Language of document : ECLI:EU:F:2013:86

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(δεύτερο τμήμα)

της 24ης Ιουνίου 2013

Υπόθεση F‑144/11

Carlos Mateo Pérez

κατά

Ευρωπαϊκής Επιτροπής

«Υπαλληλική υπόθεση – Γενικός διαγωνισμός – Αίτηση ακυρώσεως διορθωτικού επί προκηρύξεως διαγωνισμού – Διορθωτικό το οποίο δεν προβλέπει προϋποθέσεις αποκλεισμού του προσφεύγοντος – Απουσία βλαπτικής πράξεως – Αποκλεισμός από τις δοκιμασίες αξιολογήσεως – Παραδεκτό – Προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής – Εκπρόθεσμο – Προδήλως απαράδεκτο»

Αντικείμενο:      Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο C. Mateo Pérez ζητεί, κατ’ ουσίαν, την ακύρωση του διορθωτικού επί της προκηρύξεως του γενικού διαγωνισμού EPSO/AST/111/10 (ΕΕ C 68 A, σ. 2, στο εξής: διορθωτικό) και της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του εν λόγω διαγωνισμού περί αποκλεισμού του από το δεύτερο στάδιο του διαγωνισμού (στο εξής: απόφαση περί αποκλεισμού).

Απόφαση:      Η προσφυγή απορρίπτεται ως προδήλως απαράδεκτη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα δικαστικά έξοδα του C. Mateo Pérez από την 14η Μαρτίου 2012, ημερομηνία καταθέσεως του υπομνήματος αντικρούσεως. Ο προσφεύγων φέρει τα προ της 14ης Μαρτίου 2012 δικαστικά έξοδά του.


Περίληψη

1.      Υπαλληλικές προσφυγές – Προσφυγή κατά αποφάσεως περί αποκλεισμού από τις εξετάσεις διαγωνισμού – Δυνατότητα επικλήσεως του παράτυπου χαρακτήρα της προκηρύξεως διαγωνισμού – Περιεχόμενο – Διορθωτικό επί της προκηρύξεως διαγωνισμού το οποίο δεν προβλέπει όρους αποκλεισμού του προσφεύγοντος – Αποκλείεται

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 § 2 και 91)

2.      Ένδικη διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Επιβάρυνση με δικαστικά έξοδα – Συνεκτίμηση λόγων επιείκειας – Καταδίκη του νικήσαντος διαδίκου στα δικαστικά έξοδα

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρα 87 §§ 1 και 2 και 88)

1.      Τόσο η προηγούμενη διοικητική ένσταση όσο και η ένδικη προσφυγή πρέπει, κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, να στρέφονται κατά βλαπτικής πράξεως που παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν ευθέως και άμεσα τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική κατάστασή του.

Όσον αφορά τις προκηρύξεις διαγωνισμών, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης φύσεως της διαδικασίας προσλήψεως, που συνιστά πολύπλοκη διοικητική διαδικασία αποτελούμενη από διαδοχικές αποφάσεις πολύ στενά συνδεόμενες μεταξύ τους, ο προσφεύγων δικαιούται να επικαλεστεί παρατυπίες κατά τη διεξαγωγή του διαγωνισμού, περιλαμβανομένων εκείνων που απορρέουν από την προκήρυξή του, αυτή καθαυτή, στο πλαίσιο προσφυγής κατά μεταγενέστερης ατομικής αποφάσεως, όπως είναι μια απόφαση περί αποκλεισμού από τις εξετάσεις. Μια προκήρυξη διαγωνισμού μπορεί επίσης, κατ’ εξαίρεση, να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως στην περίπτωση που, επιβάλλοντας όρους που αποκλείουν την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, συνιστά απόφαση βλαπτική για αυτόν κατά την έννοια των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ.

Ωστόσο, τούτο δεν ισχύει στην περίπτωση διορθωτικού επί προκηρύξεως διαγωνισμού το οποίο τροποποιεί τις προβλεπόμενες από την προκήρυξη αυτή μεθόδους αξιολογήσεως όσον αφορά τις προκριματικές εξετάσεις αλλά δεν επιβάλλει κανέναν όρο αποκλεισμού της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος.

(βλ. σκέψεις 43 έως 47)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: 8 Μαρτίου 1988, 64/86, 71/86 έως 73/86 και 78/86, Sergio κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 15· 11 Αυγούστου 1995, C‑448/93 P, Επιτροπή κατά Noonan, σκέψεις 17 έως 19

ΓΔΕΕ: 16 Σεπτεμβρίου 1993, T‑60/92, Noonan κατά Επιτροπής, σκέψη 21· 13 Ιουλίου 2000, T‑87/99, Hendrickx κατά Cedefop, σκέψη 37

ΔΔΔΕΕ: 2 Ιουλίου 2009, F‑19/08, Bennett κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ, σκέψεις 65 και 66 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· 14 Απριλίου 2011, F‑82/08, Clarke κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 79

2.      Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του όγδοου κεφαλαίου του δεύτερου τίτλου του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Ωστόσο, δυνάμει του άρθρου 88 του εν λόγω Κανονισμού, ένας διάδικος, έστω και νικήσας, μπορεί να καταδικαστεί εν μέρει στα δικαστικά έξοδα, αν όχι στο σύνολό τους, αν τούτο δικαιολογεί η στάση του.

Το εν λόγω άρθρο 88 πρέπει να εφαρμοσθεί εν προκειμένω δεδομένου ότι ο νικήσας διάδικος, ακόμη και αφού δέχθηκε ότι η αντλούμενη από εκπρόθεσμη άσκηση προσφυγής ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε στηριζόταν σε εσφαλμένη ερμηνεία εγγράφου που προσκομίστηκε προς στήριξή της και ότι δεν διέθετε σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, δεν παραιτήθηκε από την εν λόγω ένσταση. Η στάση αυτή υποχρέωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης να απορρίψει ρητώς την εν λόγω ένσταση απαραδέκτου.

(βλ. σκέψεις 66, 68 και 69)