ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(δεύτερο τμήμα)

της 3ης Ιουλίου 2014

Υπόθεση F‑5/12 DEP

Slawomir Bogusz

κατά

Ευρωπαϊκού Οργανισμού για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Frontex)

«Υπαλληλική υπόθεση — Διαδικασία — Καθορισμός των δικαστικών εξόδων»

Αντικείμενο:      Αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων που είναι δυνατό να αναζητηθούν, δυνάμει του άρθρου 92, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, την οποία υπέβαλε ο S. Bogusz, κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης της 12ης Ιουνίου 2013, Bogusz κατά Frontex (F‑5/12, EU:F:2013:75).

Απόφαση:      Το συνολικό ποσό των εξόδων που πρέπει να καταβάλει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον S. Bogusz ως έξοδα που είναι δυνατό να αναζητηθούν στην υπόθεση Bogusz κατά Frontex, F‑5/12, καθορίζεται σε 2 547,50 ευρώ.

Περίληψη

1.      Ένδικη διαδικασία — Δικαστικά έξοδα — Καθορισμός των εξόδων — Έξοδα που είναι δυνατό να αναζητηθούν — Στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη — Αμοιβή την οποία οφείλουν οι διάδικοι στους δικηγόρους τους — Καθορισμός της αμοιβής που είναι δυνατό να ζητηθεί να καταβάλει ο διάδικος που καταδικάσθηκε στα δικαστικά έξοδα

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 91, στοιχείο β΄)

2.      Ένδικη διαδικασία — Δικαστικά έξοδα — Καθορισμός των εξόδων — Έξοδα που είναι δυνατό να αναζητηθούν — Στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη — Αναγκαίες δαπάνες στο πλαίσιο της διαδικασίας προσδιορισμού των δικαστικών εξόδων — Περιλαμβάνονται

(Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, άρθρο 91, στοιχείο β΄)

1.      Ο δικαστής της Ένωσης δεν είναι αρμόδιος να καθορίζει τις αμοιβές που οφείλουν οι διάδικοι στους δικηγόρους τους, αλλά το ποσό μέχρι του οποίου μπορούν να αναζητηθούν οι αμοιβές αυτές από τον καταδικασθέντα στα δικαστικά έξοδα διάδικο.

Αποφαινόμενος επί αιτήσεως καθορισμού των δικαστικών εξόδων, αφενός, ο δικαστής της Ένωσης δεν οφείλει να λάβει υπόψη του συμφωνία που έχει ενδεχομένως συναφθεί συναφώς μεταξύ των ενδιαφερομένου διαδίκου και των εκπροσώπων ή συμβούλων του. Αφενός, μολονότι η προσκόμιση εξοφλημένου τιμολογίου είναι ικανή να αποδείξει το ποσό των εξόδων στα οποία πράγματι υποβλήθηκε ο προσφεύγων για την εκπροσώπησή του κατά τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης, γεγονός παραμένει ότι η απόδειξη της καταβολής των εξόδων τα οποία αναζητούνται δεν αποτελεί προηγούμενη προϋπόθεση του καθορισμού από το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης των δικαστικών εξόδων που είναι δυνατό να αναζητηθούν.

Ελλείψει διατάξεων περί τιμολογήσεως στο δίκαιο της Ένωσης, ο δικαστής της Ένωσης οφείλει να εκτιμήσει ελεύθερα τα στοιχεία της υποθέσεως, λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και τη φύση της διαφοράς, τη σημασία της από πλευράς δικαίου της Ένωσης, καθώς και τις δυσχέρειες της υποθέσεως, την έκταση της εργασίας που κλήθηκαν να εκτελέσουν οι εκπρόσωποι ή σύμβουλοι στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας και τα οικονομικά συμφέροντα που αντιπροσώπευσε η διαφορά για τους διαδίκους. Ο δικαστής της Ένωσης, ασκώντας την ελευθερία του εκτιμήσεως επί του ζητήματος αυτού, μπορεί να καθορίσει τα δικαστικά έξοδα τα οποία είναι δυνατό να αναζητηθούν σε ποσό χαμηλότερο από εκείνο το οποίο ο καταδικασθείς στα δικαστικά έξοδα διάδικος θα ήταν διατεθειμένος να καταβάλει στον αντίδικο.

(βλ. σκέψεις 30, 33 και 35)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: διατάξεις Leeuwarder Papierwarenfabriek κατά Επιτροπής, 318/82 DEPE, EU:C:1985:468, σκέψη 2· Comunidad autónoma de La Rioja κατά Diputación Foral de Vizcaya κ.λπ., C‑465/09 P DEP, EU:C:2013:112, σκέψεις 26 και 27, και Kronofrance κατά Γερμανίας κ.λπ., C‑75/05 P DEP, EU:C:2013:458, σκέψη 30

ΔΔΔΕΕ: διατάξεις X κατά Κοινοβουλίου, F‑14/08 DEP, EU:F:2009:149, σκέψη 23 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και Cuallado Martorell κατά Επιτροπής, F‑96/09 DEP, EU:F:2013:186, σκέψη 28

2.      Μολονότι, τυπικώς, δεν συντρέχει λόγος εκδόσεως χωριστής αποφάσεως επί των δαπανών και αμοιβών που καταβλήθηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας καθορισμού των δικαστικών εξόδων, εντούτοις ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, όταν καθορίζει τα έξοδα που είναι δυνατό να αναζητηθούν, να λαμβάνει υπόψη όλες τις περιστάσεις της υποθέσεως έως το χρονικό σημείο εκδόσεως της διατάξεως περί καθορισμού των δικαστικών εξόδων.

Συναφώς, μια αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων έχει άλλον τυποποιημένο χαρακτήρα και διακρίνεται, κατ’ αρχήν, από την έλλειψη κάθε δυσκολίας για τον δικηγόρο που έχει ήδη χειριστεί την υπόθεση επί της ουσίας.

(βλ. σκέψεις 45 και 47)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: διατάξεις France Télévisions κατά TF1, C‑451/10 P DEP, EU:C:2012:323, σκέψη 32, και ΚΓΦΠ κατά Schräder, C‑38/09 P DEP, EU:C:2013:679, σκέψη 42

ΔΔΔΕΕ: διάταξη Schönberger κατά Κοινοβουλίου, F‑7/08 DEP, EU:F:2010:32, σκέψεις 46 και 47