Language of document : ECLI:EU:F:2014:53

POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(druga izba)

z dnia 9 kwietnia 2014 r.

Sprawa F‑87/13

Philippe Colart i in.

przeciwko

Parlamentowi Europejskiemu

Służba publiczna – Reprezentacja personelu – Porozumienie ramowe między Parlamentem a organizacjami związkowymi i zawodowymi instytucji – Komitet wykonawczy związku zawodowego – Kwestionowanie w ramach związku zawodowego legitymacji i tożsamości osób wchodzących w skład komitetu wykonawczego – Prawo dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej udostępnionej przez instytucję związkowi zawodowemu – Odmowa ponownego ustalenia praw przez instytucję lub uchylenia wszelkiego prawa dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej – Legitymacja procesowa – Oczywista niedopuszczalność

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy art. 106 a, w której P. Colart, J.M. Bras, S. Corthout, D. Decoutere, G. Dony, L. Garzone, Y. Kemmerling-Linssen, a także G. Manzella i P. Vienne (zwani dalej „skarżącymi”) żądają stwierdzenia nieważności wydanej w czerwcu 2013 r. przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego decyzji w sprawie nowego rozdziału praw dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej związku zawodowego „Solidarność Pracowników i Urzędników Europejskich” (zwanego dalej „SAFE”), jak również zadośćuczynienia i odszkodowania, które naprawiłyby doznaną przez nich krzywdę i poniesioną szkodę w związku z tą decyzją.

Orzeczenie:      Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Philippe Colart, J.M. Bras, S. Corthout, D. Decoutere, G. Dony, L. Garzone, Y. Kemmerling-Linssen, G. Manzella i P. Vienne pokrywają własne koszty postępowania oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

Streszczenie

Skargi urzędników – Interes prawny – Skarga wniesiona przez członka związku zawodowego lub stowarzyszenia pracowniczego na środek mający wpływ na interes zbiorowy, w którym występuje ta organizacja – Interes prawny wyłącznie w przypadku pozbawienia członków organizacji możliwości zwykłego wykonywania swoich praw związkowych

(regulamin pracowniczy, art. 24b, 90, 91)

Aby wniesiona na podstawie art. 91 regulaminu pracowniczego skarga o stwierdzenie nieważności była dopuszczalna, powinna dotyczyć sporu pomiędzy Unią a jedną z osób określonych w regulaminie pracowniczym i zmierzać do podważenia zgodności z prawem aktu niekorzystnego dla tej osoby. W tym względzie aktami, na które można wnieść skargę o stwierdzenie nieważności, są jedynie takie środki, które wywołują wiążące skutki prawne mogące bezpośrednio i natychmiastowo wpłynąć na interesy skarżącego, zmieniając w istotny sposób jego sytuację prawną jako urzędnika lub pracownika. W obszarze chronionej przepisami art. 24b regulaminu pracowniczego swobody związkowej, akt niekorzystny, względem którego urzędnik lub pracownik posiada indywidualnie interes prawny, stanowi jakikolwiek środek wpływający bezpośrednio i natychmiastowo na indywidualne korzystanie przez tego urzędnika lub pracownika z praw związkowych, określonych w art. 24b regulaminu pracowniczego lub przewidzianych w porozumieniu między instytucją a organizacją związkową i zawodową oraz sytuujący się w sferze jego indywidualnych stosunków pracy z instytucją. Natomiast środek, który wpływa bezpośrednio jedynie na interes zbiorowy, którego broni ta organizacja w ramach swych stosunków z daną instytucją, nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu przez urzędnika czy pracownika działającego indywidualnie.

W tym względzie art. 14 porozumienia ramowego pomiędzy Parlamentem Europejskim a organizacjami związkowymi i zawodowymi przyznaje tym organizacjom możliwość korzystania, w granicach istniejących w danych służbach udogodnień, ze środków dystrybucji i komunikacji audiowizualnej Sekretariatu Generalnego Parlamentu, w tym ze służbowej skrzynki pocztowej w celu prowadzenia działalności dotyczącej stosowania porozumienia ramowego i w celu informowania personelu o tej działalności. Nie przyznaje sam z siebie urzędnikom czy pracownikom, którzy są członkami tych organizacji, nawet gdy zasiadają w organach wykonawczych wybranych przez zgromadzenie członków w rozumieniu art. 2 lit. b) porozumienia ramowego, indywidualnego uprawnienia do rozporządzania prawami dostępu do oddanych tym organizacjom do dyspozycji zasobów. Tym samym decyzja odmowna w sprawie tymczasowego zablokowania praw dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej udostępnionej danej organizacji wpływa bezpośrednio i natychmiastowo na prawa, jakie organizacja ta czerpie ze wspomnianego art. 14 w zakresie możliwości korzystania ze służbowej skrzynki pocztowej. Tym samym organizacja ta mogła wnieść, za pośrednictwem swych należycie w tym celu uprawnionych przedstawicieli, skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE w dwumiesięcznym terminie do wniesienia skargi przewidzianym w tym przepisie.

Ponadto poza tym, że ewentualna skarga wniesiona przez wspomnianą organizację należy do właściwości Sądu Unii Europejskiej, stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi prowadziłoby również do tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej musiałby dokonać oceny zgodności z prawem różnych decyzji wydanych przez zgromadzenie ogólne i nadzwyczajne zgromadzenie ogólne tej organizacji po to, by ustalić, czy skarżący powinni być uznani za jedyne osoby upoważnione do korzystania pod swoim nazwiskiem z praw dostępu do służbowej skrzynki pocztowej. Tymczasem taka ocena, po pierwsze, sprowadzałaby się do rozstrzygania wewnętrznych różnic w tej organizacji, podczas gdy nawet ta kwestia, ponieważ dotyczy przestrzegania przepisów statutowych tej organizacji przez jej członków, należy do właściwości sądów krajowych, po drugie, powodowałaby, że Sąd musiałby rozstrzygać w przedmiocie nie sporu pomiędzy urzędnikiem czy pracownikiem a jego administracją, lecz w przedmiocie sporu wewnętrznego w organizacji pomiędzy jej członkami.

O ile zaskarżona decyzja mogła dotyczyć skarżących, o tyle po pierwsze, dotyczyła ich jako osób prywatnych, a nie jako urzędników, co pozwala im powoływać się na prawa określone w art. 24b regulaminu pracowniczego, w szczególności na prawo bycia członkiem organizacji, ale w charakterze przez nich żądanym członków komitetu wykonawczego tej organizacji. Po drugie, zaskarżona decyzja nie dotyczyła ich zatem jako urzędników w sferze ich indywidualnych stosunków pracy z Parlamentem. Decyzja ta dotyczyła jedynie komunikacyjnej sfery organizacji, którą skarżący wspierają, wraz z jej członkami i personelem Parlamentu.

(zob. pkt 38–41, 50, 53–59)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 175/73 Union syndicale i in. przeciwko Radzie, 8 października 1974 r., pkt 15, 17; sprawy połączone 193/87 i 194/87 Maurissen i Union syndicale przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 11 maja 1989 r.; sprawa C‑373/04 P Komisja przeciwko Alvarez Moreno, 10 stycznia 2006 r., pkt 42

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑227/02 Hecq przeciwko Komisji, 31 marca 2003 r., pkt 15–17; sprawa T‑34/03 Hecq przeciwko Komisji, 6 maja 2004 r., pkt 58; sprawa T‑199/11 P Strack przeciwko Komisji, 13 grudnia 2012 r., pkt 127 i przytoczone tam orzecznictwo

Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑137/07 Sergio i in. przeciwko Komisji, 6 maja 2009 r., pkt 51, 52, 82, 83, 116; sprawa F‑124/10 Labiri przeciwko KESE, 26 lutego 2013 r., pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo