Language of document : ECLI:EU:C:2016:355

Υπόθεση C‑607/14

Bookit Ltd

κατά

Commissioners of Her Majesty’s Revenue and Customs

[αίτηση του First-tier Tribunal (Tax Chamber)
για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Προδικαστική παραπομπή – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας – Οδηγία 2006/112/ΕΚ – Απαλλαγή – Άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ – Πράξεις οι οποίες αφορούν πληρωμές και μεταφορές χρημάτων – Έννοια – Αγορά εισιτηρίων κινηματογράφου τηλεφωνικώς ή μέσω διαδικτύου – Αγορά με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα – Υπηρεσίες “επεξεργασίας της πληρωμής με κάρτα”»

Περίληψη – Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα)
της 26ης Μαΐου 2016

1.        Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας – Απαλλαγές – Τραπεζικές πράξεις του άρθρου 135 § 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112 – Έννοια – Αγορά εισιτηρίων κινηματογράφου τηλεφωνικώς ή μέσω διαδικτύου – Πληρωμή με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα – Υπηρεσία «επεξεργασίας της πληρωμής με κάρτα» – Δεν περιλαμβάνεται

(Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 135 § 1, στοιχείο δʹ)

2.        Εναρμόνιση των φορολογικών νομοθεσιών – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας – Απαλλαγές – Τραπεζικές πράξεις του άρθρου 135 § 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112 – Πράξεις που αφορούν μεταφορές χρημάτων και πληρωμές υπό την έννοια του εν λόγω άρθρου – Κριτήρια εκτιμήσεως

(Οδηγία 2006/112 του Συμβουλίου, άρθρο 135 § 1, στοιχείο δʹ)

1.        Το άρθρο 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, έχει την έννοια ότι η εκεί προβλεπόμενη απαλλαγή από τον φόρο προστιθέμενης αξίας για τις πράξεις οι οποίες αφορούν τις πληρωμές και τις μεταφορές χρημάτων δεν εφαρμόζεται σε υπηρεσία «επεξεργασίας της πληρωμής με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα» η οποία πραγματοποιείται από υποκείμενο στον φόρο και πάροχο της εν λόγω υπηρεσίας, οσάκις ορισμένο πρόσωπο αγοράζει, μέσω αυτού του παρόχου, εισιτήριο κινηματογράφου το οποίο ο πάροχος πωλεί εξ ονόματος και για λογαριασμό άλλης οντότητας, και το οποίο το εν λόγω πρόσωπο πληρώνει με χρεωστική ή πιστωτική κάρτα.

Πράγματι, ο πάροχος υπηρεσίας επεξεργασίας της πληρωμής με κάρτα, η οποία, κατ’ ουσίαν, συνίσταται για τον εν λόγω υποκείμενο στον φόρο στη λήψη, από τον αγοραστή, των δεδομένων σχετικά με την κάρτα πληρωμής που χρησιμοποιεί, στη διαβίβασή τους από τον εν λόγω πάροχο στην αποδέκτρια τράπεζα με την οποία συνεργάζεται, στη λήψη, μέσω της τράπεζας αυτής, του κωδικού εγκρίσεως τον οποίον εκδίδει η εκδότρια τράπεζα και, έπειτα, αφού επιβεβαιωθεί η διαθεσιμότητα του εισιτηρίου, στην επαναδιαβίβαση των ως άνω δεδομένων και του ως άνω κωδικού εγκρίσεως στην αποδέκτρια τράπεζα με την οποία συνεργάζεται, δεν μετέχει κατά τρόπο ειδικό και ουσιώδη στις νομικές και χρηματοοικονομικές μεταβολές μέσω των οποίων πραγματοποιείται η μεταφορά της κυριότητας των οικείων χρηματικών ποσών, και οι οποίες καθιστούν δυνατό τον χαρακτηρισμό μιας πράξεως σχετικά με πληρωμές ή μεταφορές ποσών ως απαλλασσόμενης του ΦΠΑ δυνάμει του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, αλλά περιορίζεται στο να διαθέσει τεχνικά και διοικητικά μέσα ώστε να συλλεγούν πληροφορίες και να γνωστοποιηθούν στην αποδέκτρια τράπεζα με την οποία συνεργάζεται, καθώς και να επιτευχθεί, διά της ιδίας οδού, η γνωστοποίηση πληροφοριών που θα του επιτρέψουν να προβεί σε πώληση και να λάβει το αντίστοιχο χρηματικό ποσό.

(βλ. σκέψεις 31, 51, 57 και διατακτ.)

2.        Για να χαρακτηρισθούν ως πράξη που αφορά μεταφορά χρημάτων κατά την έννοια του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2006/112, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, οι επίμαχες υπηρεσίες πρέπει να συγκροτούν διακριτό σύνολο, σφαιρικώς εκτιμώμενο, το οποίο εκπληρώνει τις ειδικές και ουσιώδεις λειτουργίες της μεταφοράς χρημάτων και το οποίο, κατά συνέπεια, έχει ως αποτέλεσμα τη μεταφορά χρηματικών ποσών και την πρόκληση νομικών και χρηματοοικονομικών μεταβολών. Συναφώς, πρέπει να διακρίνεται η απαλλασσόμενη υπηρεσία, υπό την έννοια της εν λόγω οδηγίας, από τη διενέργεια απλής υλικής πράξεως ή την παροχή τεχνικής υπηρεσίας. Προς τούτο, το εθνικό δικαστήριο πρέπει να εξετάσει ειδικότερα την έκταση της ευθύνης του κέντρου πληροφορικής έναντι των τραπεζών, ιδίως δε το ζήτημα αν η ευθύνη αυτή περιορίζεται σε τεχνικά θέματα ή καλύπτει τα ιδιάζοντα και ουσιώδη συστατικά στοιχεία των πράξεων. Επιπροσθέτως, δεδομένου ότι οι λειτουργικές πτυχές είναι καθοριστικής σημασίας για να κριθεί εάν μια πράξη αφορά μεταφορά χρημάτων κατά την έννοια του άρθρου 135, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, το κριτήριο το οποίο καθιστά δυνατή τη διάκριση μεταξύ πράξεως η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη μεταφορά χρηματικών ποσών και την πρόκληση νομικών και χρηματοοικονομικών μεταβολών κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου, και η οποία, κατά συνέπεια, εμπίπτει στην επίμαχη απαλλαγή, και πράξεως η οποία δεν έχει τέτοια αποτελέσματα και, άρα, δεν εμπίπτει σε αυτήν, έγκειται στο εάν η εξεταζόμενη πράξη μεταφέρει, κατά τρόπο πραγματικό ή δυνητικό, την κυριότητα των επίμαχων χρηματικών ποσών, ή εάν, κατ’ αποτέλεσμα, εκπληρώνει τις ειδικές και ουσιώδεις λειτουργίες τέτοιας μεταφοράς.

Το σκεπτικό σχετικά με τις πράξεις οι οποίες αφορούν τις μεταφορές ποσών εφαρμόζεται επίσης στις πράξεις που αφορούν τις πληρωμές.

(βλ. σκέψεις 40, 41, 43)