Language of document : ECLI:EU:F:2013:122

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (w składzie jednego sędziego)

z dnia 12 lipca 2013 r.

Sprawa F‑32/12

Luigi Marcuccio

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Artykuł 34 § 1 regulaminu postępowania – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi i podpisana za pomocą pieczęci odwzorowującej podpis adwokata lub innego środka powielania – Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106a traktatu EWEA, w której L. Marcuccio żąda w szczególności stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej w sprawie jego wniosku z dnia 4 stycznia 2011 r. oraz zapłaty kwoty pieniężnej w wysokości 3174,87 EUR tytułem jednej czwartej kosztów poniesionych w związku z postępowaniem w sprawie F‑56/09 Marcuccio przeciwko Komisji, w której zapadł wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r., wraz z odsetkami za zwłokę oraz zasądzenia okresowej kary pieniężnej. Złożenie skargi drogą listowną zostało poprzedzone wysłaniem w dniu 7 marca 2012 r. za pośrednictwem faksu dokumentu przedstawionego jako odpis oryginału skargi wysłanej drogą listowną.

Orzeczenie:      Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

Streszczenie

Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Odręczny podpis adwokata – Istotny przepis podlegający stosowaniu w sposób ścisły – Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu – Podpis adwokata złożony w formie pieczęci lub innego środka powielania – Data otrzymania faksu niepodlegająca uwzględnieniu przy ocenie dochowania terminu do wniesienia skargi – Złożenie należycie podpisanej skargi po terminie – Oczywista niedopuszczalność skargi

(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 34 § 1; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 3)

Wymóg odręcznego podpisu na skardze wszczynającej postępowanie, który to podpis może zostać złożony wyłącznie przez reprezentanta strony w rozumieniu art. 34 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, zmierza, do celów pewności prawnej, do zagwarantowania autentyczności skargi oraz wyeliminowania ryzyka, że w rzeczywistości mogłaby ona nie pochodzić od osoby upoważnionej. Należy więc uznać, że jest to istotny przepis proceduralny, który powinien być stosowany w sposób ścisły, a zatem jego naruszenie pociąga za sobą niedopuszczalność skargi. W tym względzie pośredni i mechaniczny sposób „podpisania”, polegający na złożeniu na skardze wszczynającej postępowanie pieczęci odwzorowującej podpis adwokata upoważnionego przez stronę skarżącą, nie pozwala sam w sobie na stwierdzenie, że to właśnie ten adwokat osobiście podpisał dane pismo procesowe.

W konsekwencji skarga wniesiona za pośrednictwem faksu i podpisana za pomocą pieczęci odwzorowującej podpis adwokata lub innego środka powielania nie jest opatrzona oryginalnym podpisem adwokata skarżącego, wbrew postanowieniom art. 34 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem, i z tego względu należy stwierdzić jej niedopuszczalność.

Z powyższego wynika, że data otrzymania tego dokumentu za pośrednictwem faksu nie może być uwzględniana przy ocenie, czy dochowany został termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego, i że jedyną skargą, jaka może być brana pod uwagę w tym względzie, jest skarga, która wpłynęła do sekretariatu Sądu do spraw Służby Publicznej i na której widnieje odręczny podpis adwokata skarżącego.

W przypadku gdy wspomniana skarga wpłynęła do sekretariatu po upływie terminu do wniesienia skargi, należy ją uznać za wniesioną z przekroczeniem terminu, co niesie za sobą jej niedopuszczalność.

(zob. pkt 28, 29, 32, 33)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑223/06 P Parlament przeciwko Eistrup, 23 maja 2007 r., pkt 50