ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

(πρώτο τμήμα)

της 12ης Δεκεμβρίου 2013

Υπόθεση F‑142/11

Erik Simpson

κατά

Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

«Υπαλληλική υπόθεση — Προαγωγή — Απόφαση περί μη προαγωγής του προσφεύγοντος στον βαθμό ΑD 9 μετά την επιτυχή συμμετοχή του σε διαγωνισμό βαθμού AD 9 — Ίση μεταχείριση»

Αντικείμενο:      Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο E. Simpson ζητεί, αφενός, την ακύρωση της αποφάσεως της 9ης Δεκεμβρίου 2010 με την οποία το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέρριψε την αίτησή του περί προαγωγής στον βαθμό AD 9 μετά την επιτυχία του στον γενικό διαγωνισμό EPSO/AD/113/07 που οργανώθηκε για την πρόσληψη προϊσταμένων μονάδων βαθμού AD 9 στον τομέα της μεταφράσεως και της αποφάσεως της 7ης Οκτωβρίου 2011 περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεώς του και, αφετέρου, την καταδίκη του Συμβουλίου στην αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη.

Απόφαση:      Η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 9ης Δεκεμβρίου 2010 ακυρώνεται. Η προσφυγή-αγωγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά. Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρει τα δικαστικά του έξοδα και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του E. Simpson.

Περίληψη

1.      Υπάλληλοι — Βλαπτική απόφαση — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Περιεχόμενο — Εκτίμηση in concreto

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 25)

2.      Υπάλληλοι — Βλαπτική απόφαση — Υποχρέωση αιτιολογήσεως το αργότερο κατά το στάδιο απορρίψεως της ενστάσεως — Περιεχόμενο — Ελλιπής αιτιολογία — Θεραπεία κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας — Όρια

(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 25 και 90 § 2)

1.      Η υποχρέωση αιτιολογήσεως, που αναφέρεται στο άρθρο 25 του ΚΥΚ, έχει σκοπό, αφενός, να παράσχει στον ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις για να εκτιμήσει το βάσιμο της αποφάσεως που έλαβε η διοίκηση και τη σκοπιμότητα ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης και, αφετέρου, να επιτρέψει σ’ αυτό το τελευταίο να ασκήσει τον έλεγχό του. Το εύρος της πρέπει να εκτιμάται με βάση τις συγκεκριμένες περιστάσεις, ιδίως το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση των προβαλλομένων λόγων και το συμφέρον που ενδέχεται να έχει ο αποδέκτης να λάβει εξηγήσεις. Πράγματι, οσάκις η απόρριψη αιτήσεως προαγωγής είναι αιτιολογημένη, κατ’ ουσίαν, με απλή αναφορά στο συμφέρον της υπηρεσίας χωρίς καμία άλλη εξήγηση, τέτοιου είδους αιτιολογία δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης να ασκήσει τον έλεγχό του.

(βλ. σκέψεις 21 και 26)

Παραπομπή:

ΓΔΕΕ: 6 Οκτωβρίου 2004, T‑294/02, Vicente-Nuñez κατά Επιτροπής, σκέψη 94

2.      Η έλλειψη αιτιολογίας βλαπτικής αποφάσεως δεν μπορεί να καλυφθεί με εξηγήσεις παρασχεθείσες από τη διοίκηση μετά την άσκηση του ενδίκου βοηθήματος. Περαιτέρω, δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτό ότι θεσμικό όργανο μπορεί να μεταβάλει εκ των υστέρων την αιτιολογία αποφάσεως που έλαβε, θεμελιώνοντάς την, για παράδειγμα, σε άλλες διατάξεις από αυτές που είχε επικαλεσθεί αρχικώς. Πράγματι, μια τέτοια ενέργεια θα οδηγούσε στην παράβαση, εκ μέρους του θεσμικού οργάνου, της υποχρεώσεώς του προς αιτιολόγηση των αποφάσεών του, όπως αυτή προκύπτει από τις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 25, παράγραφος 2, και του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ και που έχει σκοπό, αφενός, να παράσχει στον ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις προς εκτίμηση της βασιμότητας της απορρίψεως της αιτήσεώς του και της σκοπιμότητας ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης και, αφετέρου, να επιτρέψει σ’ αυτό να ασκήσει τον έλεγχό του.

Αντιθέτως, ανεπαρκής αιτιολογία παρασχεθείσα στο πλαίσιο της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ακύρωση της ληφθείσας αποφάσεως, εάν η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή παράσχει συμπληρωματικές διευκρινίσεις κατά τη διάρκεια της δίκης, εξυπακουομένου πάντως ότι το θεσμικό όργανο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αρχική πεπλανημένη αιτιολογία με εντελώς νέα αιτιολογία.

(βλ. σκέψεις 27 έως 29)

Παραπομπή:

ΔΕΕ: 26 Νοεμβρίου 1981, 195/80, Michel κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 22· 30 Μαΐου 1984, 111/83, Picciolo κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 22· 7 Φεβρουαρίου 1990, C‑343/87, Culin κατά Επιτροπής, σκέψη 15

ΓΔΕΕ: 12 Φεβρουαρίου 1992, T‑52/90, Volger κατά Κοινοβουλίου, σκέψη 40· 3 Μαρτίου 1993, T‑25/92, Vela Palacios κατά ΟΚΕ, σκέψεις 26 και 27· 9 Ιανουαρίου 1996, T‑23/95, Bitha κατά Επιτροπής, σκέψη 30· 17 Φεβρουαρίου 1998, T‑56/96, Maccaferri κατά Επιτροπής, σκέψη 38· 12 Δεκεμβρίου 2002, T‑338/00 και T‑376/00, Morello κατά Επιτροπής, σκέψη 55· 29 Σεπτεμβρίου 2005, T‑218/02, Napoli Buzzanca κατά Επιτροπής, σκέψη 63