Działalność sądownicza

Operatorka stacji kolejowej wielokrotnie zwracała się do pracodawcy o zatrudnienie jej na stanowisku o stałych godzinach pracy. Jej prośba wynikała z konieczności opieki nad synem ze znacznym stopniem niepełnosprawności i orzeczonym całkowitym inwalidztwem. Pracodawca tymczasowo zgodził się na pewne usprawnienia. Odmówił jednak wprowadzenia tych dostosowań na stałe. Operatorka zaskarżyła tę odmowę, a sprawa trafiła do włoskiego sądu kasacyjnego. Sąd ten zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ miał wątpliwości co do interpretacji prawa Unii w zakresie ochrony przed pośrednią dyskryminacją pracownika sprawującego opiekę nad małoletnim dzieckiem ze znacznym stopniem niepełnosprawności, który sam nie jest osobą z niepełnosprawnością. Trybunał odpowiedział, że zakaz pośredniej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność obejmuje zgodnie z dyrektywą ramową w sprawie równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy również pracownika, który jest ofiarą takiej dyskryminacji z powodu opieki nad dzieckiem z niepełnosprawnością.

Wyrok z dnia 11 września 2025 r. w sprawie Bervidi (C‑38/24)

Duńska ustawa o mieszkalnictwie publicznym ma na celu zmniejszenie udziału publicznych mieszkań rodzinnych na „obszarach podlegających transformacji”. Charakteryzują się one w szczególności tym, że odsetek „imigrantów i ich potomków z krajów innych niż zachodnie” przekroczył w nich w ostatnich pięciu latach 50 %. Na mocy tej ustawy część umów najmu publicznych mieszkań rodzinnych w dwóch dzielnicach mieszkaniowych gmin Slagelse i Kopenhagi została rozwiązana lub miała zostać rozwiązana w najbliższym czasie. Duński sąd, do którego wpłynęły spory dotyczące rozwiązania tych umów, zastanawia się, czy przepisy te stanowią bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne. W wyroku Trybunał Sprawiedliwości sprecyzował, które sytuacje mogą stanowić dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne. Trybunał podkreślił, że na pochodzenie etniczne składa się wiele czynników. Jedno kryterium rozpatrywane oddzielnie, takie jak obywatelstwo lub kraj urodzenia, nie wystarcza do ustalenia przynależności do grupy etnicznej. W celu zbadania ewentualnej dyskryminacji bezpośredniej sąd krajowy powinien sprawdzić, czy kryterium związane z odsetkiem imigrantów i ich zstępnych rzeczywiście opiera się na pochodzeniu etnicznym większości mieszkańców „obszarów podlegających transformacji” i czy z tego względu są oni traktowani mniej korzystnie, na przykład ze względu na wyższe ryzyko wcześniejszego rozwiązania umowy najmu. Jeżeli sąd krajowy stwierdzi ewentualną dyskryminację pośrednią, powinien sprawdzić, czy mimo wszystko jest ona uzasadniona. Powinien w szczególności upewnić się, że przedmiotowa ustawa służy realizacji celu leżącego w interesie ogólnym w sposób proporcjonalny, a zwłaszcza nie narusza podstawowego prawa do poszanowania domu.

Wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie Slagelse Almennyttige Boligselskab, Afdeling Schackenborgvaenge (C‑417/23)

W dwóch wyrokach polski Trybunał Konstytucyjny uznał niektóre postanowienia traktatów, zgodnie z ich wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, za sprzeczne z konstytucją krajową i wyraźnie zakwalifikował orzecznictwo Trybunału dotyczące prawa do skutecznej ochrony sądowej jako wykraczające poza przyznane mu uprawnienia (ultra vires). Uznawszy, że orzeczenia te naruszają kilka podstawowych zasad prawa Unii, w tym zasadę jego pierwszeństwa, Komisja wniosła do Trybunału przeciwko Polsce skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Trybunał uwzględnił tę skargę i orzekł, że Polska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego poprzez naruszenie przez Trybunał Konstytucyjny zasady skutecznej ochrony sądowej oraz nieprzestrzeganie zasady pierwszeństwa, autonomii, skuteczności i jednolitego stosowania prawa Unii oraz wiążącego charakteru orzeczeń Trybunału. Trybunał uwzględnił również skargę Komisji w zakresie, w jakim dotyczyła ona poważnych nieprawidłowości przy mianowaniu trzech sędziów polskiego Trybunału Konstytucyjnego i jego prezeski, podważających status tego trybunału jako niezawisłego i bezstronnego sądu, ustanowionego na mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii.

Wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie Komisja/Polska (Kontrola ultra vires orzecznictwa Trybunału — Pierwszeństwo prawa Unii) (C‑448/23)

W następstwie agresji wojskowej Rosji wobec Ukrainy w 2022 r. Unia Europejska przyjęła szereg środków ograniczających. W 2023 r. Rada Unii Europejskiej rozszerzyła kryteria umożliwiające objęcie tymi środkami osób lub podmiotów. Nowe kryterium pozwala na zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych podmiotów działających w rosyjskim sektorze informatycznym posiadających licencję wydaną przez centrum ds. licencji, certyfikacji i ochrony tajemnic państwowych rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB) lub licencję na „broń i sprzęt wojskowy” wydaną przez rosyjskie ministerstwo przemysłu i handlu. Positive Group PAO, rosyjska spółka działająca w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, posiada taką licencję za pośrednictwem swojej spółki zależnej i została wpisana na listę podmiotów objętych sankcjami. Wniosła ona o stwierdzenie nieważności tego wpisu, ale Sąd oddalił jej skargę. Uznał, że zastosowane kryterium jest jasne, przewidywalne pod względem prawnym i proporcjonalne do zamierzonych celów, które polegają na wywieraniu presji na Moskwę i ograniczeniu jej zdolności do prowadzenia działań wojennych, w tym w dziedzinie informacji. Rada nie popełniła błędu, gdy uznała, że spółkę należy objąć sankcjami ze względu na jej zależność od licencji FSB, nawet jeśli posiada ją jej spółka zależna.

Wyrok z dnia 10 września 2025 r. w sprawie Positive Group/Rada (T‑573/23)

Obywatelowi państwa trzeciego można odmówić udzielenia ochrony międzynarodowej w ramach trybu przyspieszonego procedury granicznej, jeżeli jego kraj pochodzenia został uznany przez państwo członkowskie za „bezpieczny”. Trybunał wyjaśnił, że uznania tego można dokonać w drodze aktu ustawodawczego, pod warunkiem że może on być poddany skutecznej kontroli sądowej. Źródła informacji, na których oparto to uznanie, muszą być dostępne dla wnioskodawcy i sądu krajowego. Państwo członkowskie nie może jednak umieścić kraju na liście bezpiecznych krajów pochodzenia, jeżeli kraj ten nie zapewnia wystarczającej ochrony całej swojej ludności.

Wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r. w sprawach połączonych Alace i Canpelli (C‑758/24 i C‑759/24)

Dwie osoby ubiegające się o azyl w Irlandii były zmuszone do życia w niegodnych warunkach, gdyż państwo odmówiło im zakwaterowania, powołując się na przepełnienie ośrodków. Trybunał uznał, że taka odmowa, nawet w sytuacji masowego i nieprzewidywalnego napływu osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, stanowi poważne naruszenie prawa Unii i może powodować powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej państwa. Trybunał przypomniał, że na mocy dyrektywy w sprawie przyjmowania państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową warunków przyjmowania zapewniających odpowiedni poziom życia, czy to poprzez zakwaterowanie, pomoc finansową, talony, czy też poprzez kombinację tych form wsparcia w trosce o godne życie.

Wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r. w sprawie The Minister for Children, Equality, Disability, Integration and Youth i in. (C‑97/24)

Pochodzący z Iraku mężczyzna złożył wniosek o azyl w Grecji i powołał się przy tym na realne zagrożenie życia. Jego wniosek został oddalony, a odwołanie zostało uznane za „oczywiście bezzasadne” wyłącznie dlatego, że nie stawił się osobiście przed właściwą komisją. W greckim prawie ustanowiono bowiem automatyczne domniemanie nadużycia środka odwoławczego w takich przypadkach. Trybunał orzekł, że przepis ten narusza prawo Unii — wymóg osobistego stawiennictwa w celu rozpatrzenia odwołania jest nieproporcjonalny, ponieważ służy jedynie sprawdzeniu obecności zainteresowanego, a nie faktycznemu wysłuchaniu go. Grecja powinna była zaoferować inne, mniej uciążliwe rozwiązania, takie jak reprezentacja przez adwokata, stawiennictwo w miejscu pobytu lub zwykły dowód obecności, aby zagwarantować rzeczywisty dostęp do skutecznego środka odwoławczego.

Wyrok z dnia 3 lipca 2025 r. w sprawie Al Nasiria (C‑610/23)

Niemiecka firma sprzedawała suplement diety na bazie szafranu i soku z melona, twierdząc, że poprawia nastrój oraz redukuje stres i zmęczenie. Stowarzyszenie zaskarżyło tę praktykę reklamową, uznawszy, że oświadczenia zdrowotne są niezgodne z prawem Unii. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że dopóki Komisja nie zakończy naukowej oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji roślinnych i nie wpisze ich do oficjalnych wykazów, oświadczenia te nie mogą być wykorzystywane w reklamach, chyba że są objęte systemem przejściowym, co w tej sprawie nie miało jednak miejsca.

Wyrok z dnia 30 kwietnia 2025 r. w sprawie Novel Nutriology (C‑386/23)

W 2019 r. włoska spółka Nero Lifestyle zgłosiła do rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) znak słowny NERO CHAMPAGNE. Comité interprofessionnel du vin de Champagne (instytucja branżowa producentów szampana) i Institut national de l’origine et de la qualité (INAO) (francuski krajowy instytut pochodzenia i jakości) wniosły sprzeciw. Twierdziły one, że ten znak towarowy mógłby korzystać w sposób stanowiący nadużycie na reputacji produktów AOP Champagne, których ochrona stanowi gwarancję jakości ze względu na ich pochodzenie geograficzne. Sprzeciw został częściowo odrzucony przez EUIPO, a organizacje branżowe wniosły sprawę do Sądu. W wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji EUIPO i uwzględnił sprzeciw. W związku z tym wniosek o rejestrację znaku towarowego NERO CHAMPAGNE został odrzucony.

Wyrok z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie Comité interprofessionnel du vin de Champagne i INAO/EUIPO — Nero Lifestyle (NERO CHAMPAGNE) (T‑239/23)

Kostka Rubika nie może być chroniona jako unijny znak towarowy — Sąd potwierdził unieważnienie znaków towarowych zarejestrowanych dla tej słynnej trójwymiarowej łamigłówki. EUIPO uznało, że sześcienny kształt, struktura siatki i różnokolorowe powierzchnie stanowią elementy techniczne niezbędne do jej działania, co uniemożliwia ich ochronę na mocy prawa znaków towarowych. Spin Master, właściciel tych znaków towarowych, twierdził, że niektóre elementy, w szczególności kolory, nie mają charakteru technicznego. Sąd odrzucił te argumenty, wyjaśniwszy, że kolory są jedynie drugorzędnym szczegółem służącym do odróżnienia ścianek i że zasadnicza część kształtu — kwadraty, struktura siatki i zróżnicowanie powierzchni — spełnia funkcję techniczną, polegającą na obracaniu i identyfikacji elementów układanki. Ponieważ wszystkie istotne cechy kostki są związane z jej funkcją, nie mogą one być chronione jako znak towarowy, a zatem decyzje EUIPO zostały utrzymane w mocy.

Wyrok z dnia 9 lipca 2025 r. w sprawie Spin Master Toys UK/EUIPO — Verdes Innovations (Kształt sześcianu o ścianach mających strukturę siatki i różniących się kolorami) (od T‑1170/23 do T‑1173/23)

Sąd uchylił decyzje EUIPO, które pozbawiły Ferrari praw do znaku słownego TESTAROSSA dla samochodów, części zamiennych, akcesoriów i miniaturowych modeli, po tym, jak urząd uznał, że znak nie był rzeczywiście używany w latach 2010—2015. Sąd stwierdził, że chociaż model Testarossa nie jest produkowany od 1996 r., w okresie, którego dotyczyła sprawa, używane samochody były sprzedawane przez autoryzowanych dealerów i dystrybutorów, a użytkowanie to, w połączeniu z usługą certyfikacji świadczoną przez Ferrari, stanowiło rzeczywiste używanie znaku towarowego za dorozumianą zgodą producenta. Tak samo orzekł w odniesieniu do części zamiennych i akcesoriów, których pochodzenie zostało zweryfikowane w ramach usługi certyfikacyjnej. Co się tyczy miniaturowych modeli, Sąd uznał, że znak towarowy był używany przez osoby trzecie ze wskazaniem „oficjalny produkt objęty licencją Ferrari”, co gwarantowało pochodzenie handlowe zabawek i wykazywało rzeczywiste używanie za dorozumianą zgodą Ferrari. W związku z tym Sąd uznał, że Ferrari rzeczywiście utrzymało używanie znaku towarowego TESTAROSSA w odniesieniu do wszystkich produktów, których dotyczyła sprawa.

Wyrok z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawach Ferrari/EUIPO — Hesse (TESTAROSSA) (T‑1103/23 i T‑1104/23)

Apple pobiera prowizję od sprzedaży aplikacji innych producentów sprzedawanych w App Store. Według dwóch niderlandzkich fundacji broniących zbiorowych interesów wielu nie zidentyfikowanych, lecz możliwych do zidentyfikowania użytkowników urządzeń Apple prowizje te są nadmierne, a użytkownicy ponoszą szkodę. Fundacje te sprzeciwiły się antykonkurencyjnym zachowaniom Apple i wystąpiły w tej sprawie do niderlandzkich sądów. Apple zakwestionował jednak jurysdykcję sądu niderlandzkiego, ponieważ wskazywane zdarzenie wywołujące szkodę nie nastąpiło w Niderlandach, a w szczególności w Amsterdamie. Zapytany o to Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że dany App Store został stworzony specjalnie dla rynku niderlandzkiego. Szkoda poniesiona w związku z zakupami dokonanymi w tej przestrzeni wirtualnej może się urzeczywistnić na tym terytorium, i to niezależnie od miejsca, w którym znajdowali się zainteresowani użytkownicy w chwili dokonania danego zakupu. Niderlandzki sąd ma zatem właściwość międzynarodową i miejscową.

Wyrok z dnia 2 grudnia 2025 r. w sprawie Stichting Right to Consumer Justice i Stichting App Stores Claims (C‑34/24)

Była przywódczyni ETA, skazana już we Francji na 20 lat więzienia za terroryzm, jest ścigana w Hiszpanii za ten sam zamach popełniony w 1997 r., co może spowodować, że jej łączny wymiar kary wyniesie co najmniej 50 lat bez określonej granicy wykonania kary. W sprawie wniesionej przez hiszpańskiego sędziego dotyczącej zasady ne bis in idem Trybunał Sprawiedliwości przypomniał, że w Unii nikt nie może być ścigany dwukrotnie za te same czyny, nawet jeśli kwalifikacja prawna różni się w poszczególnych państwach. Do hiszpańskiego sędziego należy sprawdzenie, czy czyny osądzone we Francji są tożsame z przestępstwami, za które osoba ta jest ścigana w Hiszpanii.

Wyrok z dnia 11 września 2025 r. w sprawie MSIG (C‑802/23)

Pewna kobieta odkryła, że na rumuńskiej stronie internetowej www.publi24.ro zamieszczono kłamliwe ogłoszenie, że świadczy usługi seksualne; zawierało ono jej zdjęcia oraz numer telefonu, bez jej zgody. Operator strony, Russmedia Digital, usunął ogłoszenie w ciągu godziny, ale zostało ono już skopiowane na innych stronach. Kobiecie przyznano odszkodowanie w pierwszej instancji, ale następnie w odwołaniu spółkę zwolniono z odpowiedzialności z uzasadnieniem, że była ona jedynie dostawcą usług hostingowych. Kobieta wniosła sprawę do sądu apelacyjnego w Klużu, który zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem o obowiązki internetowej platformy handlowej w świetle ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO). Trybunał orzekł, że operator internetowej platformy handlowej jest odpowiedzialny za przetwarzanie danych osobowych zawartych w ogłoszeniach publikowanych na jego platformie i przed publikacją powinien zidentyfikować ogłoszenia zawierające dane wrażliwe, zweryfikować tożsamość lub istnienie wyraźnej zgody osoby, której dane dotyczą, oraz odmówić publikacji w przypadku braku takiej zgody. Trybunał wyjaśnił również, że operator musi wdrożyć środki techniczne, aby zapobiec nielegalnemu kopiowaniu ogłoszeń zawierających dane wrażliwe na inne strony internetowe, i nie może powoływać się na zwolnienie z odpowiedzialności przewidziane w dyrektywie o handlu elektronicznym, aby uniknąć obowiązków nałożonych przez RODO.

Wyrok z dnia 2 grudnia 2025 r. w sprawie Russmedia Digital i Inform Media Press (C‑492/23)

Pewne stowarzyszenie zaskarżyło przed francuskim organem ochrony danych osobowych wymaganie od klientów SNCF Connect (platformy sprzedaży kolei francuskich) zaznaczenia przy zakupach online „Pan” lub „Pani”, uznając, że gromadzenie informacji o tożsamości płciowej nie jest niezbędne w świetle ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO). Trybunał Sprawiedliwości przypomniał, że gromadzone mogą być wyłącznie dane ściśle niezbędne, a przetwarzanie danych jest zgodne z prawem tylko wtedy, gdy jest niezbędne do wykonania umowy lub uzasadnione wyraźnie wyjaśnionym prawnie uzasadnionym interesem. Trybunał sprecyzował także, że przy przetwarzaniu danych nie można powołać się na prawnie uzasadniony interes, jeżeli go nie wskazano, jeżeli przetwarzanie wykracza poza to, co jest ściśle niezbędne, lub może naruszać prawa podstawowe, w szczególności w zakresie dyskryminacji ze względu na płeć. Gromadzenie danych dotyczących form grzecznościowych nie jest obiektywnie niezbędne, w szczególności gdy ma ono na celu personalizację komunikacji handlowej.

Wyrok z dnia 9 stycznia 2025 r. w sprawie Mousse (C‑394/23)

Austriackiej klientce odmówiono zawarcia umowy na telefon komórkowy na kwotę 10 EUR miesięcznie po tym, jak prywatna spółka w sposób całkowicie zautomatyzowany uznała, że nie ma ona zdolności kredytowej. Austriacki sąd stwierdził, że firma ta nie przestrzegała ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO), ponieważ nie wyjaśniła, w jaki sposób podjęła decyzję. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że osoba, której dane dotyczą, ma prawo do zrozumiałego wyjaśnienia w przypadku przetwarzania jej danych osobowych — należy wskazać, jakie dane zostały wykorzystane i w jaki sposób wpłynęły one na rezultat, ewentualnie pokazując, co by się zmieniło, gdyby niektóre dane były inne. Przedsiębiorstwo nie może zasłaniać się tajemnicą handlową, aby odmówić przekazania tych informacji. W przypadku powołania się na taką tajemnicę do sądu lub organu nadzoru należy decyzja, ile dostępu można udzielić.

Wyrok z dnia 27 lutego 2025 r. w sprawie Dun & Bradstreet Austria (C‑203/22)

Philippe Latombe, obywatel francuski, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zezwalającej na przekazywanie danych osobowych z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych. Jego zdaniem system amerykański nie zapewniał wystarczającej ochrony, w szczególności ze względu na brak niezawisłości „Data Protection Review Court” (DPRC) oraz masowe gromadzenie danych przez amerykańskie służby wywiadowcze. Sąd oddalił tę skargę. Uznał, że Stany Zjednoczone wzmocniły swoje ramy prawne w zakresie ochrony danych od czasu przyjęcia rozporządzenia wykonawczego z 2022 r. oraz że DPRC daje wystarczające gwarancje niezawisłości. Sędziowie mogą bowiem zostać odwołani wyłącznie na ważnej podstawie, zaś organy wywiadu nie mogą ingerować w ich pracę. Sąd uznał również, że masowe gromadzenie danych nie jest sprzeczne z prawem Unii, o ile DPRC zapewnia kontrolę sądową ex post. Ponadto Komisja Europejska pozostaje zobowiązana do stałego monitorowania przestrzegania tych ram i może zawiesić decyzję, jeżeli ochrona zapewniana przez system amerykański ulegnie osłabieniu.

Wyrok z dnia 3 września 2025 r. w sprawie Latombe/Komisja (T‑553/23)

Sąd nakazał Komisji Europejskiej wypłacić 400 EUR odszkodowania obywatelowi Niemiec, którego dane osobowe zostały przekazane do Stanów Zjednoczonych, gdy zarejestrował się do udziału w wydarzeniu na stronie internetowej konferencji w sprawie przyszłości Europy. Gdy zainteresowany skorzystał z opcji „zaloguj się przez Facebook” na stronie EU Login, jego adres IP został przekazany Meta Platforms bez odpowiedniego zabezpieczenia, na podstawie obowiązującej wówczas decyzji stwierdzającej odpowiedni poziom ochrony. Sąd uznał, że przekazanie to należy przypisać Komisji, która nie spełniła żadnego z warunków przewidzianych w prawie Unii dotyczących przesyłania danych do państwa trzeciego. Uznał on, że doszło do wystarczająco istotnego naruszenia przepisu przyznającego uprawnienia jednostkom oraz wyrządzenia krzywdy związanej z niepewnością co do przetwarzania danych, co spowodowało powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii.

Wyrok z dnia 8 stycznia 2025 r. w sprawie Bindl/Komisja (T‑354/22)

Przeciwko Grecji zapadł wyrok Trybunału wskutek skargi na niewykonanie przez nią wyroku z 2014 r. nakazującego jej zaprzestanie korzystania ze składowiska znajdującego się w narodowym parku morskim na Zakynthos, który jest chronionym siedliskiem żółwia Caretta caretta. Pomimo prowadzonej z Komisją w latach 2014—2023 korespondencji składowisko nie zostało zamknięte ani dostosowane do wymogów europejskich dyrektyw dotyczących odpadów i do końca 2017 r. nadal przyjmowało odpady. Trybunał stwierdził ustawiczne uchybienie i nałożył na Grecję okresową karę pieniężną w wysokości 12 500 EUR za każdy dzień, do czasu pełnego wykonania wyroku, a także ryczałt w wysokości 5,5 mln EUR, ze względu na wagę i czas trwania naruszenia, zagrożenie dla zdrowia i środowiska oraz powtarzające się uchybienia Grecji w zakresie gospodarowania odpadami.

Wyrok z dnia 9 października 2025 r. w sprawie Komisja/Grecja (Wykonanie wyroku w sprawie składowiska odpadów na Zakynthos) (C‑368/24)

Dziennikarka New York Timesa zwróciła się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o dostęp do wiadomości, które wysyłali do siebie przewodnicząca Komisji Europejskiej, Ursula von der Leyen, i szef Pfizera, gdyż uważała, że posługiwali się nimi podczas negocjacji umów na szczepionki na Covid-19. Komisja odmówiła jej tego dostępu, twierdząc, że nie znajduje się w posiadaniu żądanych wiadomości. Sąd stwierdził jednak, że udzielone wyjaśnienia były niejasne i zmienne, a Komisja nie wskazała jasno, gdzie i w jaki sposób szukała tych dokumentów ani czy wiadomości zostały usunięte lub utracone. Ponadto dziennikarka przedstawiła wiarygodne dowody wskazujące, że taka wymiana wiadomości najprawdopodobniej miała miejsce. Sąd uznał, że instytucja europejska nie może poprzestać na zanegowaniu faktu posiadania dokumentów bez poważnych dowodów, zwłaszcza w przypadku tak ważnych dla ogółu decyzji. W związku z tym stwierdził nieważność decyzji Komisji odmawiającej dostępu do dokumentów.

Wyrok z dnia 14 maja 2025 r. w sprawie Stevi i The New York Times/Komisja (T‑36/23)