Language of document : ECLI:EU:F:2014:216

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (pierwsza izba)

z dnia 18 września 2014 r.

Sprawa F‑54/13

CV

przeciwko

Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu (EKES)

Służba publiczna – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Dochodzenia administracyjne – Postępowanie dyscyplinarne – Mobbing

Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której CV wnosi do Sądu o zasądzenie od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z „zawziętością administracyjną”, której stał się ofiarą ze strony członków personelu EKES.

Orzeczenie:      Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Streszczenie

1.      Skargi urzędników – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności – Granice – Wniosek o odszkodowanie mający na celu obejście niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność

(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)

2.      Urzędnicy – Środki dyscyplinarne – Postępowanie dyscyplinarne – Termin – Obowiązek działania administracji w rozsądnym terminie – Ocena

(regulamin pracowniczy, załącznik IX)

1.      O ile jedna ze stron może działać w drodze skargi o odszkodowanie, nie będąc przy tym zobowiązaną przez jakikolwiek przepis prawa do żądania stwierdzenia nieważności niezgodnego z prawem aktu, który powoduje szkodę, o tyle jednak nie może ona tym sposobem obejść niedopuszczalności wniosku dotyczącego tej samej niezgodności z prawem i mającego te same cele finansowe. Przede wszystkim urzędnik, który nie zaskarżył aktów rzekomo dla niego niekorzystnych poprzez wniesienie w stosownym czasie skargi o stwierdzenie nieważności, nie może za pomocą wniosku o odszkodowanie naprawić tego zaniechania i zorganizować sobie w ten sposób nowego terminu do wniesienia skargi.

(zob. pkt 31)

Odesłanie

Sąd Pierwszej Instancji, wyrok Burban/Parlament, T‑59/96, EU:T:1997:75, pkt 26, 27

2.      Z zasady dobrej administracji wynika, że organy dyscyplinarne mają obowiązek starannie prowadzić postępowanie dyscyplinarne i działać tak, aby każda czynność dochodzeniowa następowała w rozsądnym terminie w stosunku do poprzedniej czynności. Nieracjonalnie długi czas trwania postępowania dyscyplinarnego może wynikać zarówno z prowadzenia poprzedzających je postępowań administracyjnych, jak i z samego postępowania dyscyplinarnego, przy czym na kwestię, czy wszczęte postępowanie dyscyplinarne było prowadzone z wymaganą starannością, będzie miała wpływ okoliczność, jak długi okres upłynął między wystąpieniem domniemanego uchybienia dyscyplinarnego a decyzją o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Wreszcie rozsądne granice czasu trwania postępowania muszą być oceniane w zależności od okoliczności właściwych dla każdej sprawy, a w szczególności od znaczenia sporu dla zainteresowanego, od złożoności sprawy, a także od zachowania skarżącego i właściwych organów.

(zob. pkt 46)

Odesłanie

Trybunał, wyrok Baustahlgewebe/Komisja, C‑185/95 P, EU:C:1998:608, pkt 29

Sąd do spraw Służby Publicznej, wyrok Andreasen/Komisja, F‑40/05, EU:F:2007:189, pkt 194; postanowienie CX/Komisja, F‑5/14 R, EU:F:2014:21, pkt 43