Language of document :

Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 19ης Νοεμβρίου 2020 [αίτηση του Verwaltungsgericht Hannover (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] – EZ κατά Bundesrepublik Deutschland

(Υπόθεση C-238/19) 1

(Προδικαστική παραπομπή – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Πολιτική ασύλου – Οδηγία 2011/95/ΕΕ – Προϋποθέσεις χορήγησης του καθεστώτος πρόσφυγα – Άρνηση εκπλήρωσης στρατιωτικής θητείας – Άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄ – Το δίκαιο της χώρας καταγωγής δεν προβλέπει το δικαίωμα αντίρρησης συνείδησης – Προστασία των προσώπων που διέφυγαν από τη χώρα καταγωγής τους μετά τη λήξη της περιόδου αναβολής στράτευσης – Άρθρο 9, παράγραφος 3 – Συσχετισμός μεταξύ των λόγων που μνημονεύονται στο άρθρο 10 της οδηγίας αυτής και της ποινικής δίωξης και επιβολής ποινής που διαλαμβάνονται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας – Απόδειξη)

Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική

Αιτούν δικαστήριο

Verwaltungsgericht Hannover

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

ΕΖ

κατά

Bundesrepublik Deutschland

Διατακτικό

Το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει, όταν το δίκαιο του κράτους καταγωγής δεν προβλέπει τη δυνατότητα άρνησης εκπλήρωσης της στρατιωτικής θητείας, να διαπιστωθεί η άρνηση αυτή στην περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος δεν επισημοποίησε την άρνησή του βάσει συγκεκριμένης διαδικασίας και διέφυγε από τη χώρα καταγωγής του χωρίς να παρουσιαστεί στις στρατιωτικές αρχές.

Το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας 2011/95 έχει την έννοια ότι, για έναν στρατεύσιμο ο οποίος αρνείται να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία σε σύρραξη αλλά δεν γνωρίζει τον μελλοντικό του τομέα στρατιωτικής δράσης, σε πλαίσιο γενικευμένου εμφυλίου πολέμου που χαρακτηρίζεται από την επαναλαμβανόμενη και συστηματική τέλεση εγκλημάτων ή πράξεων του άρθρου 12, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής από τον στρατό με τη χρήση στρατευσίμων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας θα συμπεριλάμβανε την άμεση ή έμμεση συμμετοχή στην τέλεση τέτοιων εγκλημάτων ή πράξεων, ανεξαρτήτως του τομέα δράσης.

Το άρθρο 9, παράγραφος 3, της οδηγίας 2011/95 έχει την έννοια ότι απαιτεί να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ των λόγων που μνημονεύονται στο άρθρο 10 της οδηγίας αυτής και της ποινικής δίωξης και επιβολής ποινής που διαλαμβάνονται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας.

Το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, σε συνδυασμό με το άρθρο 9, παράγραφος 3, της οδηγίας 2011/95, έχει την έννοια ότι η ύπαρξη συσχετισμού μεταξύ των λόγων που μνημονεύονται στα άρθρα 2, στοιχείο δ΄, και 10 της οδηγίας αυτής και της ποινικής δίωξης και επιβολής ποινής για την άρνηση εκπλήρωσης στρατιωτικής θητείας κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αποδεδειγμένη για τον λόγο και μόνον ότι η ποινική δίωξη και η επιβολή ποινής σχετίζονται με την άρνηση αυτή. Εντούτοις, συντρέχει ισχυρό τεκμήριο ότι η άρνηση εκπλήρωσης της στρατιωτικής θητείας υπό τις περιστάσεις του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της ίδιας οδηγίας συνδέεται με έναν από τους πέντε λόγους που μνημονεύονται στο άρθρο 10 της οδηγίας. Εναπόκειται στις αρμόδιες εθνικές αρχές να εξακριβώσουν, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις επίμαχες περιστάσεις, αν ο συσχετισμός αυτός είναι ευλογοφανής.

____________

1 ΕΕ C 206 της 17.6.2019.