Language of document : ECLI:EU:T:2022:404

Sprawa T306/20

Hijos de Moisés Rodríguez González, SA

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

 Wyrok Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 29 czerwca 2022 r.

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy La Irlandesa 1943 – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Unieważnienie prawa do znaku przez Wielką Izbę Odwoławczą EUIPO – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem – Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia – Znak towarowy mogący wprowadzić w błąd odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 2017/1001] – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2017/1001]

1.      Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Rejestracja z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 207/2009 – Data właściwa do zbadania bezwzględnej podstawy unieważnienia – Data dokonania zgłoszenia do rejestracji – Uwzględnienie dowodów dotyczących okresu po tej dacie – Dopuszczalność – Przesłanka

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7, art. 52 ust. 1 lit. a)]

(zob. pkt 54, 67, 68)

2.      Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Znaki towarowe mogące wprowadzić w błąd odbiorców – Znaki towarowe wskazujące pochodzenie geograficzne – Ocena charakteru wprowadzającego w błąd istniejącego na dzień dokonania zgłoszenia do rejestracji – Sprzeczność między zgłoszonym znakiem towarowym a objętymi nim towarami

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit. g), art. 52 ust. 1 lit. a)]

(zob. pkt 66, 71–73)

3.      Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego – Kryteria oceny – Uwzględnienie wszystkich istotnych czynników istniejących w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji – Uwzględnienie używania znaku towarowego po dokonaniu zgłoszenia – Dopuszczalność – Przesłanka

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. b)]

(zob. pkt 81–87, 94)

4.      Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Bezwzględne podstawy unieważnienia – Zgłaszający działający w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego – Graficzny znak towarowy La Irlandesa 1943

[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 52 ust. 1 lit. b)]

(zob. pkt 95–102, 105, 106)

Streszczenie

Znak towarowy zawierający sformułowanie odnoszące się do pochodzenia geograficznego, który był używany w przeszłości i który został następnie zarejestrowany i jest używany dla towarów niemających tego pochodzenia, może wprowadzić konsumentów w błąd co do pochodzenia geograficznego tych towarów. Taki znak towarowy może być postrzegany jako zarejestrowany w złej wierze.

Skarżąca, spółka Hijos de Moisés Rodríguez González, SA, przez kilkadziesiąt lat kupowała od spółki Ornua Co-operative Ltd irlandzkie masło, które sprzedawała na Wyspach Kanaryjskich (Hiszpania) pod znakami towarowymi zawierającymi element „la irlandesa”. Mimo zakończenia tych stosunków handlowych w 2011 r. skarżąca kontynuowała sprzedaż tych towarów pod tymi znakami towarowymi.

W 2014 r. skarżąca uzyskała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) rejestrację graficznego unijnego znaku towarowego La Irlandesa 1943 dla różnych artykułów spożywczych(1).

Irlandia i Ornua Co-operative złożyły w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego ze względu na jego wprowadzający w błąd charakter oraz ze względu na złożenie wniosku o jego rejestrację w złej wierze(2).

Wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oddalony przez Wydział Unieważnień EUIPO.

Decyzja Wydziału Unieważnień została jednak uchylona przez Wielką Izbę Odwoławczą EUIPO, która i unieważniła prawo do spornego znaku towarowego. Wielka Izba Odwoławcza EUIPO uznała, że w dacie dokonania zgłoszenia do rejestracji znak ten wprowadzał w błąd odbiorców co do pochodzenia geograficznego opatrzonych nim towarów, oraz że wniosek o jego rejestrację został złożony w złej wierze.

Skarżąca zaskarżyła decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej do Sądu, domagając stwierdzenia jej nieważności.

Sąd oddalił tę skargę, uznając że w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji sporny znak towarowy nie wprowadzał w błąd, niemniej jednak zgłoszenie zostało dokonane przez skarżącą w złej wierze. Przy tej okazji Sąd wyjaśnił warunki, w jakich należy stosować pojęcia „znaku towarowego wprowadzającego w błąd” i „złej wiary zgłaszającego” w kontekście znaków towarowych wskazujących pochodzenie geograficzne towarów.

Ocena Sądu

Sąd stwierdził najpierw, że widząc sporny znak towarowy umieszczony na przedmiotowych towarach, hiszpańskojęzyczni konsumenci mieliby przekonanie, że pochodzą one z Irlandii.

Następnie, odnosząc się do wprowadzającego w błąd charakteru spornego znaku towarowego Sąd podkreślił, że w odróżnieniu od badania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku(3), które wymaga uwzględnienia okoliczności zaistniałych po dokonaniu zgłoszenia znaku, takich jak sposób jego używania, przy badaniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku opartego na wprowadzającym w błąd charakterze znaku(4) należy wykazać, że oznaczenie zgłoszone do rejestracji w charakterze znaku towarowego wprowadzało konsumentów w błąd już w chwili dokonania zgłoszenia, przy czym późniejszy sposób zarządzania tym oznaczeniem nie ma znaczenia. W kontekście postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku należy bowiem ustalić, czy znak towarowy nie powinien był zostać zarejestrowany ab initio ze względu na podstawy istniejące już w chwili dokonania jego zgłoszenia, ponieważ uwzględnienie okoliczności późniejszych może służyć jedynie wyjaśnieniu okoliczności istniejących w tej dacie.

W niniejszym przypadku Wielka Izba Odwoławcza powinna była sprawdzić, czy w dniu dokonania zgłoszenia nie istniała sprzeczność między informacją, którą komunikuje sporny znak towarowy, a cechami towarów wskazanych we tym zgłoszeniu. Tymczasem skoro wykaz towarów nie zawierał żadnego doprecyzowania odnoszącego się do ich pochodzenia geograficznego, w związku z czym mógł obejmować towary pochodzące z Irlandii, wspomniana sprzeczność nie istniała w dacie zgłoszenia, co sprawia, że nie można było stwierdzić, iż sporny znak towarowy miał w tej dacie charakter wprowadzający w błąd. Z tego powodu Wielka Izba Odwoławcza niesłusznie zarzuciła skarżącej, że nie ograniczyła ona wykazu tych towarów do towarów pochodzących z Irlandii. Ponadto ze względu na to, że w dacie dokonania zgłoszenia do rejestracji nie można było uznać, iż sporny znak towarowy wprowadza w błąd, późniejsze dowody, nie odnoszące się do sytuacji w tej dacie, nie mogły potwierdzać takiego wprowadzającego w błąd charakteru. W rezultacie Wielka Izba Odwoławcza popełniła błąd w tym względzie.

Wreszcie, w odniesieniu do ustalenia, czy w chwili dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego skarżąca działała w złej wierze(5), Sąd stwierdził, że w celu rozstrzygnięcia tej kwestii, Wielka Izba Odwoławcza mogła skutecznie oprzeć się na dowodach pochodzących z okresu po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, ponieważ dowody te stanowiły wskazówki dotyczące sytuacji we właściwej dacie.

W niniejszej sprawie, po pierwsze, znaczna część towarów sprzedawanych przez skarżącą pod spornym znakiem towarowym nie pochodziła z Irlandii, a zatem nie odpowiadała wyobrażeniom właściwego kręgu odbiorców. O ile okoliczność ta nie ma znaczenia dla analizy wprowadzającego w błąd charakteru znaku towarowego, o tyle inaczej jest przy analizie złej wiary skarżącej. Otóż wraz z rozszerzeniem przez skarżącą używania spornego znaku towarowego na towary inne niż masło pochodzące z Irlandii konsumenci hiszpańskojęzyczni mogli zostać wprowadzeni w błąd co do pochodzenia geograficznego tych towarów, ponieważ przez dziesięciolecia byli przyzwyczajeni do umieszczania spornego znaku towarowego na maśle pochodzącym z Irlandii.

Po drugie, sprawy, w których znaki towarowe podobne do znaku rozpatrywanego w niniejszej sprawie zostały unieważnione lub odrzucone przez EUIPO oraz organy hiszpańskie potwierdzają, że sporny znak towarowy, mógł być postrzegany jako wskazujący irlandzkie pochodzenie towarów. Świadczą też o tym, że używanie znaku towarowego w odniesieniu do towarów niepochodzących z Irlandii było przedmiotem kontrowersji co do jego potencjalnie wprowadzającego w błąd charakteru, o czym skarżąca musiała wiedzieć w chwili dokonania zgłoszenia i co w związku z tym potwierdza, że działała w tym momencie w złej wierze.

Po trzecie, przyjęta przez skarżącą strategia handlowa polegająca na kojarzeniu znaków towarowych zawierających element „la irlandesa”, które były związane z wcześniejszymi stosunkami handlowymi z Ornua Co-operative, oznaczała, że skarżąca kontynuowała czerpanie korzyści z tego zakończonego już stosunku i znaków towarowych, które były z nim związane.

W związku z tym Sąd stwierdził, że rejestracja spornego znaku towarowego była sprzeczna z uczciwymi praktykami przemysłowo-handlowymi, zaś Wielka Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że skarżąca działała w złej wierze. Ponieważ już sam ten wniosek pozwalał na uzasadnienie sentencji decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej, Sąd oddalił skargę.


1      Dla artykułów takich jak mięso lub przetwory mleczne należących do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.


2      W rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 71, s. 322; Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. L 261, s. 10; Dz.U. 2016, L 261, s. 10; Dz.U. 2016, L 267, s. 1; Dz.U. 2017, L 37, s. 28).


3      W rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


4      Wprowadzony na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009.


5      W rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.