WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ
(pierwsza izba)

z dnia 12 grudnia 2013 r.

Sprawa F‑142/11

Erik Simpson

przeciwko

Radzie Unii Europejskiej

Służba publiczna – Awans – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 9 po zdaniu konkursu na grupę zaszeregowania AD 9 – Równość traktowania

Przedmiot:      Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której E. Simpson żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie jego wniosku o awans do grupy zaszeregowania AD 9 po zdaniu konkursu otwartego EPSO/AD/113/07 zorganizowanego w celu naboru kierowników wydziału w grupie zaszeregowania AD 9 w dziedzinie tłumaczeń oraz decyzji z dnia 7 października 2011 r. oddalającej jego zażalenie, a po drugie, nakazania naprawienia przez Radę poniesionej szkody.

Orzeczenie:      Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez E. Simpsona.

Streszczenie

1.      Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Ocena in concreto

(regulamin pracowniczy, art. 25)

2.      Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia najpóźniej na etapie oddalenia zażalenia – Zakres – Niewystarczające uzasadnienie – Konwalidacja w trakcie postępowania spornego – Granice

(regulamin pracowniczy, art. 25, art. 90 ust. 2)

1.      Obowiązek uzasadnienia zapisany w art. 25 regulaminu pracowniczego ma na celu z jednej strony dostarczenie zainteresowanemu wystarczających wskazówek dla oceny zasadności decyzji podjętej przez administrację oraz możliwości wniesienia skargi do Sądu, a z drugiej strony umożliwienie Sądowi sprawowania kontroli. Jego zakres winien być oceniany w zależności od konkretnych okoliczności, w szczególności treści aktu, charakteru podnoszonych podstaw oraz interesu, jaki skarżący może posiadać w uzyskaniu wyjaśnień. Jeżeli bowiem oddalenie wniosku o awans uzasadnia się w istocie jedynie powołaniem się na interes służby, bez żadnych dodatkowych wyjaśnień, takie uzasadnienie nie umożliwia sprawowania kontroli przez Sąd.

(zob. pkt 21, 26)

Odesłanie:

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑294/02 Vicente-Nuñez przeciwko Komisji, 6 października 2004 r.,pkt 94

2.      Braku uzasadnienia decyzji niekorzystnej nie można naprawić udzieleniem przez administrację wyjaśnień po wniesieniu skargi do sądu. Ponadto nie jest też dopuszczalne, żeby instytucja mogła później zmienić uzasadnienie przyjętej prze siebie decyzji, podając jako podstawy jej uzasadnienia na przykład przepisy inne niż te, na które powołała się pierwotnie. Tego rodzaju działanie spowodowałoby naruszenie przez administrację obowiązku uzasadnienia decyzji wynikającego z art. 25 ust. 2 w związku z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mającego na celu z jednej strony dostarczenie zainteresowanemu wystarczających wskazówek dla oceny zasadności odmownej decyzji w sprawie swego wniosku oraz możliwości wniesienia skargi do Sądu, a z drugiej strony umożliwienie Sądowi sprawowania kontroli.

Natomiast niewystarczające uzasadnienie przedstawione w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi nie uzasadnia stwierdzenia nieważności wydanej decyzji, jeśli organ powołujący dostarczy uzupełniających wyjaśnień w trakcie postępowania, przy czym oczywiście instytucja nie jest uprawniona do zastąpienia pierwotnego błędnego uzasadnienia całkowicie nowym uzasadnieniem.

(zob. pkt 27–29)

Odesłanie:

Trybunał: sprawa 195/80 Michel przeciwko Parlamentowi, 26 listopada 1981 r., pkt 22; sprawa 111/83 Picciolo przeciwko Parlamentowi, 30 maja 1984 r., pkt 22; Trybunał: sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., pkt 15

Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., pkt 40; sprawa T‑25/92 Vela Palacios przeciwko KES, 3 marca 1993 r., pkt 26, 27; sprawa T‑23/95 Bitha przeciwko Komisji, 9 stycznia 1996 r., pkt 30; sprawa T‑56/96 Maccaferri przeciwko Komisji, 17 lutego 1998 r., pkt 38; sprawy połączone T‑338/00 i T‑376/00 Morello przeciwko Komisji, 12 grudnia 2002 r., pkt 55; sprawa T‑218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji, 29 września 2005 r., pkt 63