Prezentacja członków
Marc van der Woude
Marc van der Woude

urodzony w 1960 r.; absolwent prawa (uniwersytet w Groningue, 1983); studia w Kolegium Europejskim (1983-1984); asystent w Kolegium Europejskim (1984-1986); wykładowca na uniwersytecie w Leiden (1986-1987); sprawozdawca w dyrekcji generalnej ds. konkurencji Komisji Wspólnot Europejskich (1987-1989); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1989-1992); koordynator polityczny w dyrekcji generalnej ds. konkurencji Komisji Wspólnot Europejskich (1992-1993); członek służb prawnych Komisji Wspólnot Europejskich (1993-1995); członek palestry w Brukseli od 1995 r.; profesor na Uniwersytecie Erazma z Rotterdamu od 2000 r.; autor licznych publikacji; Sędzia Sądu od dnia 13 września 2010 r.; wiceprezes Sądu od 20 września 2016 r. do 26 września 2019 r.; prezes Sądu od dnia 27 września 2019 r.

Savvas Papasavvas
Savvas Papasavvas

urodzony w 1969 r.; studia na uniwersytecie w Atenach (Ptychion, 1991); studia trzeciego cyklu na uniwersytecie Paris II (DEA w dziedzinie prawa publicznego, 1992) oraz na uniwersytecie Aix- Marseille III (doktorat z nauk prawnych, 1995); przyjęty do palestry na Cyprze, członek palestry w Nikozji od 1993 r.; wykładowca na uniwersytecie na Cyprze (1997-2002), docent prawa konstytucyjnego od września 2002 r.; pracownik naukowy w europejskim centrum prawa publicznego (2001-2002); sędzia Sądu od dnia 12 maja 2004 r.; wiceprezes Sądu od dnia 27 września 2019 r.

Heikki Kanninen
Heikki Kanninen

urodzony w 1952 r.; absolwent wyższej szkoły handlowej w Helsinkach oraz wydziału prawa uniwersytetu w Helsinkach; referendarz w naczelnym sądzie administracyjnym Finlandii; sekretarz generalny komitetu ds. reformy systemu ochrony prawnej w administracji publicznej; główny administrator w naczelnym sądzie administracyjnym; sekretarz generalny komitetu ds. reformy postępowania sądowo-administracyjnego, radca w departamencie legislacji ministerstwa sprawiedliwości; zastępca sekretarza Sądu EFTA; referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich; sędzia naczelnego sądu administracyjnego (1998-2005); członek komisji odwoławczej ds. uchodźców; wiceprzewodniczący komitetu ds. rozwoju fińskich organów sądowych; sędzia Sądu do spraw Służby Publicznej od dnia 6 października 2005 r. do dnia 6 października 2009 r.; sędzia Sądu od dnia 7 października 2009 r.; wiceprezes Sądu od dnia 17 września 2013 do 19 września 2016 r.

Vesna Tomljenović
Vesna Tomljenović

urodzona w 1956 r.; absolwentka uniwersytetu w Rijece (magisterium, 1979) i uniwersytetu w Zagrzebiu (L.L.M., 1984; doktorat z prawa, 1996); asystent (1980-1998), profesor stowarzyszony (2003-2009) i profesor (2009-2013) na wydziale prawa uniwersytetu w Rijece; asystent na wydziale ekonomii uniwersytetu w Rijece (1990-2013); przewodnicząca chorwackiego stowarzyszenia prawa porównawczego (2006-2013); sędzia Sądu od dnia 4 lipca 2013 r.

Anthony Michael Collins
Anthony Michael Collins

Urodzony w 1960 r.; absolwent Trinity College, Dublin (nauki prawne) (1984) i Honourable Society of the King's Inns, Dublin (barrister) (1986); bencher of the Honourable Society of King's Inns (od 2013); adiunkt, University College Cork (od 2015); członek zarządu Irish Centre for European Law (irlandzkiego centrum prawa europejskiego) (od 1997); Barrister-at-Law (1986-1990 i 1997-2003) i senior counsel (2003-2013) w irlandzkiej palestrze; referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1990-1997); dyrektor Irish Centre for European Law (1997-2000) i członek jego zarządu do dnia dzisiejszego; wiceprzewodniczący Council of European National Youth Committees (1979-1981); sekretarz generalny Organising Bureau of European School Student Unions (1977-1984); sekretarz generalny Irish Union of School Students (1977-1979); międzynarodowy wiceprzewodniczący Union of Students in Ireland (1982-1983); członek stałej delegacji Rady Palestr Unii Europejskiej (CCBE) przy Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunale EFTA (2006-2013); sędzia Sądu od dnia 16 września 2013 r.

 

Stéphane Gervasoni
Stéphane Gervasoni

urodzony w 1967 r.; absolwent instytutu studiów politycznych w Grenoble (1988) oraz École nationale d'administration (ENA) (1993); członek Conseil d'État na stanowisku auditeur [sędzia sprawozdawca w wydziale postępowań spornych (1993-1997), członek wydziału spraw społecznych (1996-1997)]; członek Conseil d'État na stanowisku maître des requêtes (1996-2008); wykładowca w Institut d'études politiques de Paris (1993-1995); komisarz rządu w specjalnej komisji odwoławczej ds. emerytur (1994-1996); doradca prawny w ministerstwie służby cywilnej oraz w urzędzie miasta Paryża (1995-1997); sekretarz generalny prefektury departamentu Yonne, podprefekt okręgu Auxerre (1997-1999); sekretarz generalny prefektury departamentu Savoie, podprefekt okręgu Chambéry (1999-2001); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (2001 -2005); członek rzeczywisty komisji odwoławczej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) (2001-2005); sędzia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (2005-2011, prezes izby 2008-2011); conseiller d'État, zastępca prezesa ósmej izby wydziału postępowań spornych (2011-2013); członek komisji odwoławczej Europejskiej Agencji Kosmicznej (2011-2013); sędzia Sądu od dnia 16 września 2013 r.

Dean Spielmann
Dean Spielmann

urodzony w 1962 r.; dyplom licencjacki prawa na katolickim uniwersytecie w Louvain (1988) oraz Master of Laws na uniwersytecie w Cambridge (1990); asystent na katolickim uniwersytecie w Louvain (1991-1997); członek palestry (avocat au barreau) w Luksemburgu (1989-2004); członek komisji praw człowieka i prawa karnego Rady Adwokatur i Stowarzyszeń Prawniczych Europy (CCBE) (2002-2004); członek unijnej sieci niezależnych ekspertów w dziedzinie praw podstawowych (2002-2004); członek komisji konsultacyjnej ds. praw człowieka w Luksemburgu (2000-2004); sędzia (2004-2015), przewodniczący izby (2011-2012), wiceprzewodniczący (2012), a następnie przewodniczący (2012-2015) Europejskiego Trybunału Praw Człowieka; wykładowca nadzwyczajny na uniwersytecie w Luksemburgu (1996-2006); dydaktyk na uniwersytecie Nancy 2 (1997-2009); członek sekcji nauk etycznych i politycznych w Institut grand-ducal (od 2002 r.); Honorary Fellow w Fitzwilliam na uniwersytecie w Cambridge (od 2013 r.); Honorary Bencher w Gray's Inn w Londynie (od 2013 r.); profesor honorowy w University College na uniwersytecie w Londynie (od 2013 r.); członek komitetów naukowych licznych czasopism prawniczych i autor szeregu publikacji; sędzia Sądu od dnia 13 kwietnia 2016 r.

Anna Marcoulli
Anna Marcoulli

urodzona w 1974 r.; ukończyła studia prawnicze na East Anglia University (1995) i uzyskała dyplom Master of Laws na uniwersytecie w Bristolu (1996); przyjęta do palestry na Cyprze (1997); zatrudniona w służbach prawnych Republiki Cypru w dziale prawa europejskiego (1998-2008); oddelegowana do wydziału „Recherche et documentation" Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako ekspert narodowy (2005-2007); doradca prawny cypryjskiej prezydencji Rady Unii Europejskiej (2012); członek służb prawnych Komisji Europejskiej (2008-2016); od dnia 13 kwietnia 2016 r. sędzia Sądu

Ricardo da Silva Passos
Ricardo da Silva Passos

urodzony w 1953 r.; studia prawnicze na uniwersytecie klasycznym w Lizbonie (1975); studia podyplomowe (diplôme d’études approfondies) na uniwersytecie w Strasburgu (1978); Master of Laws na uniwersytecie Harvarda (1984); zastępca prokuratora republiki w sądzie pierwszej instancji w Cascais (1975–1976); prawnik w sekretariacie Europejskiej Komisji Praw Człowieka (1978–1986); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1986–1987); kierownik wydziału w sekretariacie komisji prawnej i praw obywateli Parlamentu Europejskiego (1988–1999); członek sekretariatu Konwentu w Sprawie Przyszłości Europy (2002–2003); kierownik wydziału w służbie prawnej Parlamentu Europejskiego (1999–2010); dyrektor do spraw instytucjonalnych i parlamentarnych w służbie prawnej Parlamentu Europejskiego (2010–2016); sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r

Jesper Svenningsen
Jesper Svenningsen

urodzony w 1966 r.; studia prawnicze (Candidatus juris), uniwersytet w Aarhus (1989); aplikant adwokacki przy doradcy prawnym rządu duńskiego (1989–1991); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w gabinecie rzecznika generalnego C. Gulmanna (1991–1993); adwokat wpisany na listę adwokatów w Danii (1993); adwokat przy doradcy prawnym rządu duńskiego (1993–1995); wykładowca prawa europejskiego na uniwersytecie w Kopenhadze; docent w luksemburskiej antenie Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej (EIAP) (1995–1997), adwokat wpisany na listę adwokatów w Brukseli (1997), docent a następnie sprawujący funkcję dyrektora EIAP, Luksemburg (1997–1999); administrator w służbie prawnej Urzędu Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA (1999–2000); urzędnik w Trybunale Sprawiedliwości (2000–2013); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w gabinecie sędziego C. Gulmanna (2003–2006), a następnie w gabinecie sędziego L. Baya Larsena (2006–2013); sędzia Sądu do spraw Służby Publicznej od 07 października 2013 do 31 sierpnia 2016; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Maria José Costeira
Maria José Costeira

urodzona w 1967 r.; studia prawnicze na uniwersytecie w Coimbrze (1991); studia podyplomowe z prawa własności intelektualnej na uniwersytecie w Lizbonie (2001); aplikacja adwokacka (1991–1992); referendarz sądowy (1992–1995); sędzia sądów pierwszej instancji (1995–1997); sędzia sądu gospodarczego w Lizbonie (1999–2016); sędzia sądu apelacyjnego w Coimbrze (2016); nauczyciel prawa w szeregu portugalskich uniwersytetów i w krajowej szkole sądownictwa; sekretarz generalny (2012–2015) następnie przewodniczący (2015–2016) stowarzyszenia sędziów portugalskich; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Alexander Kornezov
Alexander Kornezov

urodzony w 1978 r.; ukończył studia prawnicze na uniwersytecie Świętego Klemensa Ochrydzkiego w Sofii (2002) i uzyskał dyplom LL.M prawa europejskiego w Kolegium Europejskim w Brugii (2004); doktor prawa (2008); członek palestry (avocat au barreau) w Brukseli (2004–2006); docent prawa procesowego Unii Europejskiej na sofijskich uniwersytetach Gospodarki Krajowej i Międzynarodowej (2008–2012) oraz Świętego Klemensa Ochrydzkiego (2010–2013); profesor nadzwyczajny prawa europejskiego i międzynarodowego prawa prywatnego w Bułgarskiej Akademii Nauk (od 2014 r.); wykładowca wizytujący na uniwersytecie w Cambridge i na Katholieke Universiteit Leuven; referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2007–2016); założyciel i członek zarządu bułgarskiego towarzystwa prawa europejskiego; kierownik redakcyjny poświęconego prawu europejskiemu czasopisma Evropeiski praven pregled; autor szeregu publikacji z dziedziny prawa europejskiego; od 13 kwietnia do 31 sierpnia 2016 roku sędzia Sądu do spraw Służby Publicznej; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Marc Jaeger
Marc Jaeger

urodzony w 1954 r.; ukończył studia prawnicze na uniwersytecie Roberta Schumana w Strasburgu; studia w Kolegium Europejskim; przyjęty do palestry w Luksemburgu (1981); attaché de justice, delegat przy prokuratorze generalnym w Luksemburgu (1983); sędzia tribunal d'arrondissement de Luxembourg (luksemburskiego sądu okręgowego) (1984); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1986-1996); przewodniczący Institut universitaire international de Luxembourg (IUIL); sędzia Sądu od dnia 11 lipca 1996 r.; prezes Sądu od 17 września 2007 r. do 26 września 2019 r.

Sten Frimodt Nielsen
Sten Frimodt Nielsen

urodzony w 1963 r.; licencjat z prawa na uniwersytecie w Kopenhadze (1988); urzędnik ministerstwa spraw zagranicznych (1988-1991); wykładowca prawa międzynarodowego i prawa europejskiego na uniwersytecie w Kopenhadze (1988-1991); sekretarz ambasady w stałym przedstawicielstwie Danii przy ONZ w Nowym Jorku (1991-1994); urzędnik w służbie prawnej ministerstwa spraw zagranicznych (1994-1995); profesor nadzwyczajny uniwersytetu w Kopenhadze (1995); radca, następnie główny radca w kancelarii premiera (1995-1998); minister radca w stałym przedstawicielstwie Danii przy Unii Europejskiej (1998-2001); radca specjalny w kancelarii premiera do spraw prawnych (2001-2002); dyrektor departamentu i radca prawny w kancelarii premiera (marzec 2002 - lipiec 2004); podsekretarz stanu i radca prawny w kancelarii premiera (sierpień 2004 - sierpień 2007); sędzia Sądu od dnia 17 września 2007 r.

Juraj Schwarcz
Juraj Schwarcz

urodzony w 1952 r.; doktor prawa (uniwersytet Komeńskiego w Bratysławie, 1979); radca prawny w przedsiębiorstwie (1975-1990); sekretarz ds. rejestru handlowego przy sądzie rejonowym w Koszycach (1991); sędzia sądu rejonowego w Koszycach (styczeń-październik 1992); sędzia i prezes izby sądu okręgowego w Koszycach (listopad 1992-2009); sędzia delegowany izby handlowej sądu najwyższego Republiki Słowackiej (październik 2004 - wrzesień 2005); prezes kolegium prawa handlowego przy sądzie okręgowym w Koszycach (październik 2005 - wrzesień 2009); członek zewnętrzny wydziału prawa handlowego i gospodarczego uniwersytetu P.J. Šafárika w Koszycach (1997-2009); członek zewnętrzny zespołu wykładowców szkoły sądownictwa (2005-2009); sędzia Sądu od dnia 7 października 2009 r.

Dimitrios Gratsias
Dimitrios Gratsias

urodzony w 1957 r.; ukończył prawo na Uniwersytecie Ateńskim (1980); studia podyplomowe w zakresie prawa publicznego na Uniwersytecie Paris I, Panthéon-Sorbonne (1981); świadectwo uniwersyteckiego centrum studiów wspólnotowych i europejskich (Uniwersytet Paris I) (1982 r.); członek Conseil d'État na stanowisku auditeur (1985–1992); członek Conseil d'État na stanowisku maître des requêtes (1992–2005); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1994–1996); członek stowarzyszony szczególnego sądu najwyższego Grecji (1998 i 1999); pracownik Conseil d'État na stanowisku radcy stanu (2005); członek specjalnego sądu do spraw dyscyplinarnych (2006); członek Najwyższej Rady Sądownictwa Administracyjnego (2008); inspektor sądownictwa administracyjnego (2009–2010); sędzia Sądu od dnia 25 października 2010 r.

Mariyana Kancheva
Mariyana Kancheva

urodzona w 1958 r., absolwentka studiów prawniczych na uniwersytecie w Sofii; studia uzupełniające (tytuł master) w zakresie prawa europejskiego w Institut d’études européennes na Université libre de Bruxelles; specjalizacja w dziedzinie prawa gospodarczego i prawa własności intelektualnej; asesor sądowy w sądzie regionalnym w Sofii (1985 – 1986); doradca prawny (1986 – 1988); adwokat należący do izby adwokackiej w Sofii (1988 – 1992); dyrektor generalna biura obsługującego korpus dyplomatyczny w ministerstwie spraw zagranicznych (1992 – 1994); adwokat w Sofii (1994 – 2011) i Brukseli (2007 – 2011); arbiter w Sofii w sprawach handlowych; udział w tworzeniu aktów prawnych różnego rodzaju jako doradca prawny w parlamencie bułgarskim; sędzia Sądu od dnia 19 września 2011 r.

Eugène Buttigieg
Eugène Buttigieg

urodzony w 1961 r.; doktor prawa uniwersytetu na Malcie; master w dziedzinie prawa europejskiego (uniwersytet w Exeter); doktorat z dziedziny prawa konkurencji (uniwersytet w Londynie); prawnik w ministerstwie sprawiedliwości (1987-1990); główny prawnik w ministerstwie spraw zagranicznych (1990-1994); członek Copyright Board (komisji do spraw praw autorskich) (1994-2005); prawnik weryfikator w ministerstwie sprawiedliwości i samorządu lokalnego (2001-2002); administrator w Malta Resources Authority (urzędzie zarządzania zasobami Malty) (2001-2009); konsultant w dziedzinie prawa europejskiego (od 1994); doradca do spraw prawa konkurencji i konsumentów w ministerstwie finansów, gospodarki i inwestycji (2000-2010); doradca premiera do spraw prawa konkurencji i konsumentów (2010-2011), konsultant w Malta Competition and Consumer Affairs Authority (maltańskim urzędzie do spraw konkurencji i konsumentów) (2012); wykładowca (1994-2001), docent (2001-2006), następnie profesor stowarzyszony (od 2007) i kierownik katedry prawa europejskiego Jeana Monneta (od 2009) na uniwersytecie na Malcie; współzałożyciel i wiceprezes Maltese Association for European Law (maltańskiego stowarzyszenia prawa europejskiego); sędzia Sądu od dnia 8 października 2012 r.

Viktor Kreuschitz
Viktor Kreuschitz

urodzony w 1952 r.; doktor prawa uniwersytetu w Wiedniu (1981); urzędnik urzędu kanclerza federalnego - służby ds. konstytucyjnych (1981-1997); doradca w Służbie Prawnej Komisji Europejskiej (1997-2013); sędzia Sądu od dnia 16 września 2013 r.

Lauri Madise
Lauri Madise

urodzony w 1974 r.; absolwent wydziału prawa (uniwersytety w Tartu i Poitiers); radca w ministerstwie sprawiedliwości (1995-1999); szef sekretariatu komisji konstytucyjnej parlamentu estońskiego (1999-2000); sędzia sądu apelacyjnego w Tallinie (od 2002); członek komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzaminy sędziowskie (od 2005); udział w pracach legislacyjnych z zakresu prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego; sędzia Sądu od dnia 23 października 2013 r.

Constantinos Iliopoulos
Constantinos Iliopoulos

urodzony w 1948 r.; ukończył na uniwersytecie w Atenach studia prawnicze (1971); oraz studia podyplomowe z zakresu ekonomii (1974); przyjęty do palestry w Atenach (1973); doktor prawa na uniwersytecie w Hamburgu (1984); adwokat (1973-2016); profesor międzynarodowego i europejskiego prawa gospodarczego (2007-2015) oraz profesor na podyplomowych studiach z zakresu międzynarodowego i europejskiego prawa energetycznego (2015-2016) na wydziale prawa Uniwersytetu Trackiego; asystent (1980-1984), wykładowca (1992-2006) i profesor wizytujący (2015) na wydziale prawa uniwersytetu w Hamburgu; członek greckiej komisji ochrony konkurencji (1992-2006); doradca prawny w ministerstwie rozwoju gospodarczego i energii (2007-2009); doradca prawny mianowany przez rząd Republiki Cypru (2002-2003); członek rady administracyjnej centrum międzynarodowego i europejskiego prawa gospodarczego w Salonikach (2005-2011); skarbnik (1987-2000) i sekretarz generalny (2000-2016) greckiego towarzystwa prawa europejskiego; członek założyciel i sekretarz generalny greckiego towarzystwa prawa energetycznego (2012-2016); wiceprzewodniczący niemiecko-greckiego towarzystwa prawniczego (Hamburg) (1987-2016); sekretarz generalny grecko-niemieckiego towarzystwa prawniczego (Ateny) (1990-2016); autor szeregu publikacji; sędzia Sądu od dnia 13 kwietnia 2016 r.

Virgilijus Valančius
Virgilijus Valančius

urodzony w 1963 r.; ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim (1986); doktor prawa (2000); postępowanie habilitacyjne (2008); prokurator (1986-1990); sędzia (1991-1994) i wiceprzewodniczący (1993-1994) sądu okręgowego w Wilnie; sędzia i przewodniczący izby cywilnej (1995-2002) Sądu Apelacyjnego Litwy; sędzia (2002-2013) i przewodniczący (2002-2008) Naczelnego Sądu Administracyjnego Litwy; wykładowca na Uniwersytecie Wileńskim (1997) i na uniwersytecie Michała Römera (1998-2000); profesor nadzwyczajny (2000-2008), kierownik katedry postępowania cywilnego (2002-2006) i profesor (od 2008 r.) na uniwersytecie Michała Römera; przewodniczący Europejskiego Stowarzyszenia Sędziów (AEM) (2006-2008); wiceprzewodniczący Światowej Unii Sędziów (UIM) (2006-2014); członek Rady Konsultacyjnej Sędziów Europejskich (CCJE) (2000-2014); członek rady administracyjnej Stowarzyszenia Rad Stanu oraz Najwyższego Sądownictwa Administracyjnego Unii Europejskiej (ACA-Europe) (2010-2013); członek komitetu konsultacyjnego Akademii Prawa Europejskiego (ERA) (2008-2011); sędzia Sądu od dnia 13 kwietnia 2016 r.

Zoltán Csehi
Zoltán Csehi

urodzony w 1965 r.; ukończył studia prawnicze na budapeszteńskim uniwersytecie Loránd Eötvös (1990), historię sztuki na uniwersytecie w Heidelbergu (1992) i uzyskał na tym uniwersytecie dyplom Master of Laws (1991); doktor prawa (2004); członek palestry w Budapeszcie (1995-2016); profesor nadzwyczajny prawa (1991-2005) i profesor prawa (2005-2016) na uniwersytecie Loránd Eötvös; kierownik katedry prawa gospodarczego (2007-2013), a następnie kierownik katedry prawa prywatnego i gospodarczego oraz profesor (2013-2016) na katolickim uniwersytecie Pétera Pázmány'ego w Budapeszcie; profesor wizytujący na katolickim uniwersytecie w Lyonie (2013-2016); sędzia Stałego Sądu Arbitrażowego przy Giełdzie Budapeszteńskiej oraz rozjemca ad hoc (2004-2016); od dnia 13 kwietnia 2016 r. sędzia Sądu

Nina Półtorak
Nina Półtorak

urodzona w 1971 r.; absolwentka prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1995); doktor prawa (2001); doktor habilitowany nauk prawnych (2011); adiunkt (2003-2013), a następnie (od 2013 r.) profesor w katedrze prawa europejskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim; dyrektor programu podyplomowych studiów prawa europejskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim (2006-2013); Visiting Scholar na uniwersytecie oksfordzkim (1998) oraz Europejskim Instytucie Uniwersyteckim w Florencji (2005); przyjęta do palestry w Krakowie (2000); radca prawny (2000-2012); sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (2012-2016); sędzia delegowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego (2014-2016); naczelnik Wydziału Prawa Europejskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego (2013-2016); autorka szeregu publikacji; sędzia Sądu od dnia 13 kwietnia 2016 r.

Fredrik Schalin
Fredrik Schalin

urodzony w 1964 r.; ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Sztokholmie (1991) i na Uniwersytecie Paris I, Panthéon-Sorbonne (1990 i 1994); przyjęty do palestry w Sztokholmie (2008); referendarz w sądzie pierwszej instancji w Södertälje i w sądzie apelacyjnym Svea (1991–1993 i 1994–1995); sędzia w sądach pierwszej instancji Gotlandi i Norrtälje (1995–1996); sędzia sądu apelacyjnego Svea (1996–1997); zastępca sekretarza komisji parlamentarnej ministerstwa finansów (1997–1998); radca prawny do spraw europejskich w ministerstwie spraw zagranicznych (1999); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej (1998 i 1999–2006); prawnik, następnie adwokat (2006–2008); sędzia (2009–2016) i prezes izby (2012–2015) sądu pierwszej instancji w Södertörn; wykładowca na uniwersytecie w Sztokholmie (2006–2008); wykładowca w akademii sądów szwedzkich (2011–2016); sędzia Sądu od dnia 8 czerwca 2016 r.

Inga Reine
Inga Reine

urodzona w 1975 r.; ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Łotewskim (1996); master European Inter-University Centre for Human Rights and Democratisation (EIUC) (Włochy, 1998); prawnik w łotewskim urzędzie ds. praw człowieka (1995–1999); radca Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) [misja w Kosowie (1999–2002) i misja w Czarnogórze (2002–2003)]; prawnik w ministerstwie spraw zagranicznych i przedstawiciel rządu w instytucjach międzynarodowych zajmujących się prawami człowieka (2003–2012); kierownik wydziału (2012–2015) oraz radca prawny (2012–2016) w stałym przedstawicielstwie Łotwy przy Unii Europejskiej; członek Komitetu Zarządzającego ds. Praw Człowieka (CDDH) Rady Europy (2003–2012); sędzia Sądu od dnia 8 czerwca 2016 r.

René Barents
René Barents

urodzony w 1951 r.; licencjat z prawa, licencjat nadzwyczajny z ekonomii (uniwersytet Erazma w Rotterdamie, 1973); doktor nauk prawnych (uniwersytet w Utrechcie, 1981); pracownik naukowy w dziedzinie prawa europejskiego i międzynarodowego prawa gospodarczego (1973–1974); docent prawa europejskiego i prawa gospodarczego w Instytucie Europa na uniwersytecie w Utrechcie (1974–1979) i na uniwersytecie w Lejdzie (1979–1981); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1981–1986), kierownik wydziału praw regulaminowych w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1986–1987); członek służby prawnej w Komisji Wspólnot Europejskich (1987–1991); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości (1991–2000); kierownik wydziału (2000–2009), następnie dyrektor Dyrekcji Badań i Dokumentacji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2009–2011); profesor (1988–2003) i profesor honorowy (od 2003 r.) prawa europejskiego na uniwersytecie w Maastricht; doradca w sądzie apelacyjnym w 's-Hertogenbosch (1993–2011); członek Królewskiej Akademii Nauk w Niderlandach (od 1993 r.); liczne publikacje z dziedziny prawa europejskiego; sędzia Sądu do spraw Służby Publicznej od 6 października 2011 r. do 31 sierpnia 2016 roku; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Paul Nihoul
Paul Nihoul

urodzony w 1963 r.; studia prawnicze na uniwersytecie katolickim w Louvain (1988); Master of Laws na uniwersytecie Harvarda (1989); doktor prawa (1998); studia w dziedzinie filologii (1984) i filozofii (1984) na uniwersytecie katolickim w Louvain; przyjęty do palestry w Nowym Jorku (1990); Attorney and Counselor at Law (Nowy Jork, 1990-1991); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1991–1995); pracownik naukowy na uniwersytecie katolickim w Louvain (1995–1999); profesor na uniwersytecie w Groningen (1999–2001), następnie na uniwersytecie katolickim w Louvain (2001–2016); na tymże uniwersytecie dyrektor centrum prawa konsumenckiego (2001-2016), przewodniczący kadry akademickiej (2004-2006) prezes instytutu studiów prawniczych (2012-2015); w 2010 wybrany za członka „Academia Europeae”; profesor zaproszony na wielu uniwersytetach, w szczególności na uniwersytecie Paris-Dauphine (2013–2016); stypendysta Fulbrighta, American University (Waszyngton, 2010-2011); katedra „Jean Monnet” przyznana przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych (1999-2009); prezes Academic Society for Competition Law (2013–2016); redaktor naczelny szeregu czasopism prawniczych; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Barna Berke
Barna Berke

urodzony w 1966 r.; studia prawnicze na uniwersytecie Loránda Eötvösa w Budapeszcie (1990); Master of Laws na uniwersytecie w Sztokholmie (1995); adwokat w palestrze w Budapeszcie; doradca prawny przy parlamencie węgierskim w procesie akcesyjnym Węgier do Unii Europejskiej (1994–1996 et 2002–2004); referendarz w gabinecie prezesa węgierskiego trybunału konstytucyjnego (1997–2000); wiceprezes urzędu konkurencji, następnie prezes rady konkurencji (2000–2002); arbiter w stałym trybunale arbitrażowym rynków finansowych i kapitałowych (2008–2014); wykładowca (1990–1994); docent (1995–1999), następnie docent nadzwyczajny (2003–2016) na uniwersytecie Loránda Eötvösa w Budapeszcie; sekretarz stanu do spraw europejskiej i międzynarodowej współpracy sądowniczej w ministerstwie sprawiedliwości (2014–2016); sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Ulf Öberg
Ulf Öberg

urodzony w 1966 r.; studia prawnicze na uniwersytecie w Sztokholmie (1991); studia w zakresie tłumaczenia prawniczego francusko-angielskiego na uniwersytecie Paris II, Panthéon-Assas (1991); wyższe studia specjalistyczne na uniwersytecie Paris I, Panthéon-Sorbonne (1992); studia w instytucie nauk politycznych w Paryżu (1993); pracownik naukowy szwedzkiej krajowej agencji badań nad bezpieczeństwem (1992 i 1994); udział w programie kształcenia urzędników szwedzkich (1993–1994); doradca prawny do spraw europejskich w ministerstwie spraw zagranicznych (1994–1995); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1995–2000); wykładowca na uniwersytecie w Sztokholmie (2000–2016); prawnik (2001–2006), następnie adwokat (2006–2016); sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Octavia Spineanu-Matei
Octavia Spineanu-Matei

urodzona w 1967 r.; licencjackie studia prawnicze na uniwersytecie Alexandru Ioan Cuza w Iasi (1990); doktor prawa (1999); sędzia sądu sektora 4 w Bukareszcie (1991–1996); sędzia (1996–1999) i prezes wydziału (1997–1999) w sądzie w Bukareszcie; sędzia (1999–2005) i prezes wydziału (1999–2003) sądu apelacyjnego w Bukareszcie; członek rozszerzonej izby odwoławczej Europejskiego Urzędu Patentowego (2006–2016); twórca, a następnie dyrektor krajowego instytutu sądownictwa (2011–2016); sędzia najwyższego sądu kasacyjnego i sprawiedliwości Rumunii (2006–2016); członek rady naukowej krajowego instytutu sądownictwa i zarządu krajowej szkoły sekretarzy sądowych (2011–2016); członek zarządu szkoły doktoranckiej uniwersytetu w Bukareszcie (2012–2016); sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Jan M. Passer
Jan M. Passer

urodzony w 1974 r.; studia prawnicze na Uniwersytecie Karola w Pradze (1997) Master of Laws na uniwersytecie w Sztokholmie (2000); doktor prawa (2007); wykładowca prawa Unii Europejskiej na Uniwersytecie Karola w Pradze (2001–2003) i akademii sprawiedliwości Republiki Czeskiej (2001–2016); referendarz sądowy w sądzie dla miasta Pragi (1997–2001); sędzia w sądzie okręgowym Praga 2 (2001–2005); sędzia naczelnego sądu administracyjnego Republiki Czeskiej (2005–2016); wykładowca na wydziale prawa uniwersytetu Masaryka w Brnie (2006–2016) i uniwersytetu Palackiego w Ołomuńcu (2014–2016); współpracownik prawny w ministerstwie sprawiedliwości (2010–2016); sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Krystyna Kowalik-Bańczyk
Krystyna Kowalik-Bańczyk

urodzona w 1976 r.; studia prawnicze na uniwersytecie w Gdańsku (1999); studia podyplomowe (diplôme d’études approfondies) na Uniwersytecie Nauk Społecznych w Tuluzie (2000); Master of Laws w dziedzinie prawa Kolegium Europejskiego (2002); doktor prawa (2004); wykładowca prawa Unii Europejskiej na Politechnice Gdańskiej (2010–2016); docent (2006–2014), następnie profesor nadzwyczajny (2014–2016) w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk; współwydawca i autor publikacji szeregu czasopism prawniczych; autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 19 września 2016 r.

Colm Mac Eochaidh
Colm Mac Eochaidh

Urodzony w 1963 r.; absolwent prawa University College Dublin, National University of Ireland (1984); barrister przy Honorable Society of King’s Inns Dublin (1987); prawnik do spraw europejskich w Law Society, Chancery Lane w Londynie (1988-1990); przedstawiciel Law Society of England and Wales oraz Law Society of Scotland w Brukseli (1990-1993); barrister (1993-2009) senior counsel (2009-2012); wykładowca prawa konkurencji w Honorable Society of King’s Inns Dublin (1993-1999); wykładowca w EU-China Law School (2008-2012); sędzia (2012-2017) oraz prezes izby do spraw imigracyjnych i azylowych (2014-2017) w High Court (Irlandia); sędzia Sądu od dnia 8 czerwca 2017 r.

Geert De Baere
Geert De Baere

Urodzony w 1979 r.; licencjat z prawa (uniwersytet w Antwerpii, 2002 r.); Master of Laws (2003) i doktor prawa (2007) (King’s College, uniwersytet w Cambridge); wizytujący pracownik naukowy (Visiting Research Fellow) na wydziale prawa uniwersytetu Columbia (2005); stowarzyszony habilitowany pracownik naukowy na uniwersytecie w Antwerpii (2007-2009); wykładowca zaproszony (2009), następnie wykładowca (2010-2014) oraz główny wykładowca (od 2015 r.) prawa Unii Europejskiej i prawa międzynarodowego na uniwersytecie w Leuven (KU Leuven); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej przy rzecznik generalnej E. Sharpston (2007-2009), następnie sędzi A. Prechal (2016-2017); sędzia Sądu od dnia 4 października 2017 r.

Ramona Frendo
Ramona Frendo

urodzona w 1971 r.; absolwentka studiów prawniczych (LLD), uniwersytet na Malcie (1995); master z kryminologii na uniwersytecie w Cambridge (1996); podyplomowe studia prawa europejskiego w King’s College London (2018); członkini maltańskiej palestry (1996–2019); ekspert prawna przy sądach w Valetcie, Malta (1997–2019); członkini panelu w centrum arbitrażu na Malcie (2006–2019); ekspert prawna w stowarzyszeniu ubezpieczeń Malty (2006–2019); członkini komisji ds. zatrudnienia na Malcie (2009–2019); doradca prawna w ministerstwie ochrony socjalnej (1997–1998); członkini krajowej komisji ds. rodziny (2012–2013); członkini komisji ds. całościowej reformy wymiaru sprawiedliwości (2013); członkini komisji ds. reformy prawa (2014–2016); przewodnicząca grupy roboczej ds. wiz w trakcie maltańskiej prezydencji Rady Unii Europejskiej (2016–2017); sędzia Sądu od 20 marca 2019 r.

Tuula Riitta Pynnä
Tuula Riitta Pynnä

urodzona w 1958 r.; ukończone prawo na uniwersytecie w Turku (magister, 1981); szkolenie sędziowskie w sądzie okręgowym w Ulvili (1984); magister prawa, uniwersytet w Trewirze (1993); master z nauk prawa europejskiego, Europejski Instytut Administracji Publicznej (1994); wykładowca na uniwersytecie w Turku (1981–1982); sędzia sądu okręgowego w Pori (1982–1983); kierownik w urzędzie ds. ludności (1983–1985); sędzia sądu w Tampere i Pirkanmaa (1985–1995); referendarz w sądzie najwyższym Finlandii (1995); kierownik wydziału postępowań sądowych Unii Europejskiej, doradca prawny i pełnomocnik państwa w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ministerstwo spraw zagranicznych, szef fińskiej delegacji do grupy roboczej „Trybunał Sprawiedliwości” w Radzie (1996–2005); członek grupy „Amis de la Présidence” ds. reformy wspólnotowego systemu sądownictwa w traktacie z Nicei; sędzia naczelnego sądu administracyjnego Finlandii (2005–2012); sędzia sądu najwyższego Finlandii (2012–2019); członkini komisji dyscyplinarnej giełdy w Helsinkach (2015–2019); członkini, następnie przewodnicząca komisji egzaminacyjnej palestry w Helsinkach (2011–2019); sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Laurent Truchot
Laurent Truchot

urodzony w 1962 r.; studia w instytucie nauk politycznych w Paryżu (1984); były student École nationale de la magistrature (1986–1988); sędzia sądu pierwszej instancji w Marsylii (1988–1990); sędzia w dyrekcji spraw cywilnych ministerstwa sprawiedliwości (1990–1992); zastępca kierownika biura, następnie kierownik biura w dyrekcji generalnej ds. konkurencji, spraw konsumenckich i zwalczania nadużyć finansowych ministerstwa gospodarki, finansów i przemysłu (1992–1994); doradca techniczny przy ministrze sprawiedliwości (1994–1995); sędzia sądu pierwszej instancji w Nîmes (1995–1996); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej w gabinecie rzecznika generalnego P. Légera (1996–2001); zastępca sędziego sądu kasacyjnego (2001–2007); sędzia Sądu (2007–2013, prezes izby 2010–2013); sędzia sądu kasacyjnego (2013–2019); sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Johannes Christoph Laitenberger
Johannes Christoph Laitenberger

urodzony w 1964 r.; studia prawnicze na reńskim uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn; pierwszy państwowy egzamin prawniczy (1990); współpracownik prawny w kancelarii parlamentu niemieckiego (1991); Rechtsreferendar w siedzibie wyższego sądu krajowego w Kolonii (1991–1994); drugi państwowy egzamin prawniczy (1994); wykładowca i pracownik naukowy w reńskim uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn (1991–1995); członek palestry w Kolonii i doradca prawny zrzeszenia przedsiębiorstw (1996); doradca w dyrekcji administracji i protokołu Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej (1996–1999); sprawozdawca w Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej (1999); członek gabinetu (1999–2003), następnie szef gabinetu (2003–2004) komisarz europejskiej Viviane Reding; członek gabinetu przewodniczącego Komisji Wspólnot Europejskich Joségo Manuela Barrosa (2004–2005); rzecznik prasowy i kierownik biura rzecznika prasowego Komisji Europejskiej (2005–2009); szef gabinetu przewodniczącego Komisji Europejskiej Joségo Manuela Barrosa (2009–2014); zastępca dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji Europejskiej (2014–2015); dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej (2015–2019); sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Roberto Mastroianni
Roberto Mastroianni

urodzony w 1964 r.; ukończył studia prawnicze na uniwersytecie we Florencji (1987); doktor prawa, uniwersytet w Bolonii (1992); master z prawa w Dickinson School of Law, Pensylwania (1990); staż podoktorski na uniwersytecie w Genewie (1992–1993); staż podoktorski na uniwersytecie w Amsterdamie (1993–1994); pracownik naukowy w dziedzinie prawa międzynarodowego na uniwersytecie we Florencji (1992–1997); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w gabinetach rzeczników generalnych G. Tesaura i A. Saggia (1997–2000); profesor prawa Unii Europejskiej na uniwersytecie Fryderyka II w Neapolu (2000–2019); profesor nadzwyczajny prawa Unii i europejskiego postępowania sądowego na uniwersytecie Paris II, Panthéon-Assas (2011–2013); profesor prawa Unii na uniwersytecie Luiss-Guido Carli w Rzymie (2013–2017); doradca rządu włoskiego ds. legislacyjnych w departamencie spraw europejskich (2015–2018); adwokat posiadający uprawnienia do występowania przed sądami wyższego szczebla (1993–2019); profesor prawa porównawczego konkurencji w Sturm College of Law uniwersytetu w Denverze (2015–2019); członek komitetu kierowniczego włoskiego towarzystwa prawa międzynarodowego SIDI (2013–2015) i włoskiego stowarzyszenia studiów prawa Unii Europejskiej AISDUE (2018–2019); autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

José Martín y Pérez de Nanclares
José Martín y Pérez de Nanclares

urodzony w 1965 r.; studia prawnicze na uniwersytecie w Salamance (1983–1988); studia z zakresu prawa konstytucyjnego na uniwersytecie w Kolonii (1988–1989); master z prawa europejskiego uniwersytetu w Saarbrücken (1991); doktor prawa, uniwersytet w Saarbrücken (1994) i uniwersytet w Salamance (1994); docent (1993–1996) i profesor prawa międzynarodowego (1996–2001) na uniwersytecie w La Rioja; kierownik katedry prawa międzynarodowego publicznego i katedry Jeana Monneta prawa Unii Europejskiej na uniwersytecie w La Rioja (2001–2009); kierownik katedry prawa międzynarodowego publicznego na uniwersytecie w Salamance (2009–2012 i 2018); wicerektor ds. stosunków międzynarodowych (2004–2008), wicerektor ds. badań naukowych (1996–2000) i sekretarz generalny (1996) uniwersytetu w La Rioja; doktor honoris causa uniwersytetu w Piurze, Peru (2009); dyrektor gabinetu spraw prawnomiędzynarodowych ministerstwa spraw zagranicznych i współpracy w hiszpańskim rządzie (2012–2018); dyrektor gabinetu przewodniczącego hiszpańskiej rady stanu (2018–2019); członek stałego trybunału arbitrażowego (2018–2019); autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Ornella Porchia
Ornella Porchia

urodzona w 1966 r.; ukończone studia prawnicze (1991); doktor prawa, uniwersytet Bocconiego w Mediolanie (1996); profesor prawa Unii Europejskiej na uniwersytecie w Turynie; członkini palestry w Turynie (1994); adiunkt (1998–2002) i profesor nadzwyczajna prawa międzynarodowego na uniwersytecie w Turynie (2002–2007); członkini służby ds. badań włoskiego trybunału konstytucyjnego (2010–2014); doradca prawny w stałym przedstawicielstwie Włoch przy Unii Europejskiej (2014–2019); autorka licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Gerhard Hesse
Gerhard Hesse

urodzony w 1970; studia prawnicze na uniwersytecie w Wiedniu (1993); doktor prawa, uniwersytet w Wiedniu (2002); członek departamentu spraw europejskich urzędu kanclerza federalnego (1994–1995); członek, następnie dyrektor departamentu w służbie prawnej urzędu kanclerza federalnego (1995–2000); radca prawny w Izbie Pracy (2000–2002); członek służby prawnej, następnie dyrektor departamentu w służbie prawnej urzędu kanclerza federalnego (2002–2007); radca prawny w gabinecie kanclerza federalnego (2007–2010); dyrektor generalny służby prawnej urzędu kanclerza federalnego (2010–2017); dyrektor generalny służby prawnej ministerstwa spraw konstytucyjnych, reform, deregulacji i sprawiedliwości (2017–2019); członek rządowej rady ds. ochrony danych osobowych (2010–2019); prezes rady nadzorczej biblioteki narodowej (2017–2019); autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Miguel Sampol Pucurull
Miguel Sampol Pucurull

urodzony w 1974 r.; licencjackie studia prawa i zarządzania na Universidad Pontificia Comillas – ICADE (1998); abogado del Estado reprezentujący państwo przed sądami krajowymi (2002–2005); abogado del Estado w służbie prawnej ministerstwa kultury (2005–2006); członek służby prawnej ministerstwa spraw zagranicznych ds. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2006–2007); abogado del Estado – doradca prawny w stałym przedstawicielstwie Hiszpanii przy Unii Europejskiej (2007–2014); abogado del Estado-Jefe służby prawnej państwa ds. postępowań przed Trybunałem Sprawiedliwości i zastępca dyrektora generalnego ds. Unii Europejskiej i spraw międzynarodowych Abogacía General del Estado (ministerstwa sprawiedliwości) (2014–2019); członek zarządu wielu przedsiębiorstw publicznych (2014–2019); autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Mirela Stancu
Mirela Stancu

urodzona w 1974 r.; licencjackie studia prawnicze na uniwersytecie w Bukareszcie (1998); doktor prawa, uniwersytet w Bukareszcie (2009); członkini palestry w Bukareszcie (1999–2002); wykładowca (2002–2018), następnie od 2018 r. docent prawa proceduralnego na uniwersytecie w Bukareszcie; prowadząca szkolenia w krajowym instytucie sądownictwa (2007–2018); sędzia sądu pierwszej instancji w Bukareszcie (2004–2009); sędzia sądu w Bukareszcie (2009–2019); sędzia oddelegowana w ministerstwie spraw zagranicznych (2005); prawnik administrator w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej w gabinecie sędzi C. Toader (2011–2014); dyrektor ds. europejskich, stosunków międzynarodowych i programów wyższej rady sądownictwa (2015–2018); autorka licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Petra Škvařilová-Pelzl
Petra Škvařilová-Pelzl

urodzona w 1975 r.; studia prawnicze w Czechach i Niemczech (magister iuris, uniwersytet Karola w Pradze, 1999), doktor prawa (uniwersytet w Hamburgu, 2004); ukończone studia z zakresu tłumaczenia ustnego języka niemieckiego w państwowej szkole językowej w Pradze (1995); współpracownik naukowa w katedrze prawa handlowego, morskiego i gospodarczego uniwersytetu w Hamburgu; laureatka konkursu do instytucji europejskich dla czeskich prawników (2004); urzędniczka w Dyrekcji Generalnej Biblioteki oraz Badań i Dokumentacji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2004–2019); attachée przy dyrektorze generalnym (2010–2016); referendarz w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej w gabinecie sędzi M. Berger (2017–2018); wykładowca prawa Unii w akademii służby publicznej w Wiedniu; regularne wystąpienia na czesko-niemieckim festiwalu prawa; autorka licznych publikacji, w szczególności z dziedziny prawa Unii i prawa porównawczego; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Iko Nõmm
Iko Nõmm

urodzony w 1977 r.; doktor prawa, uniwersytet w Tartu (2013); radca w sądzie apelacyjnym w Tallinie (2001–2002); referendarz sądowy w sądzie w Harju (2002); sędzia sądu w Harju (2002–2007); sędzia sądu apelacyjnego w Tallinie (2007–2019); sędzia stażysta w sądzie najwyższym Estonii (2015–2016); oddelegowany sędzia krajowy w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej (2017–2018); wykładowca na uniwersytecie w Tartu (2014–2019); wykładowca w sądzie najwyższym Estonii (2015–2019); prowadzący szkolenia w estońskiej palestrze (2015–2019); członek komisji egzaminacyjnej sędziów (2018–2019); członek komitetu oceny kompetencji zawodowych estońskiej palestry (2015–2019); sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Gabriele Steinfatt
Gabriele Steinfatt

urodzona w 1977 r.; studia w Saarbrücken i w Strasburgu; ukończone prawo na uniwersytecie Roberta Schumana w Strasburgu (magister prawa prywatnego i świadectwo prawa europejskiego, 2000); egzaminy państwowe w Saarbrücken (2002 i 2005); podyplomowe studia w instytucie studiów europejskich uniwersytetu w Saarze (2002–2003); doktor prawa, uniwersytet w Saarze (2011); sędzia sądu administracyjnego w Bremie (2005–2018); sędzia apelacyjnego sądu administracyjnego w Bremie (2018–2019); członkini apelacyjnego sądu dyscyplinarnego sędziów (2018–2019); zastępczyni członka apelacyjnego dyscyplinarnego sądu inżynierów (2018–2019); wykładowca na uniwersytecie w Saarze i na uniwersytecie w Bremie; autorka licznych publikacji prawniczych, w szczególności z dziedziny prawa europejskiego; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Rimvydas Norkus
Rimvydas Norkus

urodzony w 1979 r.; magister prawa, uniwersytet w Wilnie (2001); doktor prawa, uniwersytet Michała Römera (2005); studia w szwajcarskim instytucie prawa porównawczego (ISDC) i na uniwersytetach w Bonn i w Wilnie (2002–2006); asystent sędziego w sądzie apelacyjnym Litwy (1999–2000); doradca prezesa sądu apelacyjnego Litwy (2000–2003); dyrektor służby praktyki sądowniczej w naczelnym sądzie administracyjnym Litwy (2003–2009); prawnik lingwista w Parlamencie Europejskim (2009–2010); dyrektor departamentu ds. badań prawnych sądu najwyższego Litwy (2010–2012); sędzia sądu apelacyjnego Litwy (2012–2013); sędzia sądu najwyższego Litwy (2013–2014); prezes sądu najwyższego Litwy (2014–2019); profesor instytutu prawa prywatnego uniwersytetu Michała Römera (2012–2019); profesor nadzwyczajny uniwersytetu Michała Römera (2007–2008); przewodniczący rady sądownictwa Litwy (2016–2018); autor licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Tamara Perišin
Tamara Perišin

urodzona w 1979 r.; licencjackie studia prawnicze na uniwersytecie w Zagrzebiu (2002); magister prawa, uniwersytet w Oksfordzie (2003); doktor prawa, uniwersytet w Zagrzebiu (2007); stypendystka Fulbrighta na uniwersytetach w Georgetown i w Michigan (2005–2006); studia z dziedziny nauczania i uczenia na uniwersytecie środkowoeuropejskim (2007–2008); pracownik naukowy w instytucie Assera (2004), w instytucie Maxa Plancka (2007–2008) i w Harvard Law School (2014); przyjęta do palestry w Chorwacji (2009); profesor prawa Unii, kierownik katedry Jeana Monneta i koordynator centrum doskonałości Jeana Monneta na uniwersytecie w Zagrzebiu (2002–2019); profesor nadzwyczajna na uniwersytecie Harvarda (2015–2016); członkini zespołu negocjacyjnego ds. przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej (2005–2011); odpowiedzialna za kształcenie z zakresu prawa Unii urzędników i dyplomatów w krajowej szkole administracji publicznej i akademii dyplomatycznej ministerstwa spraw zagranicznych i europejskich (2011–2012); odpowiedzialna za kształcenie z zakresu prawa Unii sędziów i prokuratorów w akademii sądownictwa i w sądzie w Zagrzebiu (2012–2013); odpowiedzialna za kształcenie z zakresu prawa Unii w chorwackim stowarzyszeniu adwokatów (2015); doradca specjalna w ministerstwie nauki i edukacji (2017–2019); redaktor naczelna czasopisma z dziedziny prawa Unii; autorka licznych publikacji; sędzia Sądu od dnia 26 września 2019 r.

Emmanuel Coulon
Emmanuel Coulon

urodzony w 1968 r.; studia prawnicze (uniwersytet Panthéon-Assas, Paryż); studia w dziedzinie zarządzania (uniwersytet Paris-Dauphine); Kolegium Europejskie (1992); egzaminy wstępne do regionalnego centrum kształcenia w zawodzie adwokata w Paryżu; świadectwo członkostwa w palestrze w Brukseli; praktyka w zawodzie adwokata w Brukseli; laureat ogólnego konkursu Komisji Wspólnot Europejskich; referendarz w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (gabinet prezesa A. Saggia w latach 1996-1998; gabinet prezesa B. Vesterdorfa w latach 1998-2002); szef gabinetu prezesa Sądu Pierwszej Instancji (2003-2005); sekretarz Sądu od dnia 6 października 2005 r.