Οι επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι επίσημες γλώσσες των κρατών μελών

Οι 24 επίσημες γλώσσες της Ένωσης απαριθμούνται στον κανονισμό 1/58 και δεν ταυτίζονται με τις επίσημες γλώσσες των κρατών μελών. Ορισμένες, όπως τα λουξεμβουργιανά (η επίσημη γλώσσα του Λουξεμβούργου, μαζί με τα γερμανικά και τα γαλλικά), δεν είναι επίσημες γλώσσες της Ένωσης.

Πριν από την ένταξή του στην Ένωση, κάθε μελλοντικό κράτος μέλος καθορίζει ποια γλώσσα επιθυμεί να χρησιμοποιεί ως επίσημη γλώσσα στο πλαίσιο της Ένωσης. Συνεπώς, ο κατάλογος των επίσημων γλωσσών εξελίσσεται. Πολλές γλώσσες έχουν προστεθεί ως αποτέλεσμα νέων προσχωρήσεων και θα μπορούσαν ενδεχομένως να καταργηθούν σε περίπτωση αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χρήση της ρήτρας αποχώρησης έγινε μέχρι σήμερα μόνο μία φορά, από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο είχε καθορίσει ως επίσημη γλώσσα του σε επίπεδο Ένωσης την αγγλική. Ωστόσο, η αγγλική γλώσσα εξακολουθεί να αποτελεί επίσημη γλώσσα της Ένωσης, δεδομένου ότι είναι επίσημη γλώσσα σε εθνικό επίπεδο σε δύο κράτη μέλη (την Ιρλανδία και τη Μάλτα) και, επιπροσθέτως, χρησιμοποιείται συχνά ως κοινή γλώσσα επικοινωνίας στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ή στο πλαίσιο των διεθνών επαφών: ως εκ τούτου δεν τέθηκε καν θέμα στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για κατάργηση της αγγλικής ως επίσημης γλώσσας, κάτι που θα απαιτούσε ούτως ή άλλως ομοφωνία των κρατών μελών.

Κάθε επίσημη γλώσσα της Ένωσης έχει έναν κωδικό ISO (International Organization for Standardization), ο οποίος χρησιμοποιείται ιδίως για την ταυτοποίηση του ίδιου κειμένου στις διάφορες γλώσσες: