Language of document : ECLI:EU:F:2014:16

WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)

z dnia 12 lutego 2014 r.

Sprawa F‑73/12

Jean-Pierre Bodson i in.

przeciwko

Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI)

Służba publiczna – Personel EBI – Umowny charakter stosunku pracy – Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI

Przemiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, w której skarżący żądają po pierwsze, stwierdzenia nieważności zawartych w rozliczeniach ich wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. decyzji o zastosowaniu decyzji Rady Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego (zwanego dalej „EBI” lub „Bankiem”) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie ograniczenia do 2,8% podwyżki budżetu na wydatki kadrowe oraz decyzji z dnia 14 lutego 2012 r. komitetu wykonawczego wykonującej ww. decyzję Rady Dyrektorów oraz, po drugie, zasądzenia od EBI na ich rzecz wypłaty różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym na podstawie ww. decyzji a wynagrodzeniem regulowanym w ramach wcześniejszego systemu oraz odszkodowania.

Orzeczenie:      Skarga zostaje oddalona. Jean-Pierre Bodson i siedmioro pozostałych skarżących zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny.

Streszczenie

1.      Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Regulaminowy charakter stosunku pracy – Organizacja służb i ustalenie wynagrodzenia personelu – Uznanie administracyjne

(Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, art. 21; regulamin pracowniczy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, art. 13, 20; regulamin wewnętrzny Europejskiego Banku Inwestycyjnego, art. 31)

2.      Urzędnicy – Pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego – Wynagrodzenie – Reforma systemu – Uznanie administracyjne – Kontrola sądowa – Granice

1.      W sytuacji gdy umowy o pracę są zawierane z organem Unii, któremu powierzone zostało zadanie interesu publicznego i który jest uprawniony do ustanawiania – w drodze regulaminu – przepisów mających zastosowanie do jego personelu, to wola stron takiej umowy znajduje siłą rzeczy swoje granice w obowiązkach, niezależnie od ich charakteru, które wynikają z tych szczególnych zadań i które spoczywają zarówno na organach kierowniczych tego podmiotu, jak i na jego pracownikach. Na podstawie art. 31 regulaminu wewnętrznego Europejskiego Banku Inwestycyjnego Bank jest uprawniony do ustanawiania – w drodze regulaminu – przepisów mających zastosowanie do swego personelu. Z tego względu stosunki Banku z jego personelem kontraktowym mają zasadniczo charakter regulaminowy.

W tym sensie Bankowi przysługuje, w celu realizacji powierzonego mu zadania interesu publicznego, zakres uznania w odniesieniu do organizacji swych służb i jednostronnego ustalania wynagrodzenia swego personelu, bez względu na akty prawne o charakterze umownym, które leżą u podstaw wspomnianych stosunków pracy.

(zob. pkt 52, 53, 55)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑409/02 P Pflugradt przeciwko EBC, 14 października 2004 r., pkt 34, 36; sprawa C‑443/07 P Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji, 22 grudnia 2008 r., pkt 60

Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑178/00 i T‑341/00 Pflugradt przeciwko EBC, 22 października 2002 r., pkt 53

2.      Jeśli chodzi o reformę systemu wynagradzania i awansu płacowego Europejskiego Banku Inwestycyjnego, opracowanie budżetu takiego organu Unii jak Bank wiąże się ze złożonymi ocenami natury politycznej, wymagającymi uwzględnienia zmian gospodarczych i zmiennych finansowych. Przysługujący w tym zakresie Bankowi szeroki zakres uznania zezwala jedynie na ograniczoną kontrolę sądową, która nie pozwala sądowi na zastąpienie swoją oceną oceny tego organu. Tym samym sąd Unii powinien ograniczyć się do zbadania, czy oceny Banku są obarczone oczywistym błędem lub czy w sposób oczywisty nie przekroczył on granic swego uznania.

Dowody, które powinna dostarczyć strona skarżąca, aby wykazać, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, mogący uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji, muszą być wystarczające, by zaprzeczyć wiarygodności oceny dokonanej przez organ administracji. Tym samym twierdzenie skarżących, jakoby oszczędności Banku były ponoszone wyłącznie przez personel, nie jest niczym poparte i nie może przyczynić się do wykazania oczywistego błędu w ocenie.

(zob. pkt 78, 79, 90)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa C‑318/03 HLH Warenvertrieb i Orthica, 9 czerwca 2005 r., pkt 75