Language of document : ECLI:EU:C:2015:764

Sprawa C‑325/14

SBS Belgium NV

przeciwko

Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
złożony przez hof van beroep te Brussel)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Publiczne udostępnianie – Pojęcia „udostępniania” i „publiczności” – Rozpowszechnianie programów telewizyjnych – Proces bezpośredniego przekazu

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 listopada 2015 r.

Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Publiczne udostępnianie – Pojęcie – Transmisja utworów drogą radiowo-telewizyjną przedsiębiorcom, po której następuje dystrybucja ich przez przedsiębiorców abonentom w ramach świadczenia odrębnych usług dokonywanego odpłatnie – Włączenie

(dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 3 ust. 1)

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, należy interpretować w ten sposób, że organizacja radiowa i telewizyjna nie dokonuje czynności publicznego udostępniania w rozumieniu tego przepisu, gdy przekazuje sygnały będące nośnikami programu wyłącznie dystrybutorom sygnałów, przy czym sygnały te nie są publicznie dostępne podczas tej transmisji albo w związku z nią, a dystrybutorzy ci następnie przekazują sygnały swoim abonentom, tak że mogą oni oglądać te programy, chyba że działanie dystrybutorów jest wyłącznie zabiegiem technicznym, co powinien ustalić sąd krajowy.

W istocie pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 łączy dwie przesłanki wymagające łącznego spełnienia, mianowicie chodzi o czynność udostępnienia utworu i udostępnienie tego ostatniego publiczności. Co się tyczy publicznego udostępniania, pojęcie publiczności oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę odbiorców, potencjalnych telewidzów i zakłada dodatkowo dość znaczną liczbę osób. W tym względzie, w wypadku gdy nadawca przekazuje sygnały będące nośnikami programu indywidualnym, określonym dystrybutorom, tak że potencjalni telewidzowie nie mogą mieć do nich dostępu, utwory transmitowane przez owego nadawcę, są zatem udostępniane nie publicznie w rozumieniu wspomnianego art. 3 ust. 1, ale indywidualnym, określonym przedsiębiorcom.

W tym kontekście nie można z góry wykluczyć, że w niektórych sytuacjach abonenci dystrybutorów mogą być uznani za publiczność, której dotyczy pierwotna transmisja przeprowadzona przez nadawcę. Tak samo jest, w wypadku gdy to w następstwie działania tych dystrybutorów ich abonenci mogą oglądać programy telewizyjne i gdy rozpowszechnianie utworu nadawanego drogą radiowo-telewizyjną przez przedsiębiorcę stanowi świadczenie odrębnych usług dokonywane w celu zarobkowym, ponieważ opłata za abonament uiszczana jest przez wspomniane osoby za dostęp do rozpatrywanego udostępniania, a zatem do utworów objętych ochroną. Tymczasem dokonywane w tych warunkach przez przedsiębiorcę transmitowanie nie jest wyłącznie zabiegiem technicznym mającym na celu zapewnienie odbioru pierwotnie nadawanego programu, czy też poprawę jakości tego odbioru, w strefie objętej zasięgiem tej emisji.

(por. pkt 15, 21–23, 25, 29–31, 34; sentencja)