Language of document :

Αναίρεση που άσκησαν στις 28 Ιουλίου 2016 οι Balázs-Árpád Izsák και Attila Dabis κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) στις 10 Μαΐου 2016 στην υπόθεση T-529/13, Balázs-Árpád Izsák και Attila Dabis κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(Υπόθεση C-420/16 P)

Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική

Διάδικοι

Αναιρεσείοντες: Balázs-Árpád Izsák και Attila Dabis (εκπρόσωπος: D. Sobor, δικηγόρος)

Λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ουγγαρία, Ελληνική Δημοκρατία, Ρουμανία και Σλοβακική Δημοκρατία

Αιτήματα

Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:

να ακυρώσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 10ης Μαΐου 2016 στην υπόθεση T-529/13 και, σύμφωνα με το άρθρο 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

να ακυρώσει την απόφαση C(2013) 4975 τελικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 2013, περί απορρίψεως της αιτήσεως καταχωρίσεως της επίδικης προτάσεως, την ακύρωση της οποίας ζητούσαν οι προσφεύγοντες με το δικόγραφο της προσφυγής τους, και να αποφανθεί οριστικώς επί της διαφοράς·

επικουρικώς, σε περίπτωση που κρίνει ότι η υπόθεση δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, να την αναπέμψει στο Γενικό Δικαστήριο·

να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της αναιρέσεώς τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους:

1.    Ο πρώτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 47 του Χάρτη και του άρθρου 92, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του γεγονότος ότι δεν τηρήθηκε η υποχρέωση ενημερώσεως όσον αφορά το βάρος αποδείξεως, καθ’ ό μέρος, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, το Γενικό Δικαστήριο δεν είχε ενημερώσει τους διαδίκους, πριν από την έκδοση αποφάσεως, ότι η εφαρμογή της ενωσιακής πολιτικής συνοχής, τόσο από την Ένωση όσο και από τα κράτη μέλη, η οποία απειλούσε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των περιφερειών με εθνικές μειονότητες καθώς και το ότι τα ιδιαίτερα εθνοτικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά ή γλωσσικά χαρακτηριστικά των περιφερειών με εθνικές μειονότητες θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως σοβαρό και μόνιμο δημογραφικό μειονέκτημα, κατά την έννοια του άρθρου 174, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, αποτελούσαν πραγματικά ζητήματα που έπρεπε να αποδειχθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας.

2.    Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 4, ΣΕΕ, και του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του κανονισμού σχετικά με την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών1 , καθ’ ό μέρος, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, η επίμαχη ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών ήταν σύμφωνη με το άρθρο 11, παράγραφος 4, ΣΕΕ, καθόσον οι διοργανωτές είχαν υποβάλει πρόταση επί θέματος στο οποίο οι εν λόγω πολίτες θεωρούσαν ότι απαιτείται νομική πράξη της Ένωσης για την εφαρμογή των Συνθηκών, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήταν αρμόδια για την υποβολή της αντίστοιχης προτάσεως. Επιπλέον, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή μπορεί να απορρίψει την καταχώριση προτάσεως πρωτοβουλίας πολιτών λόγω αναρμοδιότητας μόνον όταν η έλλειψη αρμοδιότητας είναι κατάδηλη.

3.    Ο τρίτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, και του άρθρου 174 ΣΛΕΕ, καθ’ ό μέρος το τρίτο εδάφιο του άρθρου 174 ΣΛΕΕ μνημονεύει τις περιπτώσεις που παρουσιάζουν σοβαρά και μόνιμα φυσικά ή δημογραφικά προβλήματα ως παράδειγμα περιοχών στις οποίες η ενωσιακή πολιτική συνοχής πρέπει να δίδει «ιδιαίτερη προσοχή» λόγω των προβλημάτων αυτών.

4.    Ο τέταρτος λόγος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7 ΣΛΕΕ, του άρθρου 167 ΣΛΕΕ, του άρθρου 3, παράγραφος 3, ΣΕΕ, του άρθρου 22 του Χάρτη και των διατάξεων των Συνθηκών σχετικά με την απαγόρευση διακρίσεων, στον βαθμό κατά τον οποίο η επίμαχη ευρωπαϊκή πρωτοβουλία πολιτών συνέβαλε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 7 ΣΛΕΕ συνοχή πολιτικών και δράσεων της Ένωσης, προτρέποντας την πολιτική συνοχής να λαμβάνει υπόψη την πολιτιστική πολυμορφία και τη διατήρησή της.

____________

1 Κανονισμός (ΕΕ) 211/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, σχετικά με την πρωτοβουλία πολιτών (EE 2011, L 65, σ. 1).