Language of document : ECLI:EU:C:2014:108

Sprawa C‑82/12

Transportes Jordi Besora SL

przeciwko

Generalitat de Catalunya

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña)

Podatki pośrednie – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12/EWG – Artykuł 3 ust. 2 – Oleje mineralne – Podatek od sprzedaży detalicznej – Pojęcie „szczególnego celu” – Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym – Finansowanie – Uprzednie przydzielenie – Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko

Streszczenie – wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r.

1.        Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 92/12 – Oleje mineralne – Przepisy krajowe ustanawiające podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych – Podatek finansujący kompetencje jednostek terytorialnych w dziedzinie zdrowia i środowiska – Podatek niemający sam w sobie na celu zapewnienia ochrony w tych dziedzinach – Brak szczególnego celu – Niedopuszczalność

(dyrektywa Rady 92/12, art. 3 ust. 2)

2.        Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek wsteczny – Ograniczenie przez Trybunał – Przesłanki – Znaczenie konsekwencji finansowych wyroku dla zainteresowanego państwa członkowskiego – Kryterium niemające decydującego znaczenia

(art. 267 TFUE)

1.        Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych, ponieważ nie można uznać, że podatek taki realizuje szczególny cel w rozumieniu wspomnianego przepisu, w wypadku gdy ów podatek, przeznaczany na finansowanie wykonywania przez dane jednostki samorządu terytorialnego ich kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska, nie ma sam w sobie na celu zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska.

W istocie szczególny cel w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, jest celem innym niż cel czysto budżetowy. Ponadto orzeczono już, iż zwiększenie autonomii jednostki samorządu terytorialnego w drodze przyznania uprawnień do ściągania wpływów podatkowych stanowi cel czysto budżetowy, który nie może stanowić sam w sobie szczególnego celu w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12.

Jednakże, zważywszy, iż każdy podatek nieuchronnie realizuje cel budżetowy, sama okoliczność, że podatek zmierza do celu budżetowego, nie może – bez pozbawiania znaczenia art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 – jako taka wystarczyć do wykluczenia możliwości uznania, że podatek ten ma również cel szczególny w rozumieniu tego przepisu. W tym względzie uprzednie przydzielenie wpływów z takiego podatku na finansowanie przez władze regionalne przekazanych im przez państwo kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska mogłoby stanowić czynnik jaki należy wziąć pod uwagę celem stwierdzenia istnienia szczególnego celu. Niemniej jednak taki rodzaj przydzielania wpływów, będący po prostu sposobem wewnętrznej organizacji budżetu państwa członkowskiego, nie może jako taki stanowić wystarczającego warunku w tym zakresie, gdyż każde państwo członkowskie może postanowić, niezależnie od realizowanego celu, że wpływy z podatku będą przydzielane na finansowanie określonych wydatków.

Aby można było uznać, że podatek realizuje szczególny cel w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, istotne jest by sam w sobie służył on zapewnieniu ochrony zdrowia i środowiska. Byłoby tak w szczególności gdyby wpływy z tego podatku musiały obowiązkowo być wykorzystywane do zmniejszania społecznych i środowiskowych kosztów związanych w szczególny sposób ze zużywaniem olejów mineralnych obciążonych takim podatkiem, przez co istniałby bezpośredni związek pomiędzy wykorzystaniem wpływów i celem danego podatku.

(por. pkt 23, 25, 27–30, 36; sentencja)

2.        Zobacz tekst orzeczenia.

(por. pkt 40–42, 48, 49)