauczycielem akademickim jako wykładowca uniwersytetu w Wilnie. Uczył także na uniwersytecie Michała Römera: w latach 1998-2000 jako wykładowca, a w latach 2000-2008 jako profesor. W latach 2002-2006 był kierownikiem katedry postępowania cywilnego, a w 2008 r. został mianowany profesorem.

W latach 2006-2008 był przewodniczącym Europejskiego Stowarzyszenia Sędziów (EAJ-AEM) oraz, w latach 2006-2014 – wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Unii Sędziów (IAJ-UIM). W latach 2000-2014 był ponadto członkiem Rady Konsultacyjnej Sędziów Europejskich (CCEJ-CCJE) i w tym charakterze zasiadał w latach 2010-2013 w zarządzie Stowarzyszenia Rad Stanu i Najwyższego Sądownictwa Administracyjnego Unii Europejskiej (ACA-Europe). Był też, w latach 2008-2011, członkiem rady doradczej Akademii Prawa Europejskiego (ERA).

V. Valančius został mianowany sędzią Sądu w dniu 13 kwietnia 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek rady programowej komitetu redakcyjnego dwumiesięcznika „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego Naczelnego Sądu Administracyjnego” (Polska)
  • honorowy przewodniczący Europejskiego Stowarzyszenia Sędziów (AEM)
Nina Półtorak
Nina Półtorak
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Nina Półtorak urodziła się w 1971 r. w Polsce. W 1995 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych, a w 2001 r. obroniła pracę doktorską na Uniwersytecie Jagiellońskim (Kraków, Polska). W 2011 r. uzyskała stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych.

W 2000 r. została wpisana na listę radców prawnych w Polsce, w latach 2000-2012 praktykowała w kilku kancelariach prawnych, gdzie świadczyła doradztwo prawne w zakresie prawa polskiego i europejskiego oraz reprezentowała strony przed sądami najwyższych instancji. W 2012 r. rozpoczęła pracę w wymiarze sprawiedliwości jako sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a w 2014 r. została delegowana do orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Polska). W latach 2013-2016 sprawowała funkcję naczelnika Wydziału Prawa Europejskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

N. Półtorak zajmowała się również pracą akademicką, w latach 1995-2003 jako asystent, a następnie, w latach 2003-2013 – adiunkt w Katedrze Prawa Europejskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie prowadziła pracę naukową, dydaktyczną, w szczególności w zakresie prawa konstytucyjnego i administracyjnego Unii Europejskiej oraz była promotorką prac magisterskich i doktorskich. Ponadto w latach 2006-2016 była kierowniczką studiów podyplomowych z zakresu prawa UE prowadzonych w Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmowała się również pracą badawczą na uniwersytecie w Oksfordzie (Oxford University, Zjednoczone Królestwo) w 1998 r. jako „Visiting Scholar”, a w 2005 r. – w Europejskim Instytucie Uniwersyteckim we Florencji (Włochy). Jest autorką licznych publikacji z dziedziny prawa europejskiego. Od 2013 r. jest profesorem w Katedrze Prawa Europejskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

N. Półtorak została mianowana sędzią Sądu w dniu 13 kwietnia 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini Polskiego Stowarzyszenia Prawa Europejskiego
  • członkini Research Network on EU Administrative Law „ReNEUAL”
  • członkini kolegium redakcyjnego „Europejskiego Przeglądu Sądowego”
  • członkini kolegium redakcyjnego „Państwa i Prawa”
  • członkini rady programowej „The Polish Review of International and European Law”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • nagroda Prezesa Rady Ministrów za wyróżnioną pracę doktorską (2002)
  • wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie czasopisma prawniczego „Państwo i Prawo” na najlepsze rozprawy doktorskie (2002)
  • nagroda Fundacji Promocji Prawa Europejskiego za książkę „Odpowiedzialność odszkodowawcza państwa w prawie Wspólnot Europejskich” (2003)
  • nagroda w konkursie czasopisma prawniczego „Dziennik Gazeta Prawna” dla najlepszych doradców w sporach podatkowych (2009)
  • nagroda Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego za działalność naukową (2011)
  • nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (Polska) za osiągnięcia naukowe (2012)
  • nagroda w ogólnopolskim konkursie czasopisma prawniczego „Państwo i Prawo” na najlepsze prace habilitacyjne (2013)
Inga Reine
Inga Reine
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Inga Reine urodziła się w 1975 r. w Rydze (Łotwa). W 1996 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie łotewskim (Latvijas Universitātē), a w 1998 r. – dyplom master na European Inter-University Centre for Human Rights and Democratisation (EIUC) (Włochy).

Działalność zawodową rozpoczęła w latach 1995-1999 jako prawnik w łotewskim urzędzie ds. praw człowieka, a następnie podjęła pracę w Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) jako doradczyni, w latach 1999-2002, przy misji w Kosowie, a w latach 2002-2003 – w Czarnogórze.

W latach 2003-2012 pracowała jako prawnik w łotewskim ministerstwie spraw zagranicznych i przedstawicielka rządu w instytucjach międzynarodowych zajmujących się prawami człowieka. W tym okresie była między innymi mianowana członkinią Komitetu Zarządzającego ds. Praw Człowieka (CDDH) Rady Europy.

W 2012 r. została mianowana na stanowisko kierownika wydziału w stałym przedstawicielstwie Łotwy przy Unii Europejskiej w Brukseli i urzędowała na nim do 2015 r. Ponadto w latach 2012-2016 była doradczynią prawną.

I. Reine została mianowana sędzią Sądu w dniu 8 czerwca 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • arbiter w Trybunale Pojednawczym i Arbitrażowym OBWE
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Atzinības krusts (IV. šķira) (2011)
Paul Nihoul
Paul Nihoul
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Paul Nihoul urodził się w 1963 r. w Brukseli (Belgia). W 1988 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium (Université catholique de Louvain, Belgia), a w 1989 r. – dyplom Master of laws na uniwersytecie Harvarda (Harvard University, USA). Studia doktoranckie w dziedzinie prawa odbył na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium, gdzie w 1998 r. obronił pracę doktorską. Na tej samej uczelni uzyskał w 1984 r. dyplom ukończenia studiów filologicznych i filozoficznych.

W 1990 r. został przyjęty do palestry w Nowym Jorku (USA) i praktykował tam jako Attorney and Counselor at Law. Po powrocie do Europy podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich; w latach 1991-1995 był referendarzem sędziego Renégo Jolieta, a następnie sędziego Johna Murraya.

W latach 1995-1999 prowadził działalność akademicką jako pracownik naukowy na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium, następnie w latach 1999-2010 był wykładowcą, a potem profesorem uniwersytetu w Groningen (Rijksuniversiteit Groningen, Niderlandy), zaś od roku 2001 – francuskojęzycznego katolickiego uniwersytetu w Lowanium. Na tym uniwersytecie w latach 2001-2016 był dyrektorem centrum prawa konsumenckiego. Był także obierany na tym uniwersytecie na przewodniczącego grona akademickiego w latach 2004-2006 oraz na przewodniczącego instytutu studiów prawniczych w latach 2012-2015. P. Nihoul kierował w latach 1999-2009 katedrą im. Jeana Monneta przyznaną ad personam przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych. W latach 2013-2016 wykładał jako profesor wizytujący na uniwersytecie w Paryżu (université Paris-Dauphine, Francja). W latach 2010-2011 przebywał jako Fulbright scholar na American University w Waszyngtonie (Washington DC, USA). W latach 2013-2016 był przewodniczącym Academic Society for Competition Law (Ascola).

P. Nihoul został mianowany sędzią Sądu w dniu 19 września 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Academia Europaea
  • członek zarządu Academic Society for Competition Law (Ascola).
  • redaktor naczelny, a od powołania do Sądu – członek kolegium redakcyjnego szeregu czasopism prawniczych: „Journal of European Competition Law and Practice”, „Journal de droit européen”, „European Journal of Consumer Law”
  • członek kolegium redakcyjnego następujących czasopism prawniczych: „Les Cahiers du juriste”, „Market and Competition Law Review”
  • dyrektor serii wydawniczej „Europe”, Larcier
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Prix d’excellence, Wallonie-Bruxelles International (2010-2011)
  • Prix de la Communauté française, Bruksela, 1984, najlepsza praca magisterska w dziedzinie filologii
Ulf Öberg
Ulf Öberg
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Ulf Öberg urodził się w 1966 r. w Sztokholmie (Szwecja). W 1991 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Sztokholmie (Stockholms universitet, Szwecja). Kontynuował studia na uniwersytecie w Paryżu (université de Paris I Panthéon-Sorbonne, Francja), gdzie w 1992 r. uzyskał dyplom studiów pomagisterskich z dziedziny prawa wspólnego rynku. W 1993 r. otrzymał dyplom stosunków międzynarodowych w instytucie studiów politycznych [Institut d’études politiques (IEP)] w Paryżu.

Działaność zawodową rozpoczął w latach 1992-1994 jako pracownik naukowy szwedzkiej agencji badań w dziedzinie obrony narodowej, a w latach 1993-1994 odbył szkolenie dla szwedzkich urzędników.

W latach 1994-1995 był doradcą prawnym do spraw europejskich w ministerstwie spraw zagranicznych. W latach 1995-2000 pracował w Trybunale Sprawiedliwości jako referendarz sędziego Hansa Ragnemalma.

Po powrocie do Szwecji U. Öberg poświęcił się pracy akademickiej jako pracownik naukowy i wykładowca uniwersytetu w Sztokholmie. Założył własną kancelarię i w latach 2006-2016 praktykował jako adwokat w szwedzkiej palestrze (Sveriges advokatsamfund).

U. Öberg został mianowany sędzią Sądu w dniu 19 września 2016 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek komisji egzaminacyjnej i wykładowca prawa konstytucyjnego w Sveriges advokatsamfund w prowadzonym przez palestrę programie kształcenia do zawodu „advokat”
  • członek Centre d’étude et de prospective stratégique (CEPS) (Paris, Francja)
  • uczestnik Forum for EU-US Legal-Economic Affaires Mentor Group (Boston, USA)
Colm Mac Eochaidh
Colm Mac Eochaidh
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Colm Mac Eochaidh urodził się w 1963 r. w Dublinie (Irlandia). W 1984 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie narodowym w Dublinie (University College Dublin, National University of Ireland).

Uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu Barrister w Irlandii i od 1987 r. należał do Honorable Society of King’s Inns Dublin. Działaność zawodową rozpoczął w latach 1988-1990 jako prawnik do spraw europejskich w palestrze Anglii i Walii (Law Society of England and Wales). W latach 1990-1993 był przedstawicielem tej palestry, a także palestry Szkocji (Law Society of Scotland) przy instytucjach Wspólnot Europejskich w Brukseli.

W latach 1993-2009 praktykował w palestrze Irlandii jako Barrister, a w 2009 r. został Senior Counsel.

Ponadto w latach 1993-1999 prowadził zajęcia z prawa konkurencji w Honorable Society of King’s Inns Dublin, a następnie został wykładowcą w chińsko-unijnej szkole prawa na chińskim uniwersytecie nauk politycznych i prawa (China-EU School of Law, Zhōngguó Zhèngfǎ Dàxué, Chiny).

W 2012 r. został mianowany sędzią sądu wyższej instancji Irlandii (High Court of Ireland, Irlandia), a w latach 2014-2017 orzekał w nim jako prezes izby imigracji i azylu.

C. Mac Eochaidh został mianowany sędzią Sądu w dniu 8 czerwca 2017 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • zastępca przewodniczącego Irish Centre for European Law
  • Bencher Honourable Society of King’s Inns
Geert De Baere
Geert De Baere
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Geert De Baere urodził się w 1979 r. w Antwerpii (Belgia). W 2002 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Antwerpii (Universiteit Antwerpen, Belgia), a w 2003 r. – dyplom Master of Laws w King’s College na uniwersytecie w Cambridge (University of Cambridge, Zjednoczone Królestwo). Wykształcenie dopełnił prawniczymi studiami doktoranckimi w King’s College na uniwersytecie w Cambridge, gdzie w 2007 r. obronił pracę doktorską. W trakcie studiów doktoranckich był zaproszony, w 2005 r., jako pracownik naukowy na wydział prawa uniwersytetu Columbia (Columbia Law School, Columbia University, USA).

Po ukończeniu przewodu doktorskiego, w latach 2007-2009, prowadził pracę naukową na stażu postdoktorskim na uniwersytecie w Antwerpii.

Następnie w 2009 r. rozpoczął pracę na niderlandzkojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium (Katholieke Universiteit Leuven, Belgia), gdzie był z początku wizytującym wykładowcą prawa Unii i prawa międzynarodowego, a potem wykładał te przedmioty, w latach 2010-2014, jako adiunkt, a od 2015 r. – jako docent.

W latach 2007-2009 G. De Baere był referendarzem w Trybunale Sprawiedliwości w gabinecie rzecznik generalnej Eleanor Sharpston, a w latach 2016-2017 – sędzi Alexandry (Sachy) Prechal.

Został mianowany sędzią Sądu w dniu 4 października 2017 r., a od dnia 8 października 2021 r. pełni funkcję prezesa izby.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek International Advisory Board Jean Monnet Network „EU-China Legal and Judicial Cooperation (EUPLANT)” Queen Mary University of London
  • członek kolegium redakcyjnego „Europe and the World: A Law Review”
  • redaktor komentarzy do orzeczeń w „Columbia Journal of European Law”
  • członek Academic review Board „Cambridge International Law Journal”
  • członek kolegium redakcyjnego „Oxford Reports on International Law in EU Courts”
Ramona Frendo
Ramona Frendo
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Ramona Frendo urodziła się w 1971 r. w Zejtun (Malta). W 1993 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych pierwszego, a w 1995 r. – drugiego stopnia na uniwersytecie na Malcie (Università ta' Malta). Dalsze studia odbyła na uniwersytecie w Cambridge (Cambridge University, Zjednoczone Królestwo), gdzie w 1996 r. uzyskała tytuł master z kryminologii. W 2018 r. dopełniła kształcenia, uzyskawszy dyplom ukończenia studiów trzeciego stopnia z prawa europejskiego w King’s College London (Zjednoczone Królestwo).

R. Frendo rozpoczęła pracę w zawodzie adwokata palestry na Malcie, który wykonywała w latach 1996-2019. Z uwagi na swoją multidyscyplinarną wiedzę pracowała, w latach 1997-1998, jako doradczyni prawna w maltańskim ministerstwie ochrony socjalnej oraz, w latach 1997-2019, jako ekspertka prawna przy sądach w Valetcie (Malta), a także, w latach 2006-2019 – dla szeregu towarzystw ubezpieczeniowych.

W latach 2006-2019 była członkinią panelu arbitrażowego Malty, a w latach 2009-2019 – komisji ds. zatrudnienia na Malcie. W latach 2012-2013 zasiadała w krajowej komisji ds. rodziny, a w 2013 r. również w komisji ds. całościowej reformy wymiaru sprawiedliwości. Następnie, w latach 2014-2016, była członkinią komisji ds. reformy prawa (Malta). W 2016 r. została delegowana przez rząd maltański jako specjalna doradczyni do grupy roboczej ds. wiz Rady Unii Europejskiej, której to grupie przewodniczyła w trakcie maltańskiej prezydencji Rady w pierwszej połowie 2017 r.

R. Frendo została mianowana sędzią Sądu w dniu 20 marca 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini Chamber of Advocates of Malta
  • członkini The Friends of ERA (stowarzyszenia przyjaciół Akademii Prawa Europejskiego)
Tuula Riitta Pynnä
Tuula Riitta Pynnä
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Tuula Riitta Pynnä urodziła się w 1958 r. w Turku (Finlandia). W 1981 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Turku (Turun yliopisto, Finlandia), a w 1993 r. – dyplom master z prawa na uniwersytecie w Trewirze (Universität Trier, Niemcy). W 1994 r. uzyskała dyplom master europejskich studiów prawnych Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej we współpracy z uniwersytetem w Nancy (université Nancy 2, Francja) oraz uniwersytetem Arystotelesa w Salonikach (Aristotélio Panepistímio Thessaloníkis, Grecja).

W 1981 r. rozpoczęła działalność zawodową i do 1982 r. pracowała jako wykładowczyni na uniwersytecie w Turku. Następnie w latach 1982-1983 pracowała w fińskim wymiarze sprawiedliwości jako sędzia tymczasowa w sądzie pierwszej instancji w Pori (Porin raastuvanoikeus, Finlandia). Została powołana na dwa lata na stanowisko szefowej biura ewidencji ludności (Porin poliisilaitos, väestökirjatoimiston johtaja, Finlandia), a następnie powróciła do wykonywania zawodu sędziego. W 1984 r. pracowała przez rok jako referendarz i sędzia tymczasowa w sądzie pierwszej instancji w Ulvili (Ulvilan Kihlakunnanoikeus, Finlandia). W latach 1985-1995 orzekała, najpierw jako sędzia tymczasowa, a następnie jako sędzia, w sądzie w Tampere (Tampereen raastuvanoikeus, Finlandia) oraz w sądzie pierwszej instancji w Pirkanmaa (Pirkanmaan käräjäoikeus, Finlandia).

W latach 1996-2005 T.R. Pynnä była zatrudniona w fińskim ministerstwie spraw zagranicznych jako kierowniczka wydziału postępowań sądowych Unii Europejskiej i doradczyni prawna, w związku z czym reprezentowała Finlandię w sprawach przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Była mianowana przewodniczącą fińskiej delegacji do grupy roboczej „Trybunał Sprawiedliwości” Rady Wspólnot Europejskich, ponadto była członkinią grupy „Amis de la Présidence” ds. reformy wspólnotowego systemu sądownictwa w kontekście traktatu z Nicei.

T.R. Pynnä pełniła urząd w obu sądach najwyższych Finlandii. W 2005 r. została sędzią tymczasową, a w 2006 r. – sędzią naczelnego sądu administracyjnego (Korkein hallinto-oikeus, Finlandia). W latach 2012-2019 zasiadała w sądzie najwyższym (Korkein oikeus, Finlandia). W latach 2015-2019 była ponadto członkinią komisji dyscyplinarnej giełdy Nasdaq OMX Helsinki (Finlandia), a w latach 2011-2019 – komisji egzaminacyjnej palestry (Suomen Asianajajaliitto, Finlandia), w tym w latach 2013-2019 jej przewodniczącą.

T.R. Pynnä została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini komitetu doradczego wydziału prawa Turun yliopisto
  • członkini rady doradczej kongresu FIDE’2026 (Międzynarodowej Federacji Prawa Europejskiego), który odbędzie się w Helsinkach
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • medal za zasługi z okazji trzydziestolecia służby państwowej (2015)
  • Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunnan komentajamerkki (krzyż komandorski orderu białej róży Finlandii) (2019)
Johannes Christoph Laitenberger
Johannes Christoph Laitenberger
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Johannes Christoph Laitenberger urodził się w 1964 r. w Hamburgu (Niemcy). Studiował na reńskim uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn, Niemcy). W 1990 r. zdał w Niemczech pierwszy prawniczy egzamin państwowy.

W 1991 r. pracował w służbach administracyjnych parlamentu niemieckiego (Bundestag) jako prawnik.

W latach 1991-1994 był Rechtsreferendar w okręgu wyższego sądu krajowego w Kolonii (Oberlandesgericht Köln, Niemcy). W 1994 r. zdał w Niemczech drugi prawniczy egzamin państwowy.

W latach 1991-1995 część czasu pracy poświęcał pracy akademickiej i naukowej na reńskim uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn.

W 1995 r., również w niepełnym wymiarze czasu, pracował w kancelarii prawnej.

Otrzymawszy prawo wykonywania w Niemczech zawodu adwokata, został w 1996 r. doradcą prawnym zrzeszenia przedsiębiorców, po czym rozpoczął służbę w instytucjach Unii Europejskiej.

W latach 1996-1999 należał do zespołu doradców w dyrekcji administracji i protokołu sekretariatu generalnego Rady Unii Europejskiej, a następnie został sprawozdawcą w dyrekcji generalnej ds. konkurencji Komisji Europejskiej.

W kolejnych latach współpracował bezpośrednio z członkami Komisji, pełniąc różne funkcje. W latach 1999-2003 był członkiem gabinetu komisarz europejskiej Viviane Reding, a w latach 2003-2004 jego szefem. W latach 2004-2005 pracował jako członek gabinetu przewodniczącego Komisji, José Manuela Barrosa. W latach 2005-2009 sprawował funkcję rzecznika prasowego Komisji oraz kierownika biura rzecznika prasowego Komisji. W latach 2009-2014 ponownie pracował dla przewodniczącego Komisji, jako szef jego gabinetu.

W 2014 r. otrzymał stanowisko zastępcy dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji Europejskiej, a w latach 2015-2019 był dyrektorem generalnym Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji.

J.C. Laitenberger został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek kolegium redakcyjnego „Europäische Zeitschrift für Wirtschaftsrecht”
  • członek komitetu naukowego „Revue Concurrences”
  • członek kolegium redakcyjnego „Neue Zeitschrift für Kartellrecht (NZK)”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Grande-Oficial da Ordem do Infante Dom Henrique (order infanta Henryka, przyznany przez prezydenta Republiki Portugalskiej) (2014)
Roberto Mastroianni
Roberto Mastroianni
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Roberto Mastroianni urodził się w 1964 r. w Cosenza (Włochy). W 1987 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie we Florencji (Università degli Studi di Firenze, Włochy), a w 1990 r. – tytuł master z prawa w Penn State University Dickinson School of Law stanowego uniwersytetu w Pensylwanii (The Pennsylvania State University, USA). Na doktoranckie studia prawnicze udał się na uniwersytet w Bolonii (Università di Bologna, Włochy), gdzie w 1992 r. obronił pracę doktorską. Na studiach postdoktorskich przebywał w latach 1992-1993 na uniwersytecie w Genewie (université de Genève, Szwajcaria), a w latach 1993 i 1994 na uniwersytecie w Amsterdamie (Universiteit van Amsterdam, Niderlandy) i w szkole prawa w Nowym Jorku (New York Law School, USA).

R. Mastroianni był początkowo, w latach 1992-1997, pracownikiem naukowym w dziedzinie prawa międzynarodowego na uniwersytecie we Florencji, a następnie podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości, gdzie w latach 1997-2000 pełnił funkcję referendarza rzeczników generalnych Giuseppego Tesaura i Antonia Saggia.

Następnie, w latach 2000-2019, poświęcił się pracy akademickiej jako profesor prawa Unii na uniwersytecie Fryderyka II w Neapolu (Università degli Studi di Napoli Federico II, Włochy), co zaowocowało licznymi publikacjami. W latach 2011-2013 był również profesorem wizytującym wykładającym prawo Unii i europejskie postępowanie sądowe na uniwersytecie w Paryżu (université Paris 2 – Panthéon-Assas, Francja). W latach 2013-2017 wykładał również prawo Unii w wyższej szkole nauk społecznych „Guido Carli” (Libera Università Internazionale degli Studi Sociali Guido Carli, Włochy). W 2015 r. został profesorem prawa porównawczego konkurencji w Sturm College of Law uniwersytetu w Denver (University of Denver, USA), w którym wykładał do 2019 r.

W latach 1993-2019 R. Mastroianni był adwokatem uprawnionym do występowania przed włoskimi sądami najwyższymi. W latach 2013-2015 był członkiem zarządu włoskiego towarzystwa prawa międzynarodowego [Società Italiana di Diritto Internazionale (SIDI)], a w latach 2018-2021 – włoskiego stowarzyszenia badaczy prawa Unii Europejskiej [Associazione Italiana Studiosi di Diritto dell’Unione Europea (AISDUE)]. W latach 2015-2018 był także doradcą do spraw prawodawstwa w departamencie spraw europejskich rządu włoskiego.

R. Mastroianni został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Associazione Italiana Studiosi di Diritto dell’Unione Europea (AISDUE)
  • członek Società Italiana di Diritto Internazionale (SIDI)
  • członek European Law Institute (ELI)
  • członek kolegium redakcyjnego lub komitetu naukowego następujących czasopism prawniczych: „Il Diritto dell’Unione Europea”, „Rivista italiana di diritto pubblico comunitario”, „Studi dell’integrazione europea”, „Diritto, mercato e tecnologia”, „Federalismi”, „The Journal of Media Law” i „Media Laws – Rivista di Diritto dei Media”
  • członek komisji oceniającej kandydatów do uzyskania kwalifikacji do tytułu profesora uniwersyteckiego w dziedzinie prawa Unii Europejskiej we Włoszech (2019-2021)
José Martín y Pérez de Nanclares
José Martín y Pérez de Nanclares
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

José Martín y Pérez de Nanclares urodził się w 1965 r. w Vitoria-Gasteiz (Hiszpania). W 1988 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Salamance (Universidad de Salamanca, Hiszpania). W latach 1988-1989 studiował prawo konstytucyjne na uniwersytecie w Kolonii (Universität zu Köln, Niemcy), a w 1991 r. uzyskał dyplom master z prawa europejskiego na uniwersytecie w Saarbrücken (Universität Saarbrücken, Niemcy). W 1994 r. obronił pracę doktorską z prawa na uniwersytecie w Saarbrücken i na uniwersytecie w Salamance.

Zajął się nauczaniem prawa międzynarodowego, prowadząc na uniwersytecie w La Rioja (Universidad de La Rioja, Hiszpania) w latach 1993-1996 działalność akademicką jako adiunkt, a w latach 1996-2001 jako profesor. W 1996 r. został sekretarzem generalnym uniwersytetu w La Rioja, w latach 1996-2000 piastował stanowisko prorektora do spraw badań, a w latach 2004-2008 – prorektora do spraw stosunków międzynarodowych. W latach 2001-2009 kierował katedrą prawa międzynarodowego publicznego, a także katedrą Jeana Monneta (prawa Unii). W latach 2009-2012 uniwersytet w Salamance powierzył mu kierownictwo katedry prawa międzynarodowego publicznego, którą ponownie objął w 2018 r.

W latach 2012-2018 pełnił funkcję dyrektora gabinetu spraw prawnomiędzynarodowych hiszpańskiego ministerstwa spraw zagranicznych i współpracy. W 2018 r. przez rok zajmował stanowisko dyrektora gabinetu przewodniczącego hiszpańskiej rady stanu (Consejo de Estado, Hiszpania).

J. Martín y Pérez de Nanclares został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Stałego Trybunału Arbitrażowego (Haga, Niderlandy)
  • członek rady doradczej Max-Planck-Institut für ausländisches öffentliches Recht und Völkerrecht
  • członek rady doradczej hiszpańskiego oddziału Międzynarodowej Federacji Prawa Europejskiego (FIDE)
  • członek komitetu naukowego „Revista de Derecho Comunitario Europeo”
  • członek rady doradczej Institut Barcelona d’estudis internacionals
  • członek kolegium redakcyjnego „Cuadernos Europeos de Deusto”
  • członek rady doradczej „Anuario de la facultad de derecho de la Universidad Autónoma de Madrid”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • doktor honoris causa, Universidad de Piura (Peru) (2009)
  • Cruz de la Orden de San Raimundo de Peñafort (2016)
Gerhard Hesse
Gerhard Hesse
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Gerhard Hesse urodził się w 1970 r. w Wiedniu (Austria). W 1993 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych, a w 2002 r. obronił pracę doktorską z prawa na uniwersytecie w Wiedniu (Universität Wien, Austria).

Działalność zawodową rozpoczął w 1994 r. w federalnym urzędzie kanclerskim (Austria) w departamencie spraw europejskich. Pracował w nim przez rok, po czym w latach 1995-2000 urzędował w służbie prawnej federalnego urzędu kanclerskiego, jako jej członek, a później jako dyrektor departamentu. W latach 2000-2002 był doradcą prawnym w izbie zatrudnienia (Arbeiterkammer, Austria), a następnie powrócił na lata 2002-2007 do obowiązków członka i dyrektora departamentu służby prawnej federalnego urzędu kanclerskiego. W latach 2007-2010 był doradcą prawnym w gabinecie austriackiego kanclerza federalnego, a w latach 2010-2017 piastował stanowisko dyrektora generalnego służby prawnej federalnego urzędu kanclerskiego. W latach 2017-2019 był dyrektorem generalnym służby prawnej austriackiego ministerstwa spraw konstytucyjnych, reform, deregulacji i sprawiedliwości.

W 2010 r. został ponadto mianowany członkiem austriackiej rządowej rady do spraw ochrony danych osobowych, w której zasiadał do 2019 r. W latach 2017-2019 był również prezesem rady nadzorczej austriackiej biblioteki narodowej. Jego doświadczenie w austriackiej administracji publicznej zaowocowało publikacją licznych opracowań prawniczych.

G. Hesse został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Österreichische Juristenkommission
  • członek zarządu Österreichischer Juristentag
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Silbernes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
  • Großes Silbernes Ehrenzeichen mit Stern für Verdienste um die Republik Österreich
Miguel Sampol Pucurull
Miguel Sampol Pucurull
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Miguel Sampol Pucurull urodził się w 1974 r. w Barcelonie (Hiszpania). W 1997 r. uzyskał dyplom ukończenia prawa, a w 1998 r. – zarządzania na papieskim uniwersytecie Comillas (Universidad Pontificia Comillas – ICADE, Hiszpania).

Działalność zawodową rozpoczął jako abogado del Estado: w latach 2002-2005 reprezentował państwo przed sądami hiszpańskimi, po czym, w latach 2005-2006, był zatrudniony w służbie prawnej hiszpańskiego ministerstwa kultury. W latach 2006-2007 pracował w służbie prawnej hiszpańskiego ministerstwa spraw zagranicznych i zajmował się sprawami dotyczącymi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W latach 2007-2014 M. Sampol Pucurull pełnił funkcję abogado del Estado jako doradca prawny w stałym przedstawicielstwie Hiszpanii przy Unii Europejskiej. W 2014 r. objął stanowisko zastępcy dyrektora generalnego do spraw Unii Europejskiej i spraw międzynarodowych w hiszpańskim ministerstwie sprawiedliwości, Abogacía General del Estado (służba doradztwa prawnego państwa). Z tego tytułu do 2019 r. pełnił w hiszpańskim ministerstwie spraw zagranicznych i współpracy funkcję abogado del Estado-Jefe w służbie prawnej państwa hiszpańskiego odpowiedzialnej za sprawy przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tym okresie zasiadał również w zarządach szeregu przedsiębiorstw publicznych, a jego zawodowa praktyka prawnicza zaowocowała licznymi publikacjami prawniczymi.

M. Sampol Pucurull został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Asociación Española para el Estudio del Derecho Europeo
  • członek Asociación de Abogados del Estado
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Cruz distinguida de primera clase de San Raimundo de Peñafort del Ministerio de Justicia (2016)
  • Encomienda de la Orden del Mérito Civil del Ministerio de Asuntos Exteriores y Cooperación (2019)
Mirela Stancu
Mirela Stancu
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Mirela Stancu urodziła się w 1974 r. w Călărași (Rumunia). W 1998 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych, a w 2009 r. – tytuł doktora prawa na uniwersytecie w Bukareszcie (Universitatea din București, Rumunia).

W latach 1999-2002 praktykowała jako adwokat palestry w Bukareszcie (Rumunia), po czym poświęciła się nauczaniu prawa procesowego na uniwersytecie w Bukareszcie: w latach 2002-2018 była wykładowczynią, od 2018 r. – starszą wykładowczynią; w tym czasie była też autorką licznych publikacji prawniczych.

W latach 2004-2009 M. Stancu była sędzią sądu pierwszej instancji rejonu trzeciego w Bukareszcie (Judecătoria Sectorului 3 Bucureşti, Rumunia), a w latach 2009-2019 – sądu okręgowego w Bukareszcie (Tribunalul București, Rumunia). W 2005 r. została sędzią delegowanym do rumuńskiego ministerstwa spraw zagranicznych, a w latach 2007-2018 pracowała w krajowym instytucie sądownictwa (Institutul Național al Magistraturii, Rumunia) jako wykładowczyni.

W 2011 r. podjęła pracę w Trybunale Sprawiedliwości u sędzi Camelii Toader i pracowała na stanowisku administratora-prawnika do 2014 r.

Po powrocie do Rumunii w 2015 r. została dyrektorką do spraw europejskich, stosunków międzynarodowych i programów najwyższej rady sądownictwa (Consiliul Superior al Magistraturii, Rumunia) i zajmowała to stanowisko do 2018 r.

M. Stancu została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Petra Škvařilová-Pelzl
Petra Škvařilová-Pelzl
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Petra Škvařilová-Pelzl urodziła się w 1975 r. w Pradze (Republika Czeska). Studiowała prawo w Republice Czeskiej i w Niemczech i uzyskała tytuł Magister iuris (summa cum laude) na uniwersytecie Karola w Pradze (Univerzita Karlova, Republika Czeska). Podjęła studia doktoranckie z prawa na uniwersytecie w Hamburgu (Universität Hamburg, Niemcy), gdzie w 2004 r. obroniła pracę doktorską (summa cum laude). Posiada również dyplom tłumacza ustnego z języka niemieckiego uzyskany w 1995 r. w państwowej szkole językowej w Pradze (Státní jazyková škola, Republika Czeska).

W 1999 r. rozpoczęła działalność zawodową jako pracowniczka naukowa w katedrze prawa handlowego, prawa morskiego i prawa gospodarczego na uniwersytecie w Hamburgu, po czym zdała konkurs przeprowadzony przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) w celu naboru czeskich prawników do instytucji europejskich. Została w ten sposób urzędniczką w dyrekcji generalnej biblioteki oraz badań i dokumentacji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w latach 2004-2019 pracowała na stanowisku administrator prawnik. W latach 2010-2016 pełniła tę funkcję jako attachée dyrektora generalnego. W latach 2017-2018 pracowała jako referendarz w gabinecie sędzi Marii Berger w Trybunale.

P. Škvařilová-Pelzl jest autorką licznych publikacji, w szczególności w dziedzinie prawa Unii i prawa porównawczego. Od 2009 r. zajmowała się również pracą akademicką jako wykładowczyni prawa Unii w akademii służby publicznej w Wiedniu (Verwaltungsakademie des Bundes in Wien, Austria). P. Škvařilová-Pelzl występowała również na licznych konferencjach, w tym w ramach odbywającego się co dwa lata czesko-niemieckiego festiwalu prawa.

P. Škvařilová-Pelzl została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini Societas Iuris Publici Europaei e.V. (SIPE)
  • członkini stowarzyszeń stypendystów jako laureatka stypendium „Copernicus” Universität Hamburg oraz międzynarodowego stypendium parlamentarnego (Internationales Parlamentsstipendium, IPS) Bundestagu (Berlin, 2004)
Iko Nõmm
Iko Nõmm
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Iko Nõmm urodził się w 1977 r. w Tallinie (Estonia). W 2001 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych, a w 2007 r. – tytuł magistra prawa na uniwersytecie w Tartu (Tartu Ülikool, Estonia). Kontynuował naukę na uniwersytecie w Turku na prawniczych studiach doktoranckich i w 2013 r. obronił pracę doktorską.

Działalność zawodową rozpoczął w latach 2001-2002 jako referendarz w sądzie apelacyjnym w Tallinie (Tallinna Ringkonnakohus, Estonia), po czym został asesorem w sądzie pierwszej instancji w Harju (Harju Maakohtu, Estonia). W latach 2002-2007 I. Nõmm orzekał w nim jako sędzia, a w latach 2007-2019 zasiadał w sądzie apelacyjnym w Tallinie. W latach 2015-2016 był sędzią stażystą sądu najwyższego (Riigikohus, Estonia), a w latach 2017-2018 był delegowany jako sędzia krajowy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

I. Nõmm zajmował się ponadto nauczaniem, w latach 2014-2019 jako wykładowca na uniwersytecie w Tartu oraz w latach 2015-2019 r. w departamencie szkoleń sądu najwyższego. W latach 2015-2019 prowadził też szkolenia w estońskiej palestrze, a w latach 2018-2019 zasiadał w komisji egzaminacyjnej estońskich sędziów. W latach 2015-2019 był członkiem komisji oceniającej kompetencje zawodowe estońskiej palestry.

I. Nõmm został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek Eesti Kohtunike Ühing
Gabriele Steinfatt
Gabriele Steinfatt
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Gabriele Steinfatt urodziła się w 1977 r. w Bad Harzburg (Niemcy). Studiowała na uniwersytecie Kraju Saary (Universität des Saarlandes) w Saarbrücken (Niemcy) i w Strasburgu (Francja). W 2000 r. uzyskała tytuł magistra w dziedzinie prawa prywatnego oraz świadectwo prawa europejskiego na uniwersytecie Roberta Schumana (université Robert-Schuman) w Strasburgu (Francja). W 2002 r. zdała w Saarbrücken pierwszy prawniczy egzamin państwowy. W latach 2002-2003 odbyła studia trzeciego stopnia w dziedzinie prawa w instytucie europejskim (Europa-Institut) uniwersytetu Kraju Saary. W 2005 r. ukończyła aplikację w Saarbrücken (Niemcy), zdawszy drugi egzamin państwowy. Otworzyła przewód doktorski na uniwersytecie Kraju Saary i w 2012 r. uzyskała tytuł doktora prawa.

W 2005 r. G. Steinfatt została sędzią sądu administracyjnego w Bremie (Verwaltungsgericht der Freien Hansestadt Bremen, Niemcy) i orzekała w nim do 2017 r., po czym w latach 2017-2019 zasiadała w wyższym sądzie administracyjnym w Bremie (Oberverwaltungsgericht der Freien Hansestadt Bremen, Niemcy). W tym czasie była również członkinią sądu dyscyplinarnego sędziów (Dienstgerichtshof für Richter) oraz zastępczynią członka apelacyjnego sądu dyscyplinarnego inżynierów (Berufsgerichtshofs für Ingenieure).

G. Steinfatt jest autorką licznych publikacji, w szczególności z prawa europejskiego. Zajmowała się również pracą akademicką jako wykładowczyni uniwersytetu Kraju Saary oraz uniwersytetu w Bremie (Universität Bremen, Niemcy). Angażowała się w kształcenie młodych prawników podczas aplikacji, była także egzaminatorką na pierwszym prawniczym egzaminie państwowym.

G. Steinfatt została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini Vereinigung der Bremischen Verwaltungsrichterinnen und Verwaltungsrichter
Rimvydas Norkus
Rimvydas Norkus
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Rimvydas Norkus urodził się w 1979 r. w Kłajpedzie (Litwa). W 2001 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Wilnie (Vilniaus universitetas, Litwa). Studia doktoranckie w dziedzinie prawa odbył na uniwersytecie Michała Römera (Mykolo Romerio universitetas, Litwa), gdzie w 2005 r. obronił pracę doktorską.

Działalność zawodową rozpoczął w latach 1999-2000 jako asystent sądowy w sądzie apelacyjnym Litwy (Lietuvos apeliacinis teismas), a w latach 2000-2003 pełnił w tym sądzie funkcję doradcy prezesa. W latach 2003-2009 był dyrektorem służby praktyki sądowniczej w naczelnym sądzie administracyjnym Litwy (Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas).

W latach 2009-2010 pracował jako prawnik lingwista w Parlamencie Europejskim, po czym powrócił do kraju i w latach 2010-2012 zajmował stanowisko dyrektora departamentu ds. badań prawnych sądu najwyższego Litwy (Lietuvos Aukščiausiasis Teismas). W latach 2012-2013 orzekał w sądzie apelacyjnym Litwy, potem przez rok był sędzią sądu najwyższego, zaś w latach 2014-2019 – jego prezesem. W latach 2016-2018 był ponadto przewodniczącym rady sądownictwa Litwy (Lietuvos Teisėjų taryba).

W latach 2007-2008 r. R. Norkus zajmował się również pracą akademicką jako profesor nadzwyczajny uniwersytetu Michała Römera, a w latach 2012–2019 jako profesor instytutu prawa prywatnego. Jest również autorem licznych publikacji z dziedziny prawa.

R. Norkus został mianowany sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek rady doradczej Akademii Prawa Europejskiego (ERA) (2020-2023)
  • członek rady doradczej „ERA Forum”
  • członek stowarzyszenia The Conference on European Restructuring and Insolvency Law
  • członek INSOL Europe Association
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • odznaczony krzyżem oficerskim orderu wielkiego księcia Giedymina za znaczący wkład w udoskonalenie krajowego systemu sądownictwa i rozwój nauk prawnych (2018)
  • członek honorowy wydziału prawa uniwersytetu Michała Römera (2019)
Tamara Perišin
Tamara Perišin
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Tamara Perišin urodziła się w 1979 r. w Zagrzebiu (Chorwacja). W 2002 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych „cum laude” na uniwersytecie w Zagrzebiu (Sveučilište u Zagrebu, Chorwacja), a w 2003 r. – dyplom master z prawa na uniwersytecie w Oxfordzie (University of Oxford, Zjednoczone Królestwo) jako stypendystka Chevening. Studia doktoranckie w dziedzinie prawa odbyła na uniwersytecie w Zagrzebiu, gdzie w 2007 r. obroniła pracę doktorską. W 2009 r. T. Perišin zdała chorwacki egzamin adwokacki.

Jako pracownik naukowa wyjeżdżała na liczne pobyty badawcze: w 2004 r. do instytutu Assera (Asser Instituut, Niderlandy), w latach 2005-2006 jako stypendystka Fulbrighta na uniwersytet w Georgetown (Georgetown University, USA) i na uniwersytet Michigan (University of Michigan, USA) oraz w latach 2007-2008 na stypendium postdoktorskie do instytutu Maxa Plancka (Max-Planck-Institut, Heidelberg, Niemcy). Ponadto w latach 2007-2008 odbyła studia z dziedziny nauczania i uczenia na uniwersytecie środkowoeuropejskim (Central European University, Węgry). W 2014 r. została zaproszona na postdoktorski pobyt naukowy na wydziale prawa uniwersytetu Harvarda (Harvard Law School, USA).

Od 2002 r. T. Perišin była związana z uniwersytetem w Zagrzebiu, gdzie w latach 2009-2011 była profesor i prodziekan do spraw współpracy międzynarodowej, od 2015 r. – kierownik katedry Jeana Monneta, a od 2018 r. – koordynatorką centrum doskonałości Jeana Monneta. Prowadziła zajęcia, między innymi, z europejskiego prawa publicznego, prawa rynku wewnętrznego, prawa Światowej Organizacji Handlu, wpływu prawa europejskiego na świecie, prawa konkurencji, europejskiego prawa spółek, metodyki prawa europejskiego, ogólnych zasad prawa w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W latach 2015-2016 była profesor wizytującą i „John Harvey Gregory Lecturer on World Organization” na uniwersytecie Harvarda, gdzie prowadziła zajęcia na temat wpływu prawa europejskiego na świecie.

T. Perišin jest autorką licznych publikacji prawniczych, była redaktor naczelną chorwackiego czasopisma z dziedziny prawa Unii („Croatian Yearbook of European Law and Policy”), a obecnie zasiada w jego kolegium redakcyjnym.

W latach 2005-2011 T. Perišin była członkinią zespołu negocjacyjnego do spraw przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej. W 2011 r. prowadziła szkolenia z prawa Unii dla urzędników i dyplomatów w krajowej szkole administracji publicznej (Državna škola za javnu upravu) i w akademii dyplomatycznej chorwackiego ministerstwa spraw zagranicznych i europejskich. W latach 2012-2013 odpowiadała za kształcenie z zakresu prawa Unii członków wymiaru sprawiedliwości w akademii sądownictwa (Pravosudna akademija, Chorwacja) i w sądzie rejonowym w Zagrzebiu (Općinski sud u Zagrebu, Chorwacja). W 2015 r. prowadziła szkolenia w chorwackiej izbie adwokackiej (Hrvatska odvjetnička komora). W latach 2017-2019 pełniła funkcję specjalnej doradczyni w chorwackim ministerstwie nauki i edukacji. Ponadto sporządzała opinie prawne na temat prawidłowego stosowania prawa europejskiego dla chorwackich ministerstw oraz dla adwokatów w sprawach przed sądami krajowymi.

T. Perišin została mianowana sędzią Sądu w dniu 26 września 2019 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członkini kolegium redakcyjnego „Croatian Yearbook of European Law and Policy”
  • członkini Hrvatske udruge za studij Europske unije (CEUSA)
  • członkini Hrvatske udruge za europsko pravo (CROSEL)
  • członkini Chevening Alumni Association
  • członkini Oxford University Society (OUS)
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • katedra Jeana Monneta (2015)
David Petrlík
David Petrlík
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

David Petrlík urodził się w 1978 r. w Pilznie (Republika Czeska). W 2002 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie zachodnioczeskim w Pilznie (Západočeská univerzita v Plzni, Republika Czeska), a wcześniej, w latach 1999-2000, studiował na uniwersytecie w Pasawie (Universität Passau, Niemcy). W 2003 r. uzyskał dyplom master z prawa na uniwersytecie w Paryżu (université Paris I – Panthéon-Sorbonne, Francja). W 2016 r. obronił doktorat z prawa na uniwersytecie Karola w Pradze (Univerzita Karlova, Republika Czeska).

W 2004 r. rozpoczął karierę zawodową jako doradca prawny w ministerstwie spraw zagranicznych Republiki Czeskiej, a tuż po przystąpieniu Republiki Czeskiej do Unii Europejskiej podjął pracę w Trybunale Sprawiedliwości jako referendarz sędziego Jiříego Malenovskiego, z którym pracował do 2015 r.

W 2015 r. zatrudnił się jako doradca prawny w Agencji Europejskiego GNSS [obecnie Agencja Unii Europejskiej ds. Programu Kosmicznego (EUSPA)], gdzie następnie został zastępcą kierownika wydziału w departamencie prawnym i zamówień publicznych. W latach 2018–2021 był kierownikiem wydziału w tym departamencie.

Od 2011 r. D. Petrlík zajmował się także nauczaniem jako wykładowca prawa Unii i prawa własności intelektualnej na uniwersytecie Karola. Jest autorem licznych publikacji z tych dziedzin.

D. Petrlík został mianowany sędzią Sądu w dniu 1 marca 2021 r.

Maja Brkan
Maja Brkan
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Maja Brkan urodziła się w 1979 r. w Mariborze (Słowenia). W 2003 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Lublanie (Univerza v Ljubljani, Słowenia), a w 2004 r. – dyplom master z prawa na uniwersytecie w Nowym Jorku (New York University, USA). Posiada również dyplom akademii prawa europejskiego Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego (Florencja, Włochy, 2004). Studia doktoranckie odbyła na uniwersytecie w Lublanie, gdzie w 2007 r. obroniła pracę doktorską na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej.

Działalność zawodową rozpoczęła w 2004 r. jako prawnik lingwista w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w 2005 r. pracowała jako stażystka w gabinecie sędziego Aindriasa Ó Caoimh w Trybunale Sprawiedliwości, a następnie, w latach 2005-2006, w sądzie apelacyjnym w Lublanie (Višje sodišče v Ljubljani, Słowenia).

W 2007 r. powróciła do pracy w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w gabinecie rzecznik generalnej Vericy Trstenjak, najpierw, w latach 2007-2008, jako asystent prawna, a następnie, w latach 2008-2011 – jako referendarz. W latach 2011-2013 pracowała jako referendarz w gabinecie sędziego Marka Ilešiča.

Później M. Brkan zajęła się pracą dydaktyczną na uniwersytecie w Maastricht (Universiteit Maastricht, Niderlandy), w latach 2013-2018 jako wykładowczyni prawa Unii Europejskiej, a w latach 2018-2021 – profesor prawa Unii Europejskiej. W latach 2014-2017 wykładała również prawo Unii Europejskiej na uniwersytecie w Hasselt (Universiteit Hasselt, Belgia). Jako wykładowczyni wizytująca prowadziła w 2011 r. zajęcia na uniwersytecie w Primorskiej (Univerza na Primorskem, Słowenia), a w 2014 r. – na uniwersytecie w Lublanie oraz na uniwersytecie w Pekinie (Běijīng Shīfàn Dàxué, Chiny). Wyjeżdżała ponadto na pobyty badawcze: w latach 2016 i 2018 do Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego we Florencji, w 2019 r. – na uniwersytet kalifornijski (University of California, Berkeley, USA) i na uniwersytet autonomiczny w Barcelonie (Universitat Autònoma de Barcelona, Hiszpania) oraz w 2020 r. – na uniwersytet w Lublanie.

W 2017 r. M. Brkan została dyrektor stowarzyszoną centrum prawa europejskiego (Maastricht Centre for European Law) uniwersytetu w Maastricht i przez trzy lata pełniła tę funkcję. W 2021 r. została koordynatorką programu zaawansowany master w dziedzinie ochrony prywatności, cyberbezpieczeństwa i zarządzania danymi (Advanced Master in Privacy, Cybersecurity and Data Management) w europejskim centrum ds. ochrony prywatności i cyberbezpieczeństwa (European Centre on Privacy and Cybersecurity) uniwersytetu w Maastricht. W latach 2018-2020 była członkinią komisji egzaminacyjnej na tym uniwersytecie.

W latach 2013-2019 była członkinią rady European Law Institute (ELI). W latach 2015-2021 była redaktor stowarzyszoną „European Data Protection Law Review”, a od 2021 r. – członkinią kolegium redakcyjnego. Od 2020 r. była też członkinią kolegium redakcyjnego platformy informacyjnej EU Law Live.

M. Brkan jest autorką licznych publikacji z dziedziny prawa Unii Europejskiej. Regularnie gości z wykładami na uniwersytetach w Europie i USA.

M. Brkan została mianowana sędzią Sądu w dniu 6 lipca 2021 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • Distinguished Fellow, Maastricht Centre for European Law
  • członkini kolegium redakcyjnego platformy informacyjnej EU Law Live
  • członkini kolegium redakcyjnego „European Data Protection Law Review”
  • członkini Pravniško društvo v Mariboru
  • członkini Maastricht Law and Tech Lab
  • członkini European Law Institute
  • członkini European Centre on Privacy and Cybersecurity
  • członkini „Friends of the Hamburg Max Planck Institute for Comparative and International Private Law”
  • członkini Slovensko društvo za evropsko pravo
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • nagroda młodej prawniczki roku 2007, Zveza društev pravnikov Slovenije (2007)
  • nagroda „J.H.H. Weiler” za najlepszy artykuł naukowy z dziedziny prawa Unii Europejskiej, Pravna fakulteta Univerze v Ljubljani (2003)
  • wyróżnienie za ukończenie studiów prawniczych z wzorowym wynikiem, wydział prawa Univerza v Ljubljani (2003)
Pēteris Zilgalvis
Pēteris Zilgalvis
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Pēteris Zilgalvis urodził się w 1964 r. w Inglewood (USA). Studiował na uniwersytecie kalifornijskim w Los Angeles (University of California, Los Angeles – UCLA, USA), gdzie w 1986 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów w dziedzinie nauk politycznych. Kontynuował studia na uniwersytecie Południowej Kalifornii (University of Southern California, USA), gdzie uzyskał w 1990 r. tytuł doktora prawa.

W tym samym roku rozpoczął działalność zawodową jako główny doradca w służbie prawnej łotewskiej komisji ds. ochrony środowiska (Latvijas Republikas Vides aizsardzības komiteja, Augstākā padome), w której pozostał do 1992 r. Następnie podjął pracę w łotewskim ministerstwie spraw zagranicznych, gdzie zajmował się stosunkami z Parlamentem Europejskim, ONZ, Programem Środowiskowym Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNEP) i Organizacją Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO). Ponadto w 1991 r. został przyjęty do zawodu adwokata w Kalifornii (USA).

W 1993 r. P. Zilgalvis objął stanowisko specjalisty ds. środowiska dla regionu bałtyckiego w Banku Światowym, a w 1996 r. został mianowany głównym doradcą ds. prawa ochrony środowiska w ramach projektu „Federacja Rosyjska – projekt zarządzania środowiskowego”.

W 1997 r. został zastępcą kierownika służby bioetycznej w Radzie Europy i pozostał na tym stanowisku do 2005 r. Następnie zatrudnił się w Komisji Europejskiej jako kierownik wydziału ds. rządów i etyki, a w 2010 r. – kierownik wydziału ds. chorób zakaźnych i zdrowia publicznego. W latach 2010-2016 kontynuował pracę w Komisji Europejskiej na stanowisku kierownika wydziału ds. zdrowia i dobrostanu. W 2016 r. został kierownikiem wydziału ds. innowacji cyfrowych i technologii blockchain i zajmował to stanowisko do 2021 r. Jest również autorem licznych publikacji w czasopismach prawniczych, w szczególności związanych z dziedzinami bioetyki, technologii cyfrowych, praw człowieka i prawa ochrony środowiska.

P. Zilgalvis został mianowany sędzią Sądu w dniu 27 września 2021 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek kolegium redakcyjnego „Baltic Yearbook of International Law”
  • członek World Economic Forum Digital Currency Governance Consortium
  • członek doradczej rady ekspertów Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) ds. polityki w dziedzinie technologii blockchain
Krisztián Kecsmár
Krisztián Kecsmár
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Krisztián Kecsmár urodził się w 1975 r. w Budapeszcie (Węgry). Studiował prawo na wydziale Jeana Monneta na uniwersytecie w Paryżu (Faculté Jean Monnet, université Paris XI Paris-Sud, Francja), gdzie w 1998 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych, w 1999 r. – tytuł magistra prawa międzynarodowego i prawa europejskiego, a w 2000 r. – dyplom master z zarządzania i prawa Unii Europejskiej.

K. Kecsmár rozpoczął działalność zawodową w latach 2001-2005 w kancelarii prawnej na Węgrzech.

W 2005 r. został przyjęty do pracy w Komisji Europejskiej jako urzędnik prowadzący sprawy w dyrekcji generalnej ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów. Pracował również w latach 2009-2015, w 2016 r. oraz w latach 2018-2021 w dyrekcji generalnej ds. konkurencji.

Od maja 2015 r. do kwietnia 2016 r. K. Kecsmár był oddelegowany przez Komisję Europejską do węgierskiego ministerstwa sprawiedliwości jako członek gabinetu ministra odpowiedzialny za sprawy europejskie.

W latach 2016-2018 K. Kecsmár pełnił funkcję sekretarza stanu do spraw międzynarodowej i europejskiej współpracy sądowej w węgierskim ministerstwie sprawiedliwości.

K. Kecsmár został mianowany sędzią Sądu w dniu 27 października 2021 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • redaktor naczelny czasopisma prawniczego „Európai Tükör”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • Nagroda im. Gábora Vladára (2018)
Ion Gâlea
Ion Gâlea
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Ion Gâlea urodził się w 1978 r. w Jassach (Rumunia). W 2000 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych na uniwersytecie w Bukareszcie (Universitatea din București, Rumunia), a także tytuł magistra prawa europejskiego na uniwersytecie w Paryżu (Paris 1 Panthéon-Sorbonne, Francja) w ramach programu Collège juridique franco-roumain d’études européennes organizowanego we współpracy z uniwersytetem w Bukareszcie. W 2002 r. uzyskał dyplom master stosunków międzynarodowych w krajowej szkole nauk politycznych i administracyjnych (Școala Națională de Studii Politice și Administrative, Rumunia). Studia kontynuował na uniwersytecie w Grazu (Karl-Franzens-Universität Graz, Austria), gdzie w 2006 r. uzyskał dyplom magistra studiów europejskich. Po powrocie do Rumunii podjął prawnicze studia doktoranckie na uniwersytecie w Bukareszcie i w 2008 r. obronił pracę doktorską.

I. Gâlea rozpoczął działalność zawodową w rumuńskim ministerstwie spraw zagranicznych, w którym w latach 2000-2002 zajmował stanowisko attaché dyplomatycznego w dyrekcji prawa międzynarodowego i traktatowego, a w latach 2002-2007 – kierownika wydziału prawa wspólnotowego. W latach 2007-2009 pracował w zawodzie zaufania publicznego jako notariusz.

Po powrocie do ministerstwa spraw zagranicznych I. Gâlea został mianowany ekspertem w dyrekcji prawa Unii, zaś w latach 2009-2010 był jej dyrektorem. Następnie w latach 2010-2016 sprawował stanowisko dyrektora generalnego do spraw prawnych.

W latach 2016-2020 był ambasadorem Rumunii w Bułgarii, a w 2021 r. został dyrektorem generalnym departamentu dwustronnych stosunków europejskich i współpracy regionalnej ministerstwa spraw zagranicznych.

I. Gâlea prowadził także zajęcia z prawa na uniwersytecie w Bukareszcie: w latach 2002-2012 był asystentem, w latach 2012-2016 – wykładowcą, a w latach 2016-2021 – docentem. W 2021 r. został mianowany profesorem tego uniwersytetu.

Wykładał także w 2010 r. jako profesor wizytujący w armeńskiej akademii dyplomatycznej (Hayastani divanagitakan dprots’), a także w latach 2009-2015 w rumuńskim instytucie dyplomatycznym (Institutul Diplomatic Român) oraz w 2015 r. na uniwersytecie w La Coruña (Universidade da Coruña, Hiszpania).

Jest autorem licznych publikacji z dziedziny prawa.

I. Gâlea został mianowany sędzią Sądu w dniu 27 października 2021 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek kolegium redakcyjnego „Revista română de drept internațional”
  • członek rumuńskiego oddziału Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego (ILA)
  • członek Societatea Română de Drept European
  • członek Réseau francophone de droit international
  • zastępca dyrektora centrum badań nad prawem międzynarodowym i transnarodowym Universitatea din București
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • medal za zasługi w dyplomacji pierwszej klasy (Rumunia, 2007)
  • order narodowy zasługi (Rumunia, 2009)
  • order narodowy wiernej służby (Rumunia, 2013)
  • order „Madarski Konnik” pierwszej klasy (Bułgaria, 2021)
Ioannis Dimitrakopoulos
Ioannis Dimitrakopoulos
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Ioannis Dimitrakopoulos urodził się w 1971 r. w Atenach (Grecja). W 1992 r. uzyskał tytuł magistra prawa na uniwersytecie w Atenach (Ethniko kai Kapodistriako Panepistimio Athinon, Grecja), a w 1994 r. ukończył studia z tytułem magistra prawa na uniwersytecie w Paryżu (université Paris II Panthéon-Assas, Francja).

W 1995 r. został przyjęty do palestry w Atenach i wykonywał zawód adwokata do 1997 r.

Od 1998 r. zasiadał w radzie stanu (Symvoulio tis Epikrateias, Grecja) jako audytor i pełnił w niej funkcję maître des requêtes od roku 2005 do roku 2022, kiedy to został powołany na stopień radcy stanu. Równolegle ze sprawowaniem tych funkcji w latach 2009–2010 był członkiem komitetu planowania i organizacji rady stanu. Przez trzy lata, od 2005 r., I. Dimitrakopoulos był współpracownikiem Biura Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (Strasburg, Francja) jako starszy doradca prawny, a w 2008 r. powrócił do rady stanu.

W latach 2010–2020 I. Dimitrakopoulos pełnił także funkcję zastępcy przewodniczącego izby odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (Helsinki, Finlandia).

W latach 2014–2015 został powołany na stanowisko sędziego pomocniczego w specjalnym sądzie najwyższym (Anotato Eidiko Dikastirio, Grecja) oraz w specjalnym sądzie ustanowionym na podstawie art. 88 ust. 2 konstytucji Grecji (Eidiko Dikastirio tou arthrou 88 par. 2 tou Syntagmatos). W latach 2014–2016 I. Dimitrakopoulos pełnił również funkcję wiceprezesa stowarzyszenia sędziów rady stanu.

I. Dimitrakopoulos poświęca się ponadto pracy badawczej i dydaktycznej. W latach 2003–2004 wykładał jako Senior Visiting Fellow na uniwersytecie kalifornijskim w Berkeley (University of California, Berkeley, USA), gdzie prowadził zajęcia z europejskiego prawa ochrony środowiska i prawa porównawczego. Od 2010 r. jest on również profesorem w krajowej szkole sądownictwa (Ethniki Scholi Dikastikon Leitourgon, Grecja). I. Dimitrakopoulos jest autorem licznych publikacji, w tym z zakresu prawa europejskiego i praw podstawowych.

I. Dimitrakopoulos został mianowany sędzią Sądu w dniu 13 stycznia 2022 r.

Damjan Kukovec
Damjan Kukovec
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Damjan Kukovec urodził się w Lublanie (Słowenia) w 1977 r. W 2001 r. ukończył studia licencjackie z zakresu prawa na wydziale prawa uniwersytetu w Lublanie (Univerza v Ljubljani, Słowenia), a w 2002 r. uzyskał tytuł magistra prawa na Harvardzie (Harvard Law School, USA). To na tej ostatniej uczelni kontynuował studia doktoranckie, zakończone obroną rozprawy doktorskiej w 2015 r.

W 2002 r. rozpoczął karierę zawodową jako aplikant sędziowski w sądzie apelacyjnym w Lublanie (Višje sodišče v Ljubljani, Słowenia), gdzie pracował w tym charakterze do 2004 r. W 2004 r. rozpoczął pracę jako prawnik w  Specjalnym Sądzie dla Sierra Leone (Freetown, Sierra Leone) oraz w sądzie konstytucyjnym (Ustavno sodišče, Słowenia).

W 2005 r. D. Kukovec rozpoczął pracę w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako prawnik, a następnie, w latach 2006‑2018, pracował w Służbie Prawnej Komisji Europejskiej. W 2006 r. stał się ponadto członkiem słoweńskiej palestry.

D. Kukovec równolegle poświęca się karierze akademickiej, przede wszystkim w dziedzinie prawa europejskiego. W latach 2011‑2013 prowadził zajęcia z prawa globalnego na Harvardzie i w Institute for Global Law and Policy (instytut prawa globalnego i polityki globalnej) tej uczelni. Następnie wykładał na licznych uczelniach prawniczych na całym świecie, w tym w 2014 r. na uniwersytecie w Rio de Janeiro (FGV Direito Rio, Rio de Janeiro, Brazylia), w 2016 r. – na uniwersytecie w Kent (University of Kent’s Brussels School of International Studies, Belgia), w latach 2016 i 2017 – w Europejskim Instytucie Uniwersyteckim we Florencji (Włochy), a w latach 2018‑2020 – na uniwersytecie w Lublanie. Od 2018 r. D. Kukovec jest również starszym wykładowcą prawa i zastępcą dyrektora studiów doktoranckich na uniwersytecie Middlesex w Londynie (Middlesex University, Zjednoczone Królestwo).

D. Kukowec jest autorem licznych publikacji z zakresu prawa Unii. Jest też regularnie zapraszany jako wykładowca przez wiele uniwersytetów na całym świecie.

D. Kukovec został mianowany sędzią Sądu w dniu 13 stycznia 2022 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek grupy RECONNECT
  • członek British International Studies Association
  • członek Society of Legal Scholars
  • członek Pravniško društvo Ljubljana
  • członek European Society of International Law
  • członek Klub alumnov Pravne fakultete Univerze v Ljubljani
  • członek Slovensko društvo za evropsko pravo
  • członek European Union Studies Association
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • nagroda za najlepszą pracę na temat prawa Unii przyznawana przez rząd Republiki Słowenii (2001)
  • złoty medal za osiągnięcia akademickie przyznawany przez Univerza v Ljubljani (2001)
  • Landon Gammon Prize przyznawana przez Harvard Law School (2001)
  • nagroda Rotary Club Ljubljana (2008)
  • nagrody akademickie przyznawane przez Harvard Law School (2009-2012)
  • Senior Fellow of the Higher Education Academy (Zjednoczone Królestwo) (2020)
Suzanne Kingston
Suzanne Kingston
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Suzanne Kingston urodziła się w 1977 r. w Dublinie (Irlandia). W 1998 r. ukończyła studia licencjackie z zakresu prawa na uniwersytecie w Oksfordzie (University of Oxford, Zjednoczone Królestwo), a w 2000 r. uzyskała tytuł magistra prawa na uniwersytecie w Lejdzie (Universiteit Leiden, Niderlandy). Na tej ostatniej uczelni podjęła następnie studia doktoranckie z zakresu prawa, zakończone obroną rozprawy doktorskiej w 2009 r.

W 1998 r. została przyjęta jako barrister do Honourable Society of Gray’s Inn w Londynie (Zjednoczone Królestwo). W 2002 r. rozpoczęła pracę w brukselskim biurze międzynarodowej kancelarii adwokackiej jako adwokat i praktykowała tam do 2004 r.

S. Kingston rozpoczęła następnie pracę w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako referendarz w gabinecie rzecznika generalnego Leenderta Geelhoeda, z którym współpracowała w latach 2004‑2006.

W 2007 r. S. Kingston została przyjęta jako barrister do Honourable Society of King’s Inns w Dublinie (Irlandia). Od 2007 r. praktykowała w irlandzkiej palestrze jako barrister, a następnie jako senior counsel.

Ponadto S. Kingston wykładała prawo na uniwersytecie w Dublinie (University College Dublin, Irlandia) początkowo, w latach 2007‑2015, jako starszy wykładowca, a następnie, od 2015 r., jako profesor. W trakcie swojej kariery akademickiej wykładała również na innych uczelniach, w tym na uniwersytecie Columbia (Columbia University, USA), na uniwersytecie w Cambridge (Cambridge University, Zjednoczone Królestwo), na uniwersytecie w Lejdzie oraz na uniwersytecie w Toronto (Osgoode Hall Law School of York University in Toronto, Kanada). S. Kingston jest autorką licznych publikacji z dziedziny prawa Unii.

S. Kingston została mianowana sędzią Sądu w dniu 13 stycznia 2022 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • wiceprezes Irish Centre for European Law
  • członkini kolegium redakcyjnego „Irish Jurist”
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • laureatka nagrody Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (2015)
  • laureatka nagrody Ireland’s Champions of EU Research przyznawanej przez Irish Research Council (2017)
Tihamér Tóth
Tihamér Tóth
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Tihamér Tóth urodził się w 1971 r. w Zalaegerszegu (Węgry). Studiował prawo na uniwersytecie w Segedynie (Szegedi Tudományegyetem, Węgry), gdzie uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych w 1994 r. Następnie odbył on studia doktoranckie na tym samym uniwersytecie i w 2001 r. obronił tam pracę doktorską.

W 1994 r. rozpoczął on swą działalność zawodową na Węgrzech jako prawnik w biurze spraw europejskich i kontynuował ją następnie w ministerstwie ds. stosunków gospodarczych z zagranicą, w ministerstwie przemysłu i handlu oraz w ministerstwie spraw zagranicznych.

W latach 1997-2001 zajmował stanowisko urzędnika prowadzącego sprawy w biurze ds. międzynarodowych węgierskiego organu ochrony konkurencji. W latach 2001-2003 był członkiem rady ds. konkurencji (Węgry), a następnie – w latach 2003-2009 – jej prezesem. W tym okresie pełnił on również funkcję wiceprezesa węgierskiego organu ochrony konkurencji.

W latach 2009-2022 prowadził na Węgrzech działalność jako adwokat, w szczególności w dziedzinie prawa konkurencji.

Począwszy od 1999 r. T. Tóth poświęcił się również nauczaniu na katolickim uniwersytecie Pétera Pázmánya (Pázmány Péter Katolikus Egyetem, Węgry). W latach 1999-2010 pracował tam jako wykładowca, a następnie pełnił funkcję wicedziekana: ds. badań i stosunków międzynarodowych (2010-2013),  ds. studentów (2010-2014) i  ds. stosunków międzynarodowych (począwszy od 2015 r.). Tihamér Tóth został profesorem tego uniwersytetu w 2018 r. W latach 2019-2022 powierzono mu katedrę im. Jeana Monneta (prawo konkurencji).

Jest autorem licznych opracowań i publikacji z zakresu prawa konkurencji.

Tihamér Tóth został mianowany sędzią Sądu w dniu 6 lipca 2022 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek komitetu redakcyjnego „Versenytükör”, przeglądu branżowego węgierskiego organu ochrony konkurencji
  • członek International League of Competition Law (LIDC) i jej rady naukowej
  • członek zarządu Magyar Versenyjogi Egyesület
  • członek międzynarodowej rady konsultacyjnej Institute for Consumer Antitrust Studies przy Loyola School of Law (Chicago, USA)
  • członek komitetu regulacyjnego American Chamber of Commerce in Hungary
  • doradca komitetu decyzyjnego Önszabályozó Reklám Testület
Honorowe tytuły i wyróżnienia
  • A Magyar Érdemrend Lovagkeresztje (polgári tagozat) (2017)
Beatrix Ricziová
Beatrix Ricziová
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Beatrix Ricziová urodziła się w 1981 r. w Bratysławie (Słowacja). W 2005 r. uzyskała tytuł magistra prawa na uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie (Univerzita Komenského v Bratislave, Słowacja), a następnie, w 2012 r. – tytuł doktora nauk prawnych na tej samej uczelni.

Karierę zawodową rozpoczęła w latach 2002-2004 jako asystent prawna w jednej ze słowackich kancelarii adwokackich. Począwszy od 2003 r. wykonywała przez wiele lat, między innymi, tłumaczenia pisemne i ustne związane z wydarzeniami organizowanymi przez gminę Stupava (Słowacja).

W latach 2005-2006 B. Ricziová pracowała jako prawnik dla instytutu zbliżania prawodawstwa przy rządzie słowackim, a następnie, w latach 2007-2008, dla urzędu głównego przedstawiciela Słowacji przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wchodzącego w skład słowackiego ministerstwa sprawiedliwości. W latach 2009-2022 pełniła ona funkcję głównego przedstawiciela Słowacji przed sądami Unii.

Beatrix Ricziová była ponadto, członkiem stałego komitetu prawa cywilnego i handlowego rady ustawodawczej rządu słowackiego (2007-2010) i komitetu rekodyfikacji słowackiej procedury cywilnej (2012-2015).

Beatrix Ricziová została mianowana sędzią Sądu w dniu 6 lipca 2022 r.

Elisabeth Tichy-Fisslberger
Elisabeth Tichy-Fisslberger
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Elisabeth Tichy-Fisslberger urodziła się w 1957 r. w Wiedniu (Austria). W 1980 r. uzyskała dyplom studiów prawniczych, uzupełnionych w 1981 r. studiami z zakresu prawa międzynarodowego na francuskojęzycznym katolickim uniwersytecie w Lowanium (Université catholique de Louvain, Belgia).

E. Tichy-Fisslberger rozpoczęła swoją karierę zawodową w Komisji Europejskiej w 1982 r. jako tłumacz konferencyjny, którą to funkcję pełniła do 1988 r. Równocześnie kontynuowała studia lingwistyczne na uniwersytecie w Wiedniu (Universität Wien, Austria) i w 1984 r. uzyskała tytuł magistra lingwistyki.

W 1988 r. dołączyła do służb austriackiego ministerstwa spraw zagranicznych w dyrekcji generalnej ds. europejskich i gospodarczych jako radca, którą to funkcję pełniła do 1993 r.

W 1990 r. została oddelegowana do ambasady Austrii w Dublinie. Od połowy 1991 r. do połowy 1992 r. była zastępcą dyrektora ds. polityki transportowej Unii Europejskiej w austriackim ministerstwie spraw zagranicznych w Wiedniu. Następnie została oddelegowana do ambasady Austrii w Londynie.

W latach 1993‑2000 była radcą ministrem w stałym przedstawicielstwie Austrii przy Unii Europejskiej w Brukseli.

Po powrocie do austriackiego ministerstwa spraw zagranicznych E. Tichy-Fisslberger powierzono funkcję dyrektora ds. zagadnień ogólnych związanych z Unią Europejską i instytucjami Unii Europejskiej, którą sprawowała w latach 2000‑2003. Następnie została mianowana zastępcą dyrektora generalnego ds. europejskich i gospodarczych, a od 2007 r. piastuje stanowisko dyrektora generalnego ds. prawnych i konsularnych. Ponadto w latach 2009‑2017 pełniła funkcję krajowego koordynatora ds. zwalczania handlu ludźmi.

Od grudnia 2017 r. jest ambasadorem w stałym przedstawicielstwie Austrii przy Biurze Narodów Zjednoczonych i innych organizacjach międzynarodowych w Genewie. W 2020 r. została wybrana na przewodniczącą Rady Praw Człowieka ONZ, a w 2021 r. – na przewodniczącą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ.

Niezależnie od tej działalności E. Tichy-Fisslberger wykłada, od 2002 r., prawo w akademii dyplomatycznej w Wiedniu (Diplomatische Akademie Wien, Austria). W latach 2006‑2017 prowadziła działalność wykładowczą również na uniwersytecie w Wiedniu.

E. Tichy-Fisslberger została mianowana sędzią Sądu w dniu 15 września 2022 r.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • kawaler orderu Legia Honorowa, Francja (2005)
  • wielki krzyż Orderu Zasługi Księstwa Liechtensteinu (2021)
  • Lietuvas diplomātijas zvaigznes ordenis (litewska gwiazda dyplomacji) (2021)
William Valasidis
William Valasidis
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

William Valasidis urodził się w 1971 r. w Salonikach (Grecja). W 1993 r. ukończył studia na uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach (Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis, Grecja), a w 1996 r. uzyskał tytuł Master of Laws w Harvard Law School (Stany Zjednoczone).

W latach 1993‑1995 W. Valasidis był praktykantem, w ramach odbywania aplikacji adwokackiej, w kancelarii adwokackiej. Został przyjęty do palestry w Salonikach w 1996 r. i następnie praktykował w kancelariach w Meksyku i Stanach Zjednoczonych.

Pracę w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpoczął po raz pierwszy w 1998 r. jako referendarz w gabinecie sędziego Kraterosa Ioannou. W. Valasidis sprawował tę funkcję następnie w gabinecie sędziego Vassiliosa Skourisa, który został prezesem Trybunału w 2003 r. i z którym współpracował przez piętnaście lat (1999‑2014).

W 2014 r. został mianowany dyrektorem ds. protokołu i informacji w Trybunale, a następnie dyrektorem ds. komunikacji, które to stanowisko zajmował do 2022 r.

Jest autorem publikacji prawniczych i artykułów, dużą wagę przywiązuje do nauczania praktyki prawa Unii, aktywnie angażując się w organizację i przebieg konkursu European Law Moot Court Competition, najpierw jako członek jury w latach 2004‑2005, a następnie jako członek i wiceprezes European Law Moot Court Society w latach 2006‑2022. Jest również stałym uczestnikiem krajowych i międzynarodowych konferencji.

W. Valasidis został mianowany sędzią Sądu w dniu 15 września 2022 r.

Steven Verschuur
Steven Verschuur
sędzia
Życiorys i działalność zawodowa

Steven Verschuur urodził się w 1977 r. w Arnhem (Niderlandy). Studiował prawo na uniwersytecie w Utrechcie (Universiteit Utrecht, Niderlandy) i uzyskał tytuł magistra prawa w 2001 r. Kontynuował naukę na uniwersytecie w Liège (université de Liège, Belgia), gdzie w 2002 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów podyplomowych z zakresu prawa europejskiego. Pracę doktorską z zakresu prawa obronił w 2010 r. na uniwersytecie w Utrechcie.

Od 2002 r. S. Verschuur praktykuje w licznych kancelariach w Niderlandach i Belgii jako adwokat z zakresu różnych dziedzin prawa Unii, takich jak: konkurencja, pomoc państwa, polityka handlowa, zamówienia publiczne i środki ograniczające przyjęte w kontekście wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii.

Jest także autorem wielu artykułów z tych dziedzin publikowanych w czasopismach i opracowaniach prawniczych.

Równocześnie w latach 2021–2022 Steven Verschuur był także sędzią-zastępcą w wydziale cywilnym sądu rejonowego dla Zelandii-Brabancji Zachodniej (rechtbank Zeeland-West-Brabant, Niderlandy).

S. Verschuur został mianowany sędzią Sądu w dniu 15 września 2022 r.

Emmanuel Coulon
Emmanuel Coulon
sekretarz
Życiorys i działalność zawodowa

Emmanuel Coulon urodził się w 1968 r. w Wersalu (Francja). Studiował na uniwersytetach w Paryżu, gdzie w 1990 r. uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych (université Panthéon-Assas, Paris II, Francja), a w 1991 r. – dyplom ukończenia studiów z dziedziny zarządzania (université Paris-Dauphine, Paris IX, Francja). Następnie podjął studia w Kolegium Europejskim w Brugii (Belgia), gdzie w 1992 r. otrzymał tytuł Master of Laws z prawa europejskiego (LLM).

W 1993 r. zdał egzamin wstępny w regionalnym centrum kształcenia w zawodzie adwokata w Paryżu. W 1995 r. uzyskał świadectwo uprawnień zawodowych palestry w Brukseli (Belgia) i praktykował jako członek tejże palestry w kancelarii o międzynarodowym zasięgu. W 1998 r. zdał konkurs otwarty zorganizowany przez Komisję Wspólnot Europejskich.

E. Coulon został zatrudniony w 1996 r. przez prezesa Sądu, Antonia Saggia, na stanowisku referendarza w „task force” do spraw z dziedziny konkurencji. W 1998 r. został referendarzem w gabinecie prezesa Bo Vesterdorfa i pracował w nim do 2002 r. W 2003 r. został obsadzony na nowo utworzonym w Sądzie stanowisku szefa gabinetu prezesa.

W dniu 6 października 2005 r. został mianowany sekretarzem Sądu. Jego urzędowanie na tym stanowisku było przedłużane w latach 2011 i 2017 na kolejne kadencje, obecna jest więc trzecią, w której sprawuje powierzone mu we właściwych przepisach funkcje.

Jest autorem publikacji z dziedziny prawa Unii, w szczególności w dziedzinach prawa procesowego i sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Członkostwo w fundacjach, organizacjach lub instytucjach o profilu prawniczym, kulturalnym, artystycznym, społecznym, sportowym lub charytatywnym
  • członek kolegium redakcyjnego „Cahiers de droit européen”