Language of document : ECLI:EU:F:2012:74

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(pierwsza izba)

z dnia 5 czerwca 2012 r.

Sprawa F‑14/11

AW

przeciwko

Komisji Europejskiej

Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Poważna choroba – Przejęcie kosztów protez dentystycznych – Maksymalna kwota zwrotu – Zarzut niezgodności z prawem – Uzasadnione oczekiwania

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której AW żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, w drodze których do zwrotu kosztów za protezy dentystyczne jego córki zastosowano ograniczenie do maksymalnej kwoty zwrotu, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania.

Orzeczenie: Skarga AW zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Koszty leczenia – Poważna choroba – Maksymalna kwota zwrotu kosztów – Dopuszczalność – Przesłanki

(regulamin pracowniczy, art. 72 ust. 1)

Stawka 100%, o której mowa w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ustala jedynie maksymalny poziom refundacji, w szczególności w przypadku poważnej choroby, i nie oznacza obowiązku zwrotu ubezpieczonym i osobom objętym ich ubezpieczeniem kosztów w wysokości 100% w każdym przypadku. Ponadto z uwagi na fakt, że zasoby wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego instytucji Unii są ograniczone do składek ubezpieczonych i instytucji, a ich równowaga finansowa wymaga skorelowania wydatków i składek, instytucje są upoważnione do tego, by – w braku ustalenia przez regulamin pracowniczy maksymalnych kwot zwrotu – ustalić takie maksymalne kwoty w przepisach wykonawczych do wskazanego art. 72 ust. 1, nie przekraczając jednak przy tym granic swoich uprawnień wytyczonych przez zasadę zabezpieczenia społecznego, na której oparty jest ten przepis regulaminu pracowniczego. Zasada ta nie oznacza, że ubezpieczony jest uprawniony do otrzymania zwrotu poniesionych przez siebie kosztów leczenia według z góry określonej stawki, bez względu na cenę żądaną przez udzielającego danych świadczeń zdrowotnych.

(zob. pkt 49, 51)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑110/89 Pincherle przeciwko Komisji, 12 lipca 1991 r., pkt 25; sprawa T‑41/90 Barassi przeciwko Komisji, 25 lutego 1992 r., pkt 33; sprawy połączone T‑6/92 i T‑52/92 Reinarz przeciwko Komisji, 26 października 1993 r., pkt 74